กราบเรียนท่านประธานสภาผู้แทนราษฎร ที่เคารพ เพื่อนสมาชิกผู้ทรงเกียรติ ผม สฤษฏ์พงษ์ เกี่ยวข้อง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดกระบี่ เขต ๒ พรรคภูมิใจไทย ก่อนอื่นขออนุญาตท่านประธาน ขอบคุณที่ท่านประธาน ได้กรุณาให้เวลาผม เนื่องจากว่าในญัตติของผมนั้นยื่นไป ๒ เรื่อง แล้วก็มีเจ้าหน้าที่ มาประสานว่าให้พูดคราวเดียวกัน เนื่องจากว่ามีการรวมญัตติในเรื่องของปัญหาเกษตรกร ผมต้องขอขอบคุณเพื่อน ๆ สมาชิกในพรรคภูมิใจไทย แล้วก็พี่น้องเกษตรกรในพื้นที่จังหวัด กระบี่ ในเรื่องญัตติขอให้สภาผู้แทนราษฎรตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษา แนวทางการแก้ปัญหาราคากุ้งตกต่ำ โดยหลักการผมขออนุญาตปฏิบัติตามระเบียบ ในเรื่องของการเสนอญัตตินะครับ ด้วยหลักการเพื่อให้สภาผู้แทนราษฎรตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษาแนวทาง การแก้ปัญหาราคากุ้งตกต่ำ ในเรื่องของกุ้งตกต่ำ เพื่อน ๆ ในส่วนที่นำเสนอญัตติเดียวกัน แล้วก็เหมือนกันนั้นได้บอกถึงสาเหตุที่มาว่าทำไมกุ้งมันจึงตกต่ำ แล้วก็ตัวแทนของจังหวัด กระบี่ โดยท่านประธานชมรมเกษตรกรเลี้ยงกุ้งจังหวัดกระบี่ ท่านหรินทร์ ลือประสงค์จิตร แล้วก็ทีมของคณะกรรมการในชมรมกุ้ง ทั้งท่านอวยชัยก็ดี หรือว่าผู้นำทุกอำเภอในจังหวัด กระบี่เลี้ยงกุ้งกันเยอะ เมื่อก่อนเขาเลี้ยงกุ้งก้ามกรามนะครับ ณ วันนี้เลี้ยงกุ้งขาว แต่ปรากฏ ว่าในรอบ ๒๐ กว่าปีที่เคยเลี้ยงและกำไร ผมเองก็เคยเลี้ยงกุ้งแต่ก็เจ๊งนะครับ ณ วันนี้ ก็ไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องเลี้ยงกุ้งอีกต่อไปเลย แต่เพื่อน ๆ ที่ยังเลี้ยงอยู่ได้มาบอกว่าไม่เคยมี ครั้งใดในอดีตจนถึงวันนี้ราคากุ้งตกต่ำมาก ผมถามว่าตกต่ำอย่างไร เขาบอกว่าคิดแล้วกัน กุ้ง ๑ ตัวก็ ๑ บาท แล้วก็ต่ำกว่าทุน สาเหตุเมื่อสักครู่ที่เพื่อนสมาชิกหลายท่านบอกว่า ต้นทุนสูงเนื่องจากว่าอาหารแพง ค่าแรงก็หายาก ค่าแรงก็สูง ในเรื่องของยา เรื่องไฟฟ้า เรื่องอะไร อุปกรณ์ทุกอย่างมันแพง อันนี้ก็ถือว่าในส่วนราชการไปตรวจสอบแล้วก็ดูได้ แต่ผมอยากจะเรียนเพิ่มเติมจากที่เพื่อนสมาชิกไม่ได้นำเรียนท่านประธานก็คือว่าหน่วยงาน ภาครัฐ ในกรณีกุ้งเวลาเลี้ยงเข้าไปนั้น หน่วยงานไม่ว่าจะเป็นภาคการเกษตร ภาคประมง ภาคพาณิชย์ การท่องเที่ยว มันเกี่ยวข้องกันหมด เลี้ยงกุ้ง ๑ บ่อเป้าหมายจะขายในพื้นที่ เลี้ยงกุ้ง ๑ บ่อเป้าหมายจะขายที่สมุทรสาคร หรือเลี้ยงกุ้ง ๑๐๐ ไร่ ๕๐ บ่อ ๒๐ บ่อเพื่อที่จะ ส่งต่อไปขายยังประเทศจีนหรือต่างประเทศ ซึ่งตรงนี้กระบวนการการดูแลเรื่องของการลด ต้นทุนในเรื่องของกุ้ง ณ วันนี้ในส่วนของภาครัฐไม่ได้ทำอย่างแบบชนิดครบวงจร อย่างมั่นคง และยั่งยืน ผมต้องขอบคุณในส่วนของภาครัฐ พอรู้ว่าราคากุ้งตกต่ำก็ไปดูเป็นครั้งคราว แล้วก็ บอกว่าส่วนต่างวันนี้กิโลกรัมละ ๓๐-๔๐ บาท เดี๋ยวรัฐชดใช้ให้ มันเหมือนกรณีเรื่องของราคา ยางพารา ในเรื่องของพืชการเกษตรอื่น ซึ่งตรงนี้ผมคิดว่ามันไม่ยั่งยืน การเอาเงินภาษี การเอาเงินงบประมาณของภาครัฐไปจ่ายให้เป็นผลต่างจากการขาดทุนอย่างนี้ มันถือว่า ไม่ใช่มืออาชีพในเรื่องของการแก้ปัญหา เพราะฉะนั้นการเลี้ยงกุ้งหรือว่าเลี้ยงอย่างอื่นก็ดี หรือว่าภาคการเกษตร ผลไม้ ยางพารา มังคุด อย่างที่ท่านมุกดาวรรณ เลื่องสีนิล ของนครศรีธรรมราช เมื่อสักครู่ก็ได้ร่ายกลอนยาวเป็นนิราศมังคุดของนครศรีธรรมราช นั่นกลั่นออกมาเป็นน้ำตา กลั่นออกมาเป็นบทกลอน ตั้งเป็นเดือนนะครับ ผมเห็นแล้ว ก็เสียดายมังคุดที่ขึ้นมาแล้วก็ไปทิ้งอยู่ที่กลางถนน ท่านประธานครับ กลับมาในเรื่องของกุ้ง ต่อยังไม่จบ เดี๋ยวเข้าไปในเรื่องของยางพาราอีกนะครับ ในเรื่องของกุ้งมันมีหลายปัจจัย แล้วก็มีหลายสาเหตุ ปัจจัยทั้งเรื่องน้ำ ปัจจัยทั้งเรื่องของความสามารถ ความชำนาญ ของการบริหารจัดการของเจ้าของ แล้วก็ผู้รับผิดชอบในการเลี้ยงดูกุ้งด้วย บางเรื่องรัฐ ต้องเข้าไปดูแล อย่างกรณีนำกุ้งเข้าจากต่างประเทศ เอากุ้งออกไปส่งขายประเทศจีน วันนี้ มันมีขบวนการทุกอาชีพ มีขบวนการผู้มีอิทธิพล มีขบวนการผู้ตัดตอนในเรื่องของ ยี่ปั๊ว ซาปั๊ว ลูกค้ารายใหญ่ซื้อเข้ามา ผมอยากจะยกตัวอย่างเนื่องจากเวลามันจำกัด ผมยกสัก Case หนึ่งที่ไม่ได้ซ้ำกับใคร ในกรณีเรื่องของ Cargo ที่ส่งกุ้งไปขายประเทศ เพื่อนบ้านที่ยิ่งใหญ่ในเอเชียอย่างกรณีประเทศจีน ตัวแทนของผู้นำส่งเขาเหมา Cargo หมายความว่าใต้ท้องเครื่องบินที่ลงที่ภูเก็ตหรือลงที่จังหวัดใดก็ตาม เขาเหมา Cargo เป็นลำ เลยครับ เพราะฉะนั้นกุ้งถ้าไม่ผ่านในเรื่องของการขายจากการไปจับกุ้งปากบ่อ ผ่านกับ บริษัทที่เหมา Cargo เอาไว้ เพราะฉะนั้นกุ้งเหล่านี้จะขึ้นเครื่องไม่ได้ จะไม่มีคิวขึ้น จะไม่มีคิวส่ง แต่ถ้าจะมีคิวก็ราคาสูงขึ้น ซึ่งตรงนี้มันต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องของการผูกขาด อันนี้เพียงเรื่องเดียวในเรื่องของเส้นทาง ในเรื่องของการส่งกุ้งออกไปในประเทศมหาอำนาจ ประเทศใหญ่ ๆ นะครับ เพราะฉะนั้น แม้กระทั่งระบบ Logistics ระบบการผูกขาด ระบบการวางแผน เราก็รู้ครับว่าเลี้ยงกุ้ง ปล่อยกุ้งวันนี้กี่เดือนจับได้ Size ไหนที่เราประสงค์เอา Size หน้า ๓ หน้า ๔ ก็คือ ๔๐ กว่าตัว ๑ กิโลกรัมที่เขาเปรียบเทียบกัน ซึ่งตรงนี้ในรายละเอียดเพื่อนสมาชิก พูดไปเยอะแล้ว เพราะฉะนั้นสิ่งที่ผมอยากจะนำเสนอในเรื่องของกุ้งก็คือภาครัฐ ในการแก้ปัญหาจำเป็นจะต้องเอาหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทุกหน่วยเข้ามารับฟังปัญหาของ ผู้ประกอบการกุ้งอย่างครบวงจร แล้วก็ไปแก้ปัญหาอย่างยั่งยืนและมั่นคง ติดตรงไหน ติดระเบียบแก้ระเบียบ ติดในเรื่องของคนแก้เรื่องคน ติดในเรื่องของต่างประเทศก็จะต้องให้ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องในเรื่องของการเจรจามีทูตเยอะแยะไป มีกระทรวงพาณิชย์ มีกรมการค้าภายในก็ไปแก้กันตามเส้นทางที่ติดขัด ผมไม่เห็นด้วยในเรื่องของการที่จะมา เอาผลต่าง แล้วก็เอาไปให้เกษตรกรไม่ว่าจะเป็นในเรื่องใด ๆ ก็ตาม เพราะผมถือว่าเป็น การแก้ปัญหาแบบไร้ความคิด ไร้สติปัญญา มันจะต้องแก้ปัญหาให้เกษตรกรยืนอยู่ได้ หลายคนบอกว่าอย่าไปยุ่งเลยเรื่องกุ้งเนื่องจากว่าเศรษฐีเลี้ยงทั้งนั้น วันนี้เศรษฐีโดนกุ้ง กินเข้าไปก็ไม่รู้จะเป็นเศรษฐีหรือเปล่า และผมเชื่อว่าเพื่อนสมาชิกของผมในพรรคภูมิใจไทย ที่มีความเชี่ยวชาญเรื่องกุ้ง เดี๋ยวท่าน สส. วรศิษฎ์ เลียงประสิทธิ์ แล้วก็เพื่อนสมาชิก อาวุโส ท่าน สส. พิบูลย์ รัชกิจประการ ของจังหวัดสตูล มีอาชีพแล้วก็มีความเชี่ยวชาญ เรื่องนี้ เดี๋ยวในรายละเอียดท่านวรศิษฎ์ เลียงประสิทธิ์ ก็คงจะเตรียมเหตุผลสาระสำคัญ ในเรื่องขององค์ความรู้ในเรื่องของการเลี้ยงกุ้งให้เพื่อนสมาชิก ให้สื่อมวลชน ให้พี่น้อง เกษตรกร และบุคคลที่ยังไม่มีความรู้เรื่องกุ้งได้เข้าใจเรื่องกุ้งว่าเลี้ยงกุ้งอย่างไร ไม่ใช่ ให้ชีวิตทั้งชีวิต ทรัพย์สินทั้งหมด กุ้งเอาไปทั้งหมดเลย เลี้ยงกุ้งนี่ก็กำไรสูงนะครับ ขาดทุน ก็ขาดทุนมากหมดตัวได้ เอาเรื่องกุ้งยังเหลือเวลาไม่มากนะครับท่านประธาน ที่จริงแล้ว ในเรื่องญัตติของผมที่นำเสนอในเรื่องของยางพารา เนื่องจากว่าได้รับแจ้งวันนี้ผมก็ไม่แน่ใจว่า จะมาอภิปรายเรื่องนี้พร้อมกัน เพราะว่านัดที่แล้วไม่ได้มีการอภิปราย นัดที่แล้วมีการรวมเรื่อง
ในส่วนของยางพารา ยางพาราเป็นพืชหลักและเป็นพืชเกษตรกร ในจังหวัด กระบี่มียางพาราเป็นล้านไร่ ในอดีตมีถึง ๑,๒๐๐,๐๐๐ ไร่ ปาล์มน้ำมันมีถึง ๖๐๐,๐๐๐ ไร่ แล้วก็ปาล์มต้นแรกเป็นปาล์มน้ำมันที่เกิดขึ้นในจังหวัดกระบี่ ท่านประธานที่เคารพครับ พระราชบัญญัติปาล์มวันนี้ยังไม่มีเลยครับ ปาล์มนี่เลี้ยงมา ๓-๔ ชั่วอายุคนแล้วที่ปลูกปาล์ม ขายแล้วก็สร้างรายได้ให้กับประเทศ แต่วันนี้เรายังไม่มีพระราชบัญญัติปาล์มน้ำมัน และน้ำมันปาล์ม ในสมัยครั้งที่ผ่านมานั้น พ.ร.บ. ปาล์มก็ถูกเสนอ โดยผมก็เป็นผู้เสนอญัตติ แต่ปรากฏว่าเข้าสภาไม่ทันก็ตกไป เพราะฉะนั้น พ.ร.บ. ปาล์ม ต้องเสนอต่อเพื่อที่จะ แก้ปัญหาโครงสร้างราคาปาล์ม ตั้งแต่ลานเท ตั้งแต่เกษตรกร ตั้งแต่โรงสกัด โรง Refine ต้องแก้ให้ครบวงจร เรื่องปาล์มไหน ๆ ก็รวมในเรื่องของภาคการเกษตรแล้ว ผมก็จะแตะ ในส่วนของภาคการเกษตร แต่เรื่องหลักเรื่องยางพาราวันนี้ที่จริงแล้วราคาน้ำยางข้น ราคายางดิบ ราคาเศษยาง วันนี้ตกต่ำทุกชนิดเรื่องของยาง ในขณะที่ยางพาราประเทศไทย เรามีพระราชบัญญัติยางพารา เรามีการยางแห่งประเทศไทย และเรามีกระทรวงเกษตร และสหกรณ์ เรามีกระทรวงพาณิชย์ที่มาดูแลในเรื่องของยางอย่างครบวงจร แต่ไม่เคยมี รัฐบาลชุดไหนเลยที่ปัญหาเรื่องยางพาราไม่ได้เข้าสู่สภา ไม่มีครั้งใดเลยที่เพื่อนสมาชิกสภาผู้แทน ราษฎรทุกสมัยที่ไม่เคยหยิบยกปัญหาเรื่องยางพาราเข้ามาพูด อันนี้ก็คือสาเหตุในเรื่องของ รัฐบาลผู้รับผิดชอบไม่สามารถแก้ปัญหาเรื่องราคายางอย่างเป็นระบบและมีความมั่นคงได้ ราคายางพาราก็เช่นกันในเรื่องของการที่ไปประกันราคา เรื่องปุ๋ยนะครับ บริษัทปุ๋ยแห่งชาติ เราตั้งกันมาตั้งนานแล้ว ปุ๋ยราคาแพง เมื่อก่อนขึ้นจาก กระสอบละ ๕๐๐-๖๐๐ บาท ขึ้นมาเป็น ๒,๐๐๐ บาท วันนี้ลดลงมาเหลือประมาณ ๑,๕๐๐-๑,๖๐๐ บาท แต่ราคายาง ราคาปาล์ม มันไม่สอดคล้องกับราคาปุ๋ยเลย เทียบจาก ต้นทุนในเรื่องของการใส่ปุ๋ยและได้ผลผลิตน้ำยางพารา เทียบจากการใส่ปุ๋ยปาล์มน้ำมัน แล้วก็ได้ผลปาล์มดิบ อันนี้เกษตรกรยังไม่คิดต้นทุนในเรื่องของที่ดิน แล้วก็การบริหาร การจัดการค่าแรงของเจ้าของสวนและลูกน้องในสวนยางพารานะครับ เพราะฉะนั้น เรื่องอย่างนี้รัฐบาลจะต้องไปกำหนด ส่งเสริม สงเคราะห์ในเรื่องของพันธุ์ยาง แล้วก็ราคาปุ๋ย เป็นปัจจัยสำคัญที่จะทำให้ผลต่างแล้วก็ตลาด แต่ทำไมในเรื่องของอุตสาหกรรมปลายน้ำ ในเรื่องของยางพารา วันนี้ประเทศไทยเราใช้รถยนต์ ใช้มอเตอร์ไซค์ ใช้เรื่องยางเยอะแยะ ไปหมด ทำไมเราจะต้องนำเข้าในเรื่องของยางรถยนต์ ล้อเครื่องบินอะไรต่าง ๆ ถุงยาง ถุงพลาสติก ถุงมือยาง วันนี้ทำไมเราต้องส่งน้ำยางไปขายประเทศมาเลเซีย ทำไมประเทศไทย เรามีนิคมอุตสาหกรรมตั้งหลายแห่ง ทำไมเราไม่ฟื้นฟู ทำไมเราไม่พัฒนานิคมอุตสาหกรรม ภาคใต้ที่จังหวัดสงขลา จังหวัดสตูล หรือ ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้ ทำไมเราไม่ทำให้เป็น ระบบอย่างชัดเจน เราไปทำในเรื่องของโรงรมขนาดเล็กเพื่อที่จะให้หมู่บ้านดูแลในเรื่องของ โรงรมย่อยก็เจ๊งหมดทั่วประเทศ ยางพาราวันนี้มีแทบเกือบทุกจังหวัด ร่วม ๆ ๕๐ กว่าจังหวัด จาก ๗๖ จังหวัด ไม่รวมกรุงเทพมหานคร เพราะฉะนั้นเรื่องยางพารามันเป็นผลิตภัณฑ์ เมื่อก่อนในอดีตเป็นสินค้าที่ส่งออกมากเป็นอันดับ ๑ ของประเทศไทย ตั้งแต่สมัยเมื่อ ๓๐-๔๐ ปีที่แล้ว แต่วันนี้ยางพาราของเรายังไม่ได้ก้าวหน้าไปไหนเลย เพราะฉะนั้น เรื่องยางพารามันจะต้องทบทวนในเรื่องของ พ.ร.บ. ยางพารา กองทุนการยางที่ไปบริหาร การจัดการให้ความรู้ ให้อะไรต่าง ๆ ในเรื่องของความเชื่อมั่น สิ่งสำคัญที่สุดพี่น้องที่ปลูก ยางพาราและปาล์มน้ำมันในพื้นที่ไม่มีเอกสารสิทธิ อันนี้สำคัญครับท่านประธาน มีเป็น แสนไร่ ผมไม่แน่ใจว่าถ้ารวมทุกจังหวัดแล้วน่าจะมีเป็นล้านไร่เหมือนกัน มันมีปัญหาอย่างไร เวลาไปปลูกปลูกได้ เวลาพี่น้องไปกรีดยางพาราหรือชาวบ้านแถวภาคใต้เขาเรียกว่าไปตัดยาง พอไปตัดเสร็จแล้วปรากฏว่าป่าไม้เข้าไปดู เมื่อก่อนก็ตัดได้อย่างปกติละครับ แต่ปรากฏว่า ณ วันนี้เข้าไปกรีดไม่ได้แล้วเนื่องจากว่าโดนจับ ในขณะที่เขาลงทุนปลูกไปวันนี้ต้นยาง ๒๐ กว่าปีแล้ว เขาก็บอกว่ายางพาราที่มันดีกว่าปาล์มน้ำมัน เนื่องจากว่าพอมันหมดหน้ายาง มันหมดเปลือกยางที่จะไปกรีดเอาน้ำยางแล้วนั้น ไม้มันขายได้ ในอดีตไร่หนึ่งขายได้ ต้นโต ๆ จำนวน ๗๗ ต้นต่อไร่ แล้วก็ความสูงของไม้เป็นพันธุ์ยางที่มีความสมบูรณ์ เช่นประเภทพันธุ์ ๖๐๐ อะไรอย่างนี้ครับ ซึ่งเวลาไปแปรรูปเป็นไม้แล้วมันก็จะไม่เป็นเชื้อรา และได้ปริมาณของไม้สวยงาม ไร่เป็นแสนท่านประธานครับ เพราะฉะนั้นเป็นแสนนี่เมื่อก่อน ราคาที่ดินไร่หลักหมื่น ขายไม้ยางได้เป็นแสน แต่มาวันนี้ต้นทุนในเรื่องของที่ดินมันสูง ขออนุญาตต่ออีกนิดหนึ่ง ตอนนี้ครบ ๑๕ นาที ขออนุญาตท่านประธาน ขอบคุณครับ ในเรื่องไม้ยางพารา หรือต้นยาง หรือสวนยางพาราที่ปลูกในพื้นที่ป่าไม้ ซึ่งไม่มีความชัดเจน ป่าไม้ก็ไม่เคยไปห้าม ป่าไม้ก็ไม่เคยไปชี้แนวเขตว่าอันนี้เขตป่าห้ามปลูก เขาก็กรีดกันมาตั้งแต่ สมัยรุ่นพ่อรุ่นแม่ แต่มาวันนี้จะไปตัดไม้ โค่นไม้ ขายไม้ เพื่อที่จะเอาเงินส่วนที่ไปลงทุน กลับคืนมานั้นทำไม่ได้ รวมทั้งสวนปาล์มน้ำมันด้วยที่อยู่ในบริเวณพื้นที่ทับซ้อน ในเขตป่าไม้ หรืออุทยาน แล้วแต่ชนิดป่านะครับ แต่ในขณะที่ปลูกดูแลอยู่ บางครั้งก็มีการเก็บของป่า บางแห่ง Clear ได้ก็กรีดได้ ตัดได้ เอาออกได้ แต่ส่วนใหญ่ ณ วันนี้มีปัญหาเกษตรกร ในสวนยางพารา นอกเหนือจากราคายางแผ่นดิบ เศษยาง น้ำยาง ที่มีราคาตกต่ำ อย่างต่อเนื่อง ตกต่ำอย่างถาวร ตกต่ำอย่างไม่มีอะไรแก้ได้ และยังมีโรคแทรกซ้อนในเรื่องของต้นยางอีกด้วย วันนี้ภัยพิบัติน้ำท่วม พายุ ไม่เคยมีใคร เหลียวแลเกษตรกรชาวสวนยางอย่างจริงจังและเป็นระบบ ส่วนใหญ่ไปเหลียวแล ไปพูดในช่วงระหว่างหาเสียง พอได้กันเสร็จแล้วก็เบาบาง ก็เงียบหายไป แล้วก็มันเป็นวงจร อย่างนี้ จนเกษตรกรไม่มีความน่าเชื่อถือในเรื่องของฝ่ายการเมือง เนื่องจากว่าฝ่ายการเมือง มาพูดเสร็จแล้ว เพื่อที่จะให้ สส. นำปัญหาของพี่น้องประชาชนมาพูดและให้ได้ยินไปจนถึง ฝ่ายบริหาร แต่ในขณะเดียวกันฝ่ายบริหารได้ยินแล้วก็แก้ปัญหาไม่ถูกต้อง มันจึงมีเหตุ ปัญหาที่ว่าปัญหาเรื่องยางพารา ปัญหาเรื่องปาล์มน้ำมัน ปัญหาเรื่องพืชผลการเกษตร มันมีหมดครับ มันมีทุกเรื่องที่จะให้ สส. เข้ามาพูด ท่านประธานครับ ที่จริงแล้วหลายท่าน บอกว่าฝากเรื่องทุเรียน ล้งทุเรียน ฝากเรื่องมังคุด กราบเรียนท่านประธานไปยัง พี่น้องประชาชนว่าญัตติผมมีหลัก ๆ อยู่ ๒ เรื่อง ก็คือเรื่องกุ้งแล้วก็เรื่องยางพารา เพราะฉะนั้นในการที่จะไปขยายความ หรือไปพูดพืชผลไม้อื่นก็เกรงใจท่านประธาน แล้วก็ จะไปกินเวลาของเพื่อนที่เขาเป็นเจ้าของญัตติ และเป็นผู้เสนอ ขอให้พี่น้องประชาชน ทางบ้านได้ฟัง ผมก็เข้าใจว่าวันนี้พืชผลการเกษตร เกษตรกรของประเทศไทยนั้นจำเป็นต้อง ยกระดับอีกมากมาย ขอขอบคุณท่านประธานที่ให้โอกาส ให้เวลาผม รวมญัตติ ๒ เรื่อง เข้ามาในเรื่องเดียว ผมใช้เวลา ๑๘ นาที ๕ วินาที ขอขอบคุณท่านประธานที่เคารพครับ