ณัฐวุฒิ หารือการศึกษาพิเศษ-โรงเรียนรวม ชี้ปัญหาครู-โครงสร้างกฎหมาย

รัฐสภา · ครั้งที่ ๖ · ๒๔ มกราคม ๒๕๖๖

ณัฐวุฒิ บัวประทุม หารือประเด็นการศึกษาในพื้นที่ห่างไกล ปัญหาโครงสร้างกฎหมายการศึกษาที่ขาดมาตรการดูแลความปลอดภัยของนักเรียน การมีส่วนร่วมของชุมชนในคณะกรรมการสถานศึกษา รวมถึงการจัดการศึกษาสำหรับผู้พิการและผู้มีความต้องการพิเศษ โดยตั้งข้อสังเกตถึงความเพียงพอของครูการศึกษาพิเศษและข้อจำกัดของโรงเรียนที่รองรับเด็กพิเศษ พร้อมตั้งคำถามถึงความชัดเจนของมาตรการดูแลผู้พิการในระบบเรียนรวม และเรียกร้องให้มีการลงมติรายอนุมาตราในการพิจารณากฎหมายเพื่อความเป็นธรรม หลังเสนอความกังวลต่อการยุบรวมโรงเรียนที่ส่งผลกระทบต่อชุมชนและนักเรียน

นายณัฐวุฒิ บัวประทุม สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ

ขอบพระคุณครับ ท่านประธานที่เคารพ ผม ณัฐวุฒิ บัวประทุม ผู้แทนราษฎร แบบบัญชี รายชื่อ พรรคก้าวไกล คนจังหวัดอ่างทอง ผมขออนุญาตแก้ง่วงกับท่านประธานสักเล็กน้อย ก่อนที่จะเข้าสู่เนื้อหาที่ผมได้เตรียมอภิปรายครับ นั่นคือแค่ ๑ ตัวอย่าง ท่านประธานครับ โรงเรียนบ้านจะแก ตำบลไล่โว่ อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ตัวโรงเรียนอยู่ใน ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรห่างจากองค์การบริหารส่วนตำบลไล่โว่ ๘๐ กิโลเมตร ห่างจากนะครับ อยู่ในป่าทุ่งใหญ่ ทั้งหมดไม่มีโรงเรียนมัธยมครับ ฉะนั้นเด็กที่อยู่ในโรงเรียนบ้านจะแก ตำบลไล่โว่ ถ้าอยากเรียนมัธยมต้องมานอนที่ อบต. หรือองค์การบริหารส่วนตำบล และ อบต. จัดรถไปเรียนที่สังขละบุรี ท่านทราบไหมว่า สตง. เรียกเงินคืนจากองค์การบริหาร ส่วนตำบลบอกนี่ไม่ใช่ภารกิจของ อบต. นั่นพอเพียงต่อการแก้ง่วงหรือไม่ครับ แล้วผม อยากจะเล่าเรื่องแบบนี้ได้อีกเป็นวัน ๆ ผมย้อนกลับมามาตรา ๑๔ ท่านประธานครับ ด้วยความเคารพครับ นี่เป็นมาตราแรกที่ผมพูดใน พ.ร.บ. การศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. .... ผมอ่านน้อยกว่าคุณพ่อผมครับ คุณพ่อผมอ่านทั้งหมดมาตั้งแต่วาระที่ ๑ ๒ สัปดาห์ที่แล้ว ได้เอกสารไปจากสภาอ่านทั้งหมด ๑๑๐ มาตรา ในฐานะคนเคยเป็นกรรมการบริหารสมาคม ผู้บริหารโรงเรียนมัธยมศึกษาแห่งประเทศไทย ในฐานะคนเคยเป็นผู้อำนวยการสามัญจังหวัด ในฐานะคนเคยเป็นผู้ตรวจราชการเขตพื้นที่การศึกษา ท่านฝากมาเลยว่ามาตรา ๑๔ ไม่พูดไม่ได้ เพราะว่ามาตรา ๑๔ ทั้งหมด ๑๒ อนุมาตรา มีหลายเรื่องที่จำเป็นต้องตั้งคำถาม มีหลายเรื่องที่ท่านไม่ได้ใส่และควรจะต้องใส่ มีหลายเรื่องต้องควรค่าแก่การพิจารณา ผมยกตัวอย่างแค่บางประเด็นเช่นใน (๕) ในประเด็นเรื่องของการบริหารจัดการศึกษา แน่นอนท่านเขียนได้กว้างขึ้นในการใส่นักเรียน ผู้ปกครองและบุคลากรในสถานศึกษา รวมถึง คณะกรรมการสถานศึกษา แต่ท่านมีอีก ๑ มาตรา ที่ท่านยังไม่เคลียร์ (Clear) ว่าตกลง ผู้บริหารหรือคนขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นควรจะเป็นหนึ่งในคณะกรรมการ สถานศึกษาหรือไม่ ท่านตัดพวกเขาไม่ได้ครับ ท่านตัดพวกเขาไม่ได้ อย่างไรก็ตามเวลาที่ท่าน พูดถึงบวรของท่าน บ้าน วัด โรงเรียน มันไม่ได้หมายถึงแค่กรรมการสถานศึกษาอย่างไรครับ มันหมายถึงองคาพยพ ภาคประชาสังคม ภาคชุมชนอื่น ๆ ที่อยู่ในพื้นที่ แล้วพวกเขาไปไหน ท่านมณเฑียรอย่าเพิ่งลุกนะครับ ผมมีประเด็นที่ต้องสนับสนุน (๘) ของท่านครับ ด้วยความเคารพหายไปไหน แล้วมาตราเหล่านี้เชื่อมโยงไปถึงในกรณีของมาตรา ๓/๑ ที่คุณกุลธิดา รุ่งเรืองเกียรติ ย้ำแล้วย้ำอีกว่าท้ายที่สุด พ.ร.บ. การศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. .... นี้ มีแต่โครงสร้าง มีแต่เรื่องของแพ่ง มีแต่เรื่องของครู มีแต่เรื่องของอาคารสถานที่ แต่ความปลอดภัยของนักเรียนไปที่ไหน ผมตั้งคำถามเป็นกระทู้ถามต่อรัฐมนตรีว่าการ กระทรวงศึกษาธิการว่าวันนี้คุณไล่ครูที่ทำร้ายนักเรียนที่จังหวัดหนองคายออกหรือยัง ท่านประธานไปดูคลิป (Clip) นะครับ ครูใช้เท้า ด้วยความเคารพถ้าไม่สุภาพถอนก็ได้ครับ ถีบนักเรียนในโรงเรียน ๒ รายเป็นอย่างน้อย วันนี้คุณไล่ครูคนนั้นออกหรือยัง แล้วอยู่ตรงไหนใน พ.ร.บ. การศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. .... ฉบับนี้ที่พูดถึงเรื่องสวัสดิภาพ หรือความปลอดภัย เอาเข้าจริง ๆ เซฟสคูล (Save School) ต้องมีอยู่ ๔ หลักด้วยกัน ๑. ปลอดภัยจากตัวบุคคล ๒. ปลอดภัยจากบุคลากรทางการศึกษา ๓. ปลอดภัยจากอาคาร สถานที่ ๔. ต้องส่งเสริมความสัมพันธ์อันดีของคนในชุมชนซึ่งท่านไม่ได้เขียนถึง

ประเด็นที่ ๒ ใน (๘) ที่ท่านมีการแก้ไข แต่ผมก็เรียนแบบที่ท่านมณเฑียร บุญตัน พูดทั้งหมดว่าการแก้ไขของคำว่า คนพิการกับบุคคล แล้วท่านพูดถึงการเรียนร่วมกับ การเรียนรวม แต่ท่านต้องยอมรับความเป็นจริงว่าวันนี้โรงเรียนในระบบการศึกษาแบบนี้ เช่น โรงเรียนโสตศึกษา ต นะครับ โรงเรียนที่เรียกว่า กลุ่มปัญญานุกูล ที่รองรับเด็ก กลุ่มพิเศษเหล่านี้ท่านจัดวางเขาในสถานะแบบใด ท่านลองไปเยี่ยม โรงเรียนกลุ่มปัญญานุกูล ต่าง ๆ ครู ๑ คนดูแลเด็กที่มีภาวะออทิสติก (Autistic) มีภาวะพิเศษที่ต้องไปอยู่ ๔๐-๕๐ คน เขาดูไม่ไหวหรอกครับ เขาดูไม่ไหว ฉะนั้นสิ่งที่จำเป็นต้องอธิบายให้ชัดว่าตกลงใน (๘) ในกรณีของการจัดคนพิการหรือการดูแลต่าง ๆ นี้หมายรวมถึงโรงเรียนกลุ่มนี้หรือไม่ บางส่วนเรียนร่วมไม่ได้ครับ บางส่วนเรียนรวมไม่ได้ครับ บางส่วนเรียนได้แต่ต้องจัดให้มี การศึกษาในระบบพิเศษ ผมยกตัวอย่างเช่น โรงเรียนของสังกัด กทม. ๔๓๘ โรงเรียน แต่ท่านทราบไหมว่ามีครูการศึกษาพิเศษอยู่กี่คน ๒๕ คน ๒๕ โรงเรียน และอีก ๔๐๐ กว่า โรงเรียนนั้นจะเรียนร่วมได้อย่างไร นั่นเป็นประเด็นที่ ๒ ที่ผมคิดว่าจำเป็นต้องยืนยันสิทธิ ที่ท่านมณเฑียรพูดถึงครับ

ประการที่ ๓ เพื่อนสมาชิกพูดไปเยอะในเรื่องของการยุบ ควบรวมโรงเรียน ท่านก็ไปดูก็ได้ แก่งจันทร์โมเดล (Kangjan Model) เสอ เพลอ โมเดล (Sor Phole Model) ท่านรู้หมดครับ แต่ประเด็นก็คือความผูกพันกับชุมชนมันไม่มี ผมเรียนโรงเรียนวัดอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง วันดีคืนดียุบ ควบรวมโรงเรียนผม กับโรงเรียนอนุบาลอ่างทองเป็นโรงเรียน อนุบาลวัดอ่างทอง เขตพื้นที่ยึดไปทุกวันนี้ไม่ยอมให้ผู้ปกครองเอารถไปจอดรอรับนักเรียน ในโรงเรียน ฟ้องไปแล้วนี่ได้ยินไปพรุ่งนี้ช่วยเปิดประตูให้ผู้ปกครอง เปิดรับเขาเข้าไปอยู่ใน โรงเรียนด้วย ท่านทราบอะไรไหมครับ เปลี่ยนจากการใส่กางเกงสีกากีไปบังคับใส่กางเกง สีน้ำเงิน นักเรียน ๒๕ คน เพื่อนผมไม่มีเงินเปลี่ยนกางเกงสีกากีเป็นกางเกงสีน้ำเงิน ผมจำเรื่องนี้จนวันตาย ฉะนั้นท่านต้องตอบว่าวิธีการยุบ ควบรวมโรงเรียนที่ท่านพยายาม จะเลี่ยงจากคำว่า ยกเลิก หรือไม่เอาแล้ว ท่านจะทำแบบนี้อีกไหม ท่านจะตัดวงจรทำร้าย ทำลายเด็กแบบนี้ไปอีกแบบใดถึงเมื่อไร ด้วยความเคารพครับ ทั้งหมดทั้งมวลนั้นเอาเข้าจริง ๆ ผมก็อาจจะพูดได้ทุกอนุมาตรา แต่ประเด็นหลัก ๆ ที่ท่านมีการและตั้งคำถามกับท่านแล้วก็ เป็นไปได้หรือไม่ เสนอท่านประธานแบบนี้ว่าในกรณีมาตรา ๑๔ ถ้าจะให้พวกผมรับ แล้วอาจจะมีผลต่อการรับวาระ ๓ ในเมื่อเราพิจารณาจนแล้วเสร็จ ซึ่งท่านต้องเห็นว่า พรรคก้าวไกลให้ความร่วมมือมาโดยตลอด เป็นองค์ประชุมมาโดยตลอด สนับสนุน ส่งเสริม บางเรื่อง ค้านบางเรื่องมาโดยตลอด แล้วมาตรานี้เราจัดผู้อภิปรายทั้งหมด ๑๐ คน ผมขอเสนอท่านประธานไว้ล่วงหน้าด้วยว่าขอแยกให้มีการลงมติรายอนุมาตราครับ เพื่อผมอาจจะสนับสนุนกรณีของคุณกุลธิดา ผมอาจจะสนับสนุนกรณีของ ส.ว. มณเฑียร และผมอาจจะสนับสนุนท่านในบางอนุมาตราแบบนั้นก็จะทำให้การทำงานในมาตรา ๑๔ ตรงนี้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ขอบคุณท่านประธานครับ