นายจิรายุ ห่วงทรัพย์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กรุงเทพมหานคร

เดี๋ยวขออนุญาตขยับไปตรงนั้นครับ ขออภัยท่านประธานครับ พอดีไปต่างประเทศหลาย ประเทศ ประเทศลาวเพิ่งกลับมาก็ไม่ค่อยมีใครใส่กันแล้วเพราะว่าเขาปลอดภัย กันเยอะ เราบางทีก็ยังใส่อยู่แต่ก็ไม่เป็นไรครับ ท่านประธานครับ ที่ได้เตือนผมก็ขออภัย ในความผิดพลาดครับ มาตรา ๑๑ ผมพยายามดูรายละเอียดก็เห็นว่าการแก้ไขนั้น มีสภาพปัญหามากมาย ยกตัวอย่างเช่นมาตรา ๑๑ ที่ไปเขียนบังคับให้เอกชนและรัฐ จัดการศึกษา เดิมมีแค่ให้รัฐและเอกชนทำแค่มาตรา ๘ พอไปดูมาตรา ๘ ท่านกรรมาธิการ ก็เห็นว่ามันอีรุงตุงนังเช่นไปเขียนโดยสรุปไปพัวพันถึงมาตรา ๖ มาตรา ๗ มาตรา ๙ เช่นให้โรงเรียนรัฐและเอกชนดูแลเรื่องจิตใจ เพิ่มคำว่า อารมณ์ เข้าไป อารมณ์ถ้าอยากจะ ดูบรรทัดฐานท่านกรรมาธิการดูอารมณ์นายกรัฐมนตรีเปลี่ยนทุกวัน อย่างนี้ควรจะมีตัวอย่าง แล้วก็นำไปสู่การแก้ไขตั้งแต่วัยเยาว์ ท่านประธานที่เคารพครับ มาตรา ๗ บอกว่าฝึกฝน บ่มเพาะ ก็เช่นเดียวกันฝึกฝนกับบ่มเพาะ บ่มเพาะมาตั้งแต่วัยอนุบาล สร้างความรัก ความซื่อสัตย์สุจริต ต่อมาบอกมาตรา ๙ อีกให้รัฐ เอกชน ไปร่วมกับองค์กรปกครอง ส่วนท้องถิ่นให้ดำเนินการตามความถนัด คำว่า ดำเนินการ แล้วก็แก้ไปเป็น ดำรง พูดง่าย ๆ คือการดำเนินชีวิตกับการดำรงชีวิต ผมไม่เข้าใจว่าท่านแก้ความหมายนี้มันเกี่ยวข้องอะไรกับ ทางด้านการศึกษา ดำเนินชีวิตกับการดำรงชีวิต สมัยวัยเยาว์เรียนลูกเสือเหมือนกัน ผูกเงื่อนกระตุกบ่อย ถือไม้ง่ามเดินเข้าป่าเขาเรียกว่าไปดำรงชีพในป่า ก็เลยไม่แน่ใจว่า ท่านแก้กฎหมายฉบับนี้ซึ่งฟังกันมา ๒-๓ เดือน ทั้งวุฒิสมาชิกก็ไม่เห็นด้วยเลย ฝ่ายรัฐบาล หลายคนก็ไม่เห็นด้วย ฝ่ายค้านยิ่งไม่เห็นด้วยเลยเพราะมันจะมีสภาพปัญหาบังคับ ผมก็เลย ไม่แน่ใจว่าท่านแก้คำว่า ดำเนินชีวิต กับเป็น การดำรงชีวิต นัยภาษามันไปเกี่ยวข้องกับ กฎหมายแบบใด หมายความว่าดำรงชีวิตถ้าอยู่บ้านเฉย ๆ ก็ดำรงชีวิตได้ไม่ต้องเรียน ปลูกผักหลังบ้าน เลี้ยงสัตว์ ปลูกกัญชาสัก ๒ ต้น เย็น ๆ ก็ปุ๊นซะหน่อยสดชื่นเบิกบาน ดำรงชีวิตไหมครับ ท่านประธานที่เคารพครับ ในมาตรา ๑๑ (๓) ท่านบอกว่าเอกชนควรจะเพิ่มอย่างมีคุณภาพ ให้เทียบเท่าหรือไม่น้อยกว่ารัฐ ผมเข้าใจนะครับ เด็ก ๆ ผมคุณพ่อคุณแม่โชคดีอาจจะเป็น คนยุคใหม่หน่อย แกไม่ให้ผมไปสอบโรงเรียนรัฐเลยครับ จับผมเรียนโรงเรียนเอกชนตั้งแต่เด็ก แถวลาดพร้าว ผมเรียนจบที่เซนต์จอห์น แล้วผมก็ไม่รู้ว่าวิธีการสอบเข้าโรงเรียนรัฐมันดีกว่า เอกชนตรงไหน แต่เด็ก ๆ เข้าโรงเรียนเอกชนดีกว่า แล้วท่านพอไปเขียนเช่นนี้ ท่านบอกว่า เพิ่มอย่างมีคุณภาพเทียบเท่าหรือไม่น้อยกว่ารัฐ แสดงว่าเอกชนห่วยกว่าหรือครับ แปลกนะ ทุกวันนี้ถ้าเข้าประถมศึกษาไปโรงเรียนรัฐเขาบอกว่าเด็กยากจนนะครับท่านประธาน แต่ถ้าไปมหาวิทยาลัยชื่อดังก็โอเค (OK) อีกเรื่องหนึ่ง เพราะฉะนั้นดูจากพระราชบัญญัติ ฉบับนี้มั่ว (๙) อีกให้ไปทำตามมาตรา ๘ (๗) ที่บังคับต้องให้ภาษาที่ดี ให้ปฏิบัติไม่มีการทุจริต ซื่อสัตย์อะไรต่าง ๆ มากมาย คำถามภาษาดีนี่คือภาษาอะไร สมัยเด็ก ๆ เรียนมัธยมศึกษา ท่านประธานจำได้ไหมว่าเขาจะให้เลือกครับ ถ้าใครเรียนสายศิลป์ก็จะเลือกศิลป์ฝรั่งเศส อังกฤษบ้าง อะไรบ้าง เดี๋ยวนี้โลกมันเปลี่ยนไปแล้วฝรั่งเศสไม่ได้ครองโลกแล้ว เราไม่มีใคร อยากไปเรียนศิลป์ฝรั่งเศสแล้วนะ คนปัจจุบันก็เรียนเอกอังกฤษ ญี่ปุ่น จีน ถ้าพูดจีนได้ พูดอังกฤษได้ พูดไทยได้ ๓ ภาษาหากินได้แล้ว ไม่ต้องไปขับรถนำขบวนให้สาวจีนก็สามารถ หาเงินได้เช่นเดียวกัน ที่ผมพูดเพียงแค่มาตรา ๑๑ เนื่องจากพระราชบัญญัติการศึกษา แห่งชาติฉบับนี้มีสภาพปัญหามากมายเหลือเกิน แล้วดูทีท่าแล้วก็ไม่น่าจะผ่านในรัฐบาลยุคนี้ หรือรัฐสภาชุดนี้ มันเกิดอาการเปลืองแอร์ (Air) ขึ้นมาบัดดลเลยครับ แล้วมันเกิดอาการ เสียเวลาในกฎหมายฉบับอื่น ซึ่งเป็นกฎหมายสำคัญยิ่ง ผมจึงขออนุญาตนำเสนอ ท่านประธานอย่างนี้ว่าให้กรรมาธิการถอนเรื่องออกไปก่อนได้ไหมครับ กลับไปทำมาให้ดี ที่ท่านสมาชิกวุฒิสภาได้กรุณาชี้แจง ได้อภิปรายไป มีข้อสังเกตเยอะแยะมากมาย ท่านกลับไปเลย แล้วเดี๋ยวพวกผมพรรคเพื่อไทยกลับมาเป็นรัฐบาลเดี๋ยวแก้ให้แบบจัดเต็ม ไม่ให้ครูทั่วประเทศต้องลำบากใจ ไม่ให้ต้องมาปิดรัฐสภา ผมจึงขออาศัยข้อบังคับ ระเบียบ การประชุมรัฐสภา พุทธศักราช ๒๕๖๓ เนื่องจากกระผมในฐานะผู้แทนพรรคฝ่ายค้าน ในฐานะสมาชิกรัฐสภา เห็นว่าการประชุมแบบนี้มันยืดเยื้อ กินเวลา รังแต่จะเสียเวลาพี่น้อง ประชาชน เนื่องจากมีกฎหมายหลายฉบับต่อคิวยาวเป็นหางว่าว จึงขอเสนอให้ท่านประธาน ผ่านไปยังคณะกรรมาธิการ โดยอาศัยข้อบังคับ ข้อ ๓๓ (๔) ขอให้เลื่อนการปรึกษาและ พิจารณาออกไปก่อน และใช้ข้อบังคับ ข้อ ๓๗ ในการแก้ไขเพิ่มเติมญัตติหรือถอนญัตติ ที่ประธานรัฐสภาสั่งบรรจุเข้าระเบียบวาระ จะกระทำได้ต่อเมื่อได้รับความยินยอมจากที่ ประชุมรัฐสภา ผมจึงขออนุญาตเสนอญัตติให้คณะกรรมาธิการได้ถอน ขอผู้รับรองครับ