ท่านประธาน ที่เคารพครับ ผม ครูมานิตย์ สังข์พุ่ม ผู้แทนเมืองสุรินทร์ พรรคเพื่อไทย ในฐานะสมาชิก รัฐสภา เข้าใจว่าเป็นคนสุดท้ายของคืนนี้แล้ว แต่ไม่ใช่อภิปรายสรุป เป็นการอภิปรายปกติ จริง ๆ ก็ฟังมาตั้งแต่เช้า ตั้งแต่อาจารย์ปิยบุตร คุณธนาธรได้มาชี้แจง ผมเห็นใจคุณธนาธร ถ้าเป็นไปได้คุณต้องเปลี่ยนชื่อแล้วก็เปลี่ยนหน้าด้วย ทั้งคุณปิยบุตร เพราะบางเรื่องมันเป็น เรื่องที่ดี สังคมจะได้ยอมรับได้ง่าย แต่วันนี้ท่านถ้ายังมีหน้าธนาธรเหมือนเดิมกับปิยบุตร มันก็ยากหน่อย ก็ต้องทำใจล่ะไอ้น้อง ท่านประธานที่เคารพครับ ก่อนอื่นผมขอบคุณท่านประธานด้วยความเคารพจริง ๆ ผมจำได้ เมื่อปี ๒๕๔๔ ผมมาเป็นผู้แทนราษฎร ผมเจอท่านรัฐมนตรีชำนิ ศักดิเศรษฐ์ ขออภัย ที่เอ่ยนามท่าน ไม่เสียหายครับ ท่านรักษาอาการ ท่านเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวง มหาดไทย ซึ่งทำหน้าที่ในการรับผิดชอบในวันนั้น ท่านเป็นนายกรัฐมนตรีอยู่ที่ชื่อชวน หลีกภัย ก็ได้มานั่งคุยเรื่องท้องถิ่น เพราะว่ารัฐบาลท่านเป็นรัฐบาลแรกที่ให้มีการเลือก อบต . ผมชอบมาก ตั้งแต่นั้นมามันเหมือนกับเต่าคลานเลย มันก็สะดุดมาเรื่อย ๆ พอมาพรรคเพื่อไทย พรรคไทยรักไทยเราก็คิดกัน แต่ว่าวันนั้นปัญหาของประเทศมีมากก็ต้องซ่อมประเทศก่อน ซ่อมเสร็จว่าจะสร้างก็โดนปฏิวัติ โดนยุบ ยุบ ปฏิวัติ ปฏิวัติแล้วก็ยุบ อยู่อย่างนี้มาตลอด จนกระทั่งถึงรัฐบาลทุกวันนี้สืบเนื่องมาตอนปฏิวัติด้วย ท่านเป็นหลายโรคท่านนายกรัฐมนตรี แล้วโรคหนึ่งที่ผมเห็นได้ชัดถ้าท่านประธานจำได้เมื่อวานท่านประธานนั่งอยู่บนบัลลังก์ ผมก็อภิปราย คือโรคที่ท่านกลัวเรื่องกระจายอำนาจ ผมโดนหลอกมาโดยชัดเจนเรื่อง กฎหมายพระราชบัญญัติ คำสั่งที่ ๑๙/๖๐ ที่จะกระจายลงไปให้ครู มีผู้แทนครูมาดูแลครู มาปกครองครู แต่ท้ายที่สุดสิ่งที่เราคาดหวังในชั้นกรรมาธิการ เราไปเจอคำสั่งอีกคำสั่งหนึ่ง นั่นก็คือไม่ให้มีการเลือกตั้ง ให้มีการแต่งตั้ง แล้วก็เมื่อวานนี้อีก กฎหมายส่งเสริมการเรียนรู้ ก็แต่งตั้งไปหมดครับคณะกรรมการ แล้วเมื่อไรคนจะได้คิด คนจะได้อ่าน แล้วการเรียนรู้ ในระดับล่างขึ้นมามันจะได้พัฒนากันเสียที วันนี้ขอบคุณคุณธนาธรที่เข้ามา แล้วก็ขอบคุณ ท่านประธานด้วยเพราะท่านประธานให้โอกาสตลอด กฎหมายภาคประชาชนหลายฉบับแล้ว ที่นำเข้ามาสู่สภาแห่งนี้แต่ต้องผิดหวังไปทุกฉบับ แต่อย่างน้อย ๆ สภาผู้แทนชุดนี้ได้บันทึก เหตุการณ์ที่พวกท่านมีความตั้งใจเข้ามานำเสนอสังคมจะได้รับฟัง แต่สิ่งหนึ่งผมฝากไว้ด้วย อันนี้ผมนึกอะไรได้ผมคุยอย่างนั้น เรื่องไอโอ (IO) พรุ่งนี้จะออกอีกว่าสภา พรรคที่บอกว่าจะรับ กฎหมายกระจายอำนาจ จะเอาครูมาอยู่ท้องถิ่น ยกเลิกกำนัน ยกเลิกโน่น ยกเลิกนี่ อันนี้ อันตรายมาก ผมพูดกันไว้ก่อนเพราะผมกลัว ผมเคยเจอมาสมัยหนึ่งที่บอกว่าครูจะไปอยู่ ภายใต้องค์การบริหารส่วนท้องถิ่น คือให้นายกปกครองในวันนั้น มากันเต็มเลย แล้วผมเป็นครู ผมก็เดือดร้อน เพราะอย่างน้อย ๆ เขาก็ไปขอค่าน้ำมันรถ แล้วผมไม่มีให้เขา ผมไม่ได้มีธุรกิจ อะไร เป็นผู้แทนโดยอาชีพ แต่โรคกระจายรัฐบาลนี้กลัวจริง ๆ ดูจากสุราเสรี สุราเสรีก็คือ เป็นการกระจายอำนาจไปให้คนทั่ว ๆ ไปด้วยซ้ำ ท้ายที่สุดก็ล้มกลางอากาศ อยู่ได้ ๒ สัปดาห์ เบียร์ขึ้นลังละ ๑๖ บาท มันเกิดอะไรขึ้นกับบ้านนี้เมืองนี้ นั่นก็คือเมื่อไรไม่มีการกระจายอำนาจ ความเหลื่อมล้ำยิ่งเกิด และง่ายต่อการปกครองเพราะคนมันยิ่งจน ความเท่าเทียมมันไม่เสมอกัน มันจะมีความสูงต่ำห่างกันมาก อย่าไปกลัว วันนี้ชาวบ้านในชนบทเขาเรียนรู้ ท่านไปดูการ เลือกตั้งนายก อบต. ครั้งที่ผ่านมา คนเดิมได้มาไม่ถึง ๒๐ เปอร์เซ็นต์ แล้วผมไม่เชื่ออีกว่า ในอำเภอผมหลายเขตที่มีคะแนนโนโหวต (No Vote) ที่ลงคนเดียว โนโหวต (No Vote) ๘๐๐-๙๐๐ บางตำบลเป็นพันคน นั่นแสดงให้เห็นว่าเขาเกิดการเรียนรู้แล้วว่าเมื่อผู้บริหาร ลงคนเดียวเขาไม่มีตัวเลือก เขาก็เลยจำเป็นต้องออกมาแสดงในวันเลือกตั้ง เพราะเขาไม่มี โอกาสได้แสดงในโอกาสต่าง ๆ อาจจะกลัวอิทธิพลบ้าง อาจจะกลัวอะไรต่าง ๆนานา แต่บัตร ที่ใส่ในคูหาไม่มีใครสามารถมองเห็นเขาได้ เขาใส่โนโหวต (No Vote) เขาแสดงให้เห็นว่า คุณใช้ไม่ได้ แล้วรัฐบาลก็พยายามบีบคั้นในหลายเรื่อง ก็เหมือนท่านนิยมบอกเมื่อสักครู่ ก็ไปยกเลิกโน่นยกเลิกนี่ ทำไมไม่ยอมให้เขาเกิดการเรียนรู้ เมื่อเขาเรียนรู้มากเท่าไร การพัฒนาก็ยิ่งมากขึ้น เอาล่ะ ในการเขียนกฎหมายมานี้อาจจะไม่สมบูรณ์ เพราะท่านอาจจะ คิดกันอยู่ ๒-๓ คน ไม่เอาครูมานิตย์ไปช่วยคิดด้วยมันก็ไม่ค่อยสมบูรณ์หรอกครับ แต่แก้ได้ อะไรที่มันไม่สมบูรณ์มันแก้ได้ ในตลาดมันยังมีลิควิด (Liquid) เลยไว้ลบคำผิด นับประสาอะไรในชั้นกรรมาธิการเราก็แก้มา เหมือนกฎหมายบางฉบับที่ผมบอกแก้มาในชั้น กรรมาธิการแล้วเรามาโดนหลอก นี่คือสิ่งที่รัฐบาลเขากลัว อย่ากลัวครับ เขาไม่ได้สตัฟฟ์ (Stuff) ท่านไว้บริหารประเทศอีกนานหรอก นี่ก็เหลือ ๒ ปีแล้ว จะเป็นต่อ ใครเขาจะไปเลือก คนเป็นมะเร็งเหลือ ๒ ปีแล้ว ไม่ได้ มันปิดบังกันไม่ได้ พอเราอยู่มาถึงเวลาหนึ่งมันต้องยอมรับ ความเปลี่ยนแปลง ผมนี่เป็นคนหนึ่งยอมรับความเปลี่ยนแปลงว่าบ้านเมืองมันจะไปอย่างไร มันก็ไป ผมเชื่อทุกคนที่อยู่ในสภาแห่งนี้ หรือ ๒-๓ ท่านที่นั่งอยู่ข้างบนมีเจตนาดี รักบ้าน รักเมือง รักแผ่นดินเกิด ผมไม่เชื่อว่าคุณไปรักอเมริกา รักญี่ปุ่นมากกว่าประเทศไทย ผมแค่ดูหน้าก็รู้ ท่านก็มีเจตนาดี ผมเห็นด้วยที่เสนอกันมา เพราะการแก้ไขปัญหาวันนี้เราเห็นจากไวรัสโควิด (Virus COVID) เราก็เห็น ลัมปีสกิน (Lumpy Skin) วัวตายเต็มบ้านเกลื่อนเมือง ท้องถิ่นไม่มีเงิน ซื้อวัคซีน รอรัฐบาลกลางตายหมดคอกแล้ว โควิด (COVID) มาวันนี้ก็แก้ปัญหารอประชุมกัน ๔ ๕ ๖ ๗ คณะ ๘ คณะ ๙ คณะ แล้วรัฐบาลนี้ก็สุดยอดอีก การตั้งคณะกรรมการ แก้ปัญหา เรื่องอะไรไม่ได้ก็ตั้งกรรมการนั้น ตั้งกรรมการนี้ ๗๐-๘๐ กรรมการ แล้วมอบให้ผู้ว่าราชการ จังหวัด ผู้ว่าราชการจังหวัดท่านจะมีปัญญาไปแก้อย่างไร โดยลำพังหน้าที่ท่าน ๗๐-๘๐ งาน ที่ส่วนกลางมอบไปให้อยู่แล้ว วิ่งประชุมแต่ละวันก็หัวขวิดแล้ว ฉะนั้นภาพโดยสรุปผมเห็นด้วย อย่างยิ่งในการที่ทำกฎหมายกระจายอำนาจแก้ไข เพียงแต่ว่าวันนี้ผมขอฝากไว้ ๒-๓ เรื่อง ๑. กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน อยู่อย่างไร ต้องให้เขาอยู่ เพราะเขาเป็นบุคคลสำคัญในการสร้างบ้าน สร้างเมือง ๒. ข้าราชการในส่วนภูมิภาคจะจัดระบบอย่างไร อย่าให้ไอโอ (IO) ออกมาว่า พรรคเพื่อไทยร่วมกับพรรคก้าวไกลไม่เอาอันนี้อีกแล้ว จะทำอย่างโน้น จะทำอย่างนี้ ผมเชื่อว่า พวกเราทั้งหมดเราไม่คิดอย่างนี้ พรรคเพื่อไทยโดยเฉพาะท่านหัวหน้าชลน่าน ศรีแก้ว ท่านยังเตือนมาอีกว่าอภิปรายให้ระมัดระวังหน่อย ผมบอกครับท่านหัวหน้า เพราะพรรคเรา มีจุดยืนที่ชัดเจนเรื่องของการกระจายอำนาจ เรื่องกรอบดูแลกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน เรื่องกรอบ ดูแลข้าราชการ จัดโอกาสให้เขาโต พวกผมกับพวกท่านเราโดนต้มมาในสภาแห่งนี้ เรื่องกฎหมายที่ใช้คำว่ากระจายมาหลาย ๆ เรื่องแล้ว ผมขอชื่นชมในความตั้งใจ หลายคน บอกว่าท่านกล้าหาญ แต่ว่าในสายตาผมไม่แล้ว ผมมองว่าพวกท่าน ผมชื่นชมพวกท่าน ที่มาช่วยกันคิด จริง ๆ พวกเราก็คิด แต่ว่าเรากำลังที่จะซ่อมประเทศ แล้วก็สร้างประเทศ รอพวกเรามาเป็นรัฐบาลวันไหน ถ้ามีโอกาสพวกท่านมาเป็นร่วมก็ได้ไม่ปิดกั้นกันหรอกครับ แต่ว่าพวกผมต้องเป็นผู้นำจะได้ทำโน้นทำนี่ จะได้แก้ไขไปในทางที่ดี ดูแลประชาชนอยู่ดีกินดี ขอบคุณมากครับท่านประธาน ด้วยความเคารพจริง ๆ ครับ