กราบเรียนท่านประธาน ที่เคารพ ผม นายแพทย์อำพล จินดาวัฒนะ ในฐานะสมาชิกรัฐสภา ขออนุญาตอภิปราย สนับสนุนหลักการของร่างพระราชบัญญัติการเข้าชื่อเสนอกฎหมาย พ.ศ. .... กฎหมายฉบับนี้ ถือว่าเป็นกฎหมายปฏิรูปประเทศและเป็นกฎหมายที่ดำเนินการตามรัฐธรรมนูญ ปี ๒๕๖๐ ผมอยากจะกราบเรียนว่าเรื่องนี้เหมือนที่เพื่อนสมาชิกทั้งหลายได้อภิปรายไปแล้วว่า เป็นกฎหมายที่ส่งเสริม สนับสนุนให้ภาคประชาชนได้มีโอกาสใช้สิทธิขั้นพื้นฐานในความเป็น พลเมืองในสังคมประชาธิปไตย ซึ่งสังคมประชาธิปไตยนั้นประชาชนที่เป็นพลเมือง หรือเป็นพลังของบ้านเมืองย่อมมีหน้าที่ในการทำให้บ้านเมืองก้าวหน้า เติบโต และพัฒนา กฎหมายฉบับนี้เป็นฉบับที่ ๓ ซึ่งฉบับแรกนั้น พ.ศ. ๒๕๔๒ สืบเนื่องมาจากรัฐธรรมนูญ ปี ๒๕๔๐ แล้วก็มีอีกฉบับหนึ่ง พ.ศ. ๒๕๕๖ ซึ่งสืบเนื่องมาจากรัฐธรรมนูญ ปี ๒๕๕๐ ฉบับนี้ เป็นฉบับที่ ๓ ถ้าได้ดูในเนื้อหาสาระแล้วก็ถือว่ามีการพัฒนาในเนื้อหาสาระที่ก้าวหน้ามากขึ้น ผมจะไม่ลงไปในเนื้อหา โดยภาพรวมนั้นถือว่ามีพัฒนาการที่ดีขึ้น ผมอยากจะกราบเรียน เพื่อจะใช้เวลาไม่ยาวถึงประเด็นที่จะฝากไว้ในการพิจารณาของคณะกรรมาธิการ ในวาระที่ ๒
ในประเด็นที่ว่าในกฎหมายนั้นได้เขียนให้สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร ทำหน้าที่ช่วยเหลือและอำนวยความสะดวกให้กับภาคประชาชนที่เขาริเริ่ม แล้วก็จะเชิญชวน ให้ร่วมกันเข้าชื่อเสนอกฎหมายนั้น ตรงนี้เป็นเรื่องที่ดีครับ ในอดีตผมได้มีโอกาสทำงาน และได้มีส่วนสนับสนุนให้ภาคประชาชนเข้าชื่อเสนอกฎหมายกันครับ มีการผลักดัน ตอนเสนอกฎหมายพระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติ การดำเนินการของภาคประชาชนนั้น ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย เนื่องจากต้องใช้จำนวนมาก ขณะนั้นต้องถึง ๕๐,๐๐๐ คน แต่ปัจจุบันนี้ จะเหลือ ๑๐,๐๐๐ คน ซึ่งก็ยังมากอยู่ดีครับ การที่จะริเริ่มแล้วก็เชิญชวน แล้วก็การเสนอ กฎหมายนั้นต้องเหน็ดเหนื่อยในการดำเนินการ เพราะฉะนั้นเมื่อมีการกำหนดให้สำนักงาน เลขาธิการสภาผู้แทนราษฎรทำหน้าที่ช่วยเหลือและสนับสนุนนั้นผมคิดว่าเป็นเรื่องที่ดี แต่ก็ยังมีความห่วงใยว่าการเขียนกฎหมายนั้นอาจจะต้องไปดูในรายละเอียดและเขียนให้ชัด ขึ้นว่าการช่วยเหลือนั้นแค่ไหน ถ้าเป็นการช่วยเหลือเพียงแค่ยกร่างแล้วก็มอบให้เป็นภาระหน้าที่ ของประชาชนไปเชิญชวน ทางสำนักงานก็อาจจะมีช่องทางทางสื่ออิเล็กทรอนิกส์และอื่น ๆ เท่านั้น ก็สาหัสสากรรจ์สำหรับภาคประชาชนที่จะไปทำให้มีการเข้าชื่อกันได้ครบถ้วน แล้วก็ ดำเนินการให้ประสบความสำเร็จ ผมคิดว่าประเด็นเรื่องการช่วยเหลืออาจจะต้องเขียน ให้ถูกกฎหมายเพื่อจะให้สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎรนั้นได้มีการนำไปเขียน ระเบียบรองรับให้ชัดเจน ผมคิดว่าควรจะครอบคลุมถึงการช่วยเหลือค่าใช้จ่ายในบางส่วน เช่นถ้ามีกลไกการทำงานที่เป็นกลุ่มมีการประชุม มีการเดินทาง มีค่าใช้จ่ายทั่ว ๆ ไป ที่เกิดขึ้นนั้น ควรจะต้องสนับสนุนให้ภาคประชาชนที่เป็นแกนนำ หรือเป็นกลุ่มริเริ่ม หรือเป็น คนที่ทำงานเหล่านั้น หรือแม้แต่การเชิญชวน มีค่าใช้จ่ายในระดับหนึ่งซึ่งอาจจะไม่ได้มากมาย และไม่ได้ทั้งหมดนะครับ อยากจะกราบเรียนท่านประธานว่าในประเด็นนี้ทำไมผมเป็นห่วง เพราะผมคิดว่าในระบบ ปัจจุบันนั้นส่วนราชการเราไม่ว่าจะเป็นหน่วยงานที่เป็นกลไกเลขานุการของฝ่ายนิติบัญญัติ หรือกลไกของรัฐก็ดี เรายังมีทัศนคติและมีระเบียบที่สนับสนุนค่าใช้จ่ายให้กับประชาชนนั้น น้อยมากครับ หรือบางทีก็ไม่มีเลย ประชาชนเป็นผู้เสียภาษีนำมาใช้เป็นงบประมาณ ในการดำเนินการ แต่ระเบียบต่าง ๆ ที่ออกมานั้นมักจะไม่ได้เอื้อครับ ผมยกตัวอย่างง่าย ๆ ในปัจจุบันระบบรัฐสภาของเรานั้นกรรมาธิการหรืออนุกรรมาธิการที่ไม่ได้เป็น ส.ส. ส.ว. การเดินทางที่มาประชุมก็ดีจะยากลำบาก เราก็จะต้องใช้แต่คนในกรุงเทพฯ เพราะไม่มี ค่าเดินทาง ถ้าเป็นกลไกที่ไม่ใช่เป็นอนุกรรมาธิการ กรรมาธิการ หรือกรรมการแล้ว ยิ่งลำบากยากเย็นครับที่เราจะสนับสนุนทรัพยากรเขาแม้แต่เพียงเล็กน้อย ดังนั้นผมกราบเรียน เพื่อจะฝากประเด็นนี้ไว้กับคณะกรรมาธิการครับว่าตอนที่มีการปรับปรุง การเขียนว่า การช่วยเหลือ นั้นไม่ควรจะหมายถึงการช่วยเหลือการทำกฎหมายเท่านั้น จะต้องครอบคลุม ไปถึงการช่วยเหลือเรื่องการสื่อสาร การประชาสัมพันธ์ และการช่วยเหลือในเรื่องค่าใช้จ่าย พื้นฐานทั่วไปให้กับคณะที่ดำเนินการผลักดันกฎหมายต่าง ๆ เหล่านั้น อันนี้ก็เป็นประเด็น ที่ผมกราบเรียนไว้ แล้วก็จะใช้เวลาในสภาเพียงเท่านี้ ขออนุญาตเห็นด้วยกับหลักการครับ แล้วก็เป็นข้อเสนอแนะที่จะได้มีส่วนไปร่วมกันผลักดันให้เกิดกฎหมายดี ๆ ฉบับนี้สำเร็จต่อไป กราบขอบพระคุณครับ