นายมานพ คีรีภูวดล สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ

กราบเรียน ท่านประธานที่เคารพ กระผม มานพ คีรีภูวดล สมาชิกรัฐสภา เรื่องนี้ผมคิดว่ามีความสำคัญมาก เพราะว่าประเทศเรามีน่านน้ำทะเลค่อนข้างที่จะกว้างทั้ง ๒ ฝั่ง ทั้งฝั่งอ่าวไทยและฝั่งอันดามัน ในพิธีสารฉบับนี้ผมมีความสนใจอยู่ ๒ ประเด็นครับ ก่อนที่จะเข้าสู่ประเด็นผมคิดว่าน่านน้ำ ในทะเลหรือว่าแม่น้ำไม่ควรจะทิ้งขยะอะไรลงไปใด ๆ ทั้งสิ้นเลยนะครับ เพราะว่าไม่ใช่ที่ทิ้งขยะ ผมทำงานสิ่งแวดล้อมมาผมรู้ว่าผลกระทบที่ตามมามันมีผลกระทบมหาศาล ยกตัวอย่างกรณี พลาสติกกว่าจะย่อยสลายได้ใช้ระยะเวลาเป็นหลายร้อยปี ท่านประธานก็คงทราบนะครับ สื่อที่ออกมาขององค์กรสิ่งแวดล้อมระดับโลกจะเห็นว่ามีเต่าทะเล มีปลาหลายชนิดที่ไปกินพลาสติก หรือว่าไปติดขยะในทะเล ที่เยอะไปกว่านั้นก็คือว่าการย่อยสลายของพลาสติกมันไปอยู่ในเนื้อ ของปลาและอาหารทะเล ผมคิดว่าอันนี้ผลที่ตามมาคือจะกลับมาสู่มนุษย์ ซึ่งก็คือพวกเรา ทุกคน โจทย์สำคัญของผมครับ การลงนามในสัญญานี้ผมมีอยู่ ๒ คำถาม คือว่าลงนามไปแล้ว เพื่อให้ดูดีในเวทีระดับโลกกับลงนามไปแล้วเพื่อที่จะไม่มีข้อคำถามหรือข้อสงสัยในการทำ สัญญาอื่นใดกับประชาคมโลกแค่นั้นหรือเปล่า หรือลงนามไปแล้วเพื่อที่จะแก้ปัญหา สิ่งแวดล้อมของประเทศ ของทะเลจริง ๆ ทำไมผมถึงพูดอย่างนี้ครับ เราเคยมีปฏิญญาสากล ว่าด้วยสิทธิของชนเผ่าพื้นเมือง เราเคยลงนามนานแล้วนะครับ แต่ว่าไม่บังคับใช้ในประเทศ เพราะฉะนั้นความสนใจของผมอยู่ตรงที่ว่าเมื่อกระบวนการลงนามไปแล้ว กระบวนการ ปฏิบัติการให้เกิดประโยชน์และมีผลบังคับใช้ในประเทศ อันนี้เป็นเรื่องสำคัญ ไม่ว่าจะเป็น อำนาจหน้าที่ทางกฎหมายที่เกี่ยวข้อง หน่วยงาน กระทรวงที่มีอยู่แล้ว ไม่ว่าการออกแบบ กลไกโครงสร้างใหม่ที่จะทำให้กระบวนการลงนามมีผลที่สามารถพิสูจน์จับต้องได้จริง ๆ ผมคิดว่าในเรื่องของสิ่งแวดล้อมเราไม่สามารถที่จะมอบให้ใครเป็นพระเอก เราไม่สามารถที่จะยก ให้ใครทำหน้าที่โดย ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ได้ ประเทศไทยเรามีระบบการบริหารตั้งแต่ส่วนกลาง ส่วนภูมิภาค และส่วนท้องถิ่น เพราะฉะนั้นผมคิดว่าวิธีการออกแบบถ้าเราจะลงนามในเรื่องนี้ แล้วก็ส่งผลให้เห็นเป็นตัวอย่างและเกิดผลจริง ๆ ในประเทศนี้ ผมคิดว่าเนื้อหาในเอกสารที่มีอยู่ ยังไม่เห็นว่าการออกแบบกลไกและโครงสร้างที่จะส่งผลให้เกิดกระบวนการลงนามครั้งนี้ มีผลในเชิงปฏิบัติการ เพราะฉะนั้นผมถึงพูดเรื่องของข้อเสนอ ถ้าเราจะลงนามแล้วก็ทำให้ เห็นและเป็นตัวอย่าง แล้วมีผลจริง ๆ ในเรื่องของสิ่งแวดล้อมทางทะเล ผมคิดว่าเรามีระดับ กระทรวงคือกฎหมายที่มีอยู่ซึ่งก็บังคับใช้อยู่แล้ว แต่ที่ผมสนใจก็คือว่าคนที่ใกล้ชิดกับทะเล ก็คือท้องถิ่น ไม่ว่าจะเป็น อปท. อบจ. องค์กรประชาชน หรือส่วนราชการที่เกี่ยวข้องในพื้นที่ ตรงนี้ เราทำให้เห็นจริง ๆ ได้ไหมล่ะครับว่าการลงนามครั้งนี้ประเทศไทยได้ออกแบบกลไก ได้ออกแบบโครงสร้างที่สามารถปฏิบัติการได้จริง ๆ วันนี้เรามีเครือข่ายพี่น้องที่อยู่ทางทะเลทั้ง ๒ ฝั่ง ทั้งเครือข่ายประมง เครือข่ายป่าชายเลน หรือว่าประชาสังคมที่กำลังเฝ้าดูแลทะเลให้เรา เพื่อที่จะมีอาหาร มีความมั่นคงทางอาหาร มีทะเลที่สะอาด กลไกเหล่านี้ต่างหากที่ผมคิดว่าคือตัวชี้วัดที่จะนำไปสู่ผลสำเร็จในการลงนาม ภายใต้พิธีสารนี้ เป็นตัวชี้วัดที่สำคัญ เพราะฉะนั้นกระบวนการออกแบบหลังจากลงนามผมคิดว่า ไม่ว่าจะเป็นข้อกฎหมายในระดับที่บังคับใช้ทุกประเทศหรือว่าระดับกรม กระทรวง หรือระดับ ท้องถิ่นจะต้องมีผลบังคับใช้ ซึ่งตอนนี้ในระดับท้องถิ่นไม่ว่าจะเป็นเทศบาล อบต. หรือ อบจ. เขาก็มีเทศบัญญัติ เขาก็มีกฎระเบียบของเขา ปัญหาก็คือว่าอำนาจหน้าที่ที่จะดำเนินการ ในสิ่งเหล่านี้ผมคิดว่ามันไปยึดโยงหรือว่าไม่ได้ปลดล็อกท้องถิ่นให้มีอำนาจจริง ๆ ในการที่จะ แก้ปัญหาเหล่านี้

สุดท้ายนี้โดยรวมแล้วผมคิดว่าการแก้ไขปัญหาเรื่องขยะทะเลเหล่านี้ โดยพิธีสาร ผมเห็นชอบด้วยว่าควรจะมี แต่ประเด็นสำคัญก็คือว่าลงนามไปแล้วอย่าลงนาม เพื่อเท่ ๆ เพื่อเป็นเครื่องมือในการทำข้อตกลงเวทีระดับโลก ในเงื่อนไขอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็น เรื่องการค้า หรือว่ามิติอื่น ๆ แล้วผมเชื่อว่าหลาย ๆ สัญญาที่เราลงนามก็เป็นเครื่องมือการเมือง สิ่งแวดล้อมระดับโลก สำคัญที่สุดผมคิดว่าต้องกลับมาที่ประเทศเรา พิสูจน์ให้เห็นว่า เราสามารถจัดการได้โดยการออกแบบกลไกหรือโครงสร้างตั้งแต่ระดับประเทศ ซึ่งต้องมี คณะกรรมการดูแลเรื่องนี้ และระดับท้องถิ่นจำเป็นจะต้องกระจายอำนาจให้กับองค์กรปกครอง ส่วนท้องถิ่น ไม่ว่าจะเป็นเทศบาล อบต. หรือองค์กรประชาชนที่ตั้งตัวขึ้นมาเพื่อจะทำหน้าที่ ในเรื่องสิ่งแวดล้อม เรื่องทะเลเหล่านี้ อันนี้ผมคิดว่ามีความจำเป็น ถ้าทำได้เราก็จะเป็นประเทศแรก ที่ลงนาม แล้วพิสูจน์ให้เห็นว่าเราคือประเทศที่ลงนามและมีผลบังคับใช้ในประเทศไทยได้ จริง ๆ ขอบคุณครับท่านประธาน