กราบเรียนท่านประธาน สภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศที่เคารพครับ ขออนุญาตที่ประชุม ท่านสมาชิกทุกท่าน ผมขออนุญาตที่จะต้องขออภิปรายอีกนิดเดียว ท่านนิกรเป็นคนเอ่ยเองว่าทุกอย่างที่อยู่ใน ประเทศไทย เราต้องซื้อ ถนนเยอะก็ต้องซื้อ ยางมะตอยก็ต้องซื้อ แต่ท่อน้ำที่จะส่งไม่พอ ท่านยังพูดอีกนิดหนึ่งว่าจะให้ชาวนารวยคงจะไม่ได้ จะไม่เป๊ะตามที่ท่านพูด ผมอยากจะเรียน อย่างนี้นะครับท่านประธาน ท่านสมาชิกผู้ทรงเกียรติครับ ในฐานะที่ผมเป็นนักวิชาการด้านนี้ และเป็นคณบดีของคณะเกษตรมาก่อน เป็นคณะที่ดูแลเรื่องการกสิกรรม เรื่องการเกษตร ของประเทศมาด้วยดีตลอดระยะเวลา ๑๐๐ กว่าปี อยากจะเรียนให้ทุกท่านลองนึกดูว่าวันนี้ เราเป็นคนในตระกูลของ ขออนุญาตเอ่ยนาม ร็อกกี้เฟลเลอร์ เคนเนดี้ เมื่อ ๑๕๐ ปีที่แล้ว เขาย้ายถิ่นจากไอร์แลนด์ไปอยู่ที่สหรัฐอเมริกา เกิดอะไรขึ้นครับ ไม่มีอาหารกิน ประชากร ๑,๐๐๐,๐๐๐ คนตายเพราะขาดมันฝรั่ง เน่าหมด อีก ๑,๐๐๐,๐๐๐ คนย้ายถิ่น นี่คือตระกูล ที่ย้ายถิ่นไป ผมต้องการดึงภาพกลับมาที่นี่ครับ ในห้องนี้ทุกท่านหลายคนต้องมีลูก พ่อแม่พี่น้อง หรือญาติเป็นชาวนา ผมเรียนตั้งแต่ต้นแล้วว่าผมก็มีส่วนเกี่ยวข้อง ลองนึกภาพนี้ได้ไหมครับว่า ตื่นเช้าขึ้นมาท่านหยิบไอโฟน ๗ (iPhone 7) แล้วกินเป็นอาหาร แล้วมานั่งทำงานตรงนี้ ประเทศที่พัฒนาแล้วอย่างสหรัฐอเมริกา ยูเอสดีเอ (USDA) ยิ่งใหญ่มาก เขาให้ความสำคัญกับ อาหารก่อน เพราะว่า ๔๐๐ ปีที่แล้วที่เขาย้ายไปอยู่ที่ราลีด้วยเรือเมย์ฟลาวเวอร์อะไรก็แล้วแต่ ที่เมืองราลีเป็นจุดแรกที่เขาลงไปที่นั่น เขาต้องทำอาหารโดยการดึงเอาเมล็ดพันธุ์จากยุโรปไป ตอนนี้เขามีสต็อก (Stock) สายพันธุ์ที่เกิดอะไรขึ้นมาเขาปลูกได้ทันที แค่ปลูกอย่าคิดถึงกิน ประเทศไทยนี่ละครับ ท่านนึกภาพนี้ว่าวันต่อวันท่านบริโภคอาหาร ๓ มื้อทิ้งขว้างเต็มไปหมด คนที่ทำอาหารให้ท่านกินคือชาวนาชาวไร่ ผมว่าทั้งห้องนี้ถ้าผมถามว่าใครเห็นใจชาวนา ชาวไร่ เกษตรกร ทุกคนยกมือหมด ผมเลยนำเสนอว่าขอให้เป็นวาระแห่งชาติได้ไหม คิดจะช่วยชาวนาชาวไร่อย่างญี่ปุ่น อย่างอเมริกาที่คิดช่วยกันขอเป็นวาระที่สำคัญแห่งชาติ เท่านี้ไม่พอ ท่านนึกภาพนี้ว่าวันที่ท่านไม่มีอาหารกินซึ่งไม่เกิดกับประเทศไทย คำว่า เฟมิน (Famine) ในภาษาอังกฤษ มันไม่เกิดในประเทศไทยแต่มันเกิดที่แอฟริกาตอนนี้ ประเทศไทย ไม่มี สุวรรณภูมิไม่มีแน่นอน แต่เรารู้ตลอดเวลาว่าเรามีรถมีอะไรสารพัด เทคโนโลยี อยู่ในบ้านนี้เมืองนี้ แต่ทำไมจึงไม่ยอมทำความเข้าใจว่าชาวนาปลูกข้าวด้วยความยากลำบาก โดนโกง โดนหลอก แต่ทำไมพ่อค้ารวย ให้ชาวนารวยไม่ได้หรือครับ เช่น ๑๐,๐๐๐ บาท ในการลงทุนปลูกข้าว ค่าปากเรือ ๒๐,๐๐๐ บาท จ่ายเขา ๑๕,๐๐๐ บาทได้ไหม นี่ผมคิดง่าย ๆ อย่างคนที่ไม่ใช่นักเศรษฐศาสตร์ การลงทุนเพื่อชาวนาชาวไร่มันมากมายเหลือเกิน แต่เราคิด จะช่วยเขาแค่นี้ผมว่าไม่พอ ให้กลไกของรัฐที่เป็นกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ กรมการข้าว กรมวิชาการเกษตร ไม่ใช่ทางออก เพราะคนที่รวยกับกรมเหล่านี้คือพ่อค้าวาณิชที่ขายปุ๋ย ขายยา ผมอยู่ในธุรกิจเคมีเกษตรเคยรู้จักดีว่าใครรวย ชาวนา ชาวไร่ไม่ได้รวยด้วย เกษตรกรชั้นนำ อย่างท่านประธานที่ปลูกแตงเมลอน โอเค (Okay) ครับ พัฒนา แต่คนที่ไม่มีความรู้ที่จบ แค่ ป. ๔ เราคิดจะช่วยเขาอย่างไร ผมไม่ได้หาเสียง แต่พูดจากความรู้สึกที่อึดอัดมา ๔๐ ปี ที่อยู่ในแวดวงวิชาการอย่างนี้ แล้วเราพูดอย่างนี้ ปลูกข้าวไม่ได้ ปลูกอาหารไม่ได้ ขายน้ำมัน ปิโตรเลียมหมด เขาทำตลาดธุรกิจใหม่อย่างเช่นดูไบ ประเทศไทยไม่ต้อง แต่ทำอย่างไร ให้เกิดความยุติธรรมกับชาวนา ชาวไร่ หรือเกษตรกร เริ่มต้นอย่างนี้ ประชากรไทยทั้งหมด อย่าต่อรองราคาอาหารจากเกษตรกร ซื้อของข้างทางอย่าต่อรอง เขาบอก ๑๐ บาท ก็ ๑๐ บาท ถ้า ๑๐ บาท ขอ ๕ บาทได้ไหม อันนี้คือนิสัยคนไทยที่เลว เราดูถูกชาวนา ชาวไร่ เกษตรกร มาตลอด ถ้าเราไม่มีอาหารกินจะเป็นอย่างไรครับ เราจะทำอย่างไรให้ชาวนา เกษตรกร มีฐานะดีขึ้นไม่ได้หรือครับ ผมขอเสนอว่าวาระแห่งชาติที่ผมนำเสนอไปทางคณะกรรมาธิการ ไม่ได้ตอบว่าจะทำไหม ถ้าคิดจะทำผมว่าต้องทำ คนตั้งหลายสิบล้านคนอยู่ในเซกเตอร์ (Sector) นี้ ลูกหลานเขาเยอะแยะที่ไม่ได้เรียนหนังสือ หรือว่าต้องจนต่อไป ที่ดินก็หายไป คนที่รวยคือพ่อค้าวาณิชทั้งนั้นเลย ขอโทษครับท่านประธาน ขอบพระคุณมากครับ