กราบเรียนท่านประธาน สปท. และเพื่อนสมาชิก ที่รักทุกท่าน กระผม สุรินทร์ จิรวิศิษฎ์ หมายเลข ๑๗๓ ผมมีชีวิตอยู่มาถึง ๖๙ ปี เพิ่งจะมีความสุขวันนี้ครับ สุขก็คือเห็นท่านกรรมาธิการทํางานอย่างขะมักเขม้นที่จะ ทําให้เป็นไปตามมาร์ช (March) ของตํารวจว่า ตํารวจอยู่ไหน ประชาอุ่นใจที่นั่น ผมมั่นใจว่า ท่านจะทําให้เกิดประสบความสําเร็จตรงนี้ได้ แต่อย่างไรก็ตามวันนี้ท่านต้องทําให้เหมือน เพลงมาร์ช (March) นี่นะครับ และผมเชื่อในประธานชุดนี้เลย ท่านวิรัช ชินวินิจกุล เป็นประธานคณะกรรมาธิการชุดนี้ ท่านเป็นถึงรองประธานศาลฎีกา ท่านวรพงษ์ ชิวปรีชา พลตํารวจเอก อํานวย นิ่มมะโน ไม่นิ่มนะครับ รับรองว่าไม่นิ่ม ทั้ง ๓ ท่านอย่างน้อยทําให้ ผมมั่นใจว่าตํารวจอยู่ไหนประชาอุ่นใจแน่นอน แต่อย่างไรก็ตามผมอยากกราบเรียนว่าวิชาอาชญาวิทยานี้ที่เขาสอนอยู่ในมหาวิทยาลัย ต่างประเทศดัง ๆ ที่ท่านนายพลทั้งหลายของตํารวจที่ได้ที่ ๑ จากโรงเรียนนายร้อยตํารวจ ไปเรียนมานี้นะครับ ที่เราเรียกว่า คริมิโนโลจี (Criminology) นี้มันจะมีเวลา เวลาของการทํา อาชญากรรมของอาชญากร ถูกไหมครับ หรือเราเรียกว่า คริมิโนโลจีคล็อก (Criminology clock) หรือคริมินัลคล็อก (Criminal clock) เวลาไหนที่เกิดขึ้น อย่างไรก็ตามถ้าเอาทาง กายภาพและที่ไหนมุมอับ ที่ไหนมืด ที่ไหนเปลี่ยว อาชญากรรมเกิดมากนะครับ เพราะฉะนั้น กรุงเทพมหานครนี่ต้องทําให้มันสว่างไสว เมืองต่าง ๆ ต้องทําให้มันสว่างไสวเข้าไว้นะครับ แล้วมีกล้องซีซีทีวี (CCTV) วันหนึ่งผมมีโอกาสมีบุญได้นั่งกับผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง เมื่อท่านได้รับ การโปรดเกล้าฯ ให้ดํารงตําแหน่งรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ท่านก็บอกว่าจะสั่งให้มีการติดไฟให้เกิดแสงสว่างทั่วกรุงเทพฯ และเมืองใหญ่ ๆ ท่านว่า อย่างนั้นนะ ผมได้ยินกับหูมีคนนั่งหลายคน แล้วจะติดกล้องซีซีทีวี (CCTV) ในเมืองใหญ่ ๆ ทั่วประเทศ แล้วเมื่อสักครู่นี้ท่านวรพงษ์ก็บอกแล้วว่าตํารวจนี่นะครับ ถ้าจะทําจริง ๆ สามัคคี แล้วมันเกิดผล ไม่มีใครเชื่อว่าระเบิดที่ศาลพระพรหมนี้จะจับได้ จับได้เพราะอะไร ซีซีทีวี (CCTV) มันปะติดปะต่อ ถ้าตํารวจเก่งมันสืบ สืบเสร็จแล้วก็สอบ ถูกไหมครับ มันก็เอามา เป็นม้วนเดียวกันได้แล้วก็จับได้ ถือว่าเป็นคดีดังระดับของโลกและเรียบร้อยโดยเร็ว อันนี้เป็นเรื่องของนโยบาย

ทีนี้ในเรื่องของภาคปฏิบัติ ผมอยากจะเข้าเรื่องเลยว่าสมัยผมเป็นเด็ก ๆ พอผมร้องไห้ ผมเป็นคนบ้านนอกนะครับ แม่ก็จะชี้หน้าว่ามึงร้องต่อไปกูจะให้ตํารวจมาจับ ผมต้องหยุดร้องเลยนะ เดี๋ยวนี้ยังมีอยู่ไหมไม่รู้นะครับ หมู่บ้านไหนที่มีลูกสาวสวยแม่เขา จะสอนไว้เลย ขอโทษนะครับต้องใช้คําว่า เอ็งจะมีผัวใครมาจีบเอ็งต้องดูให้ดี ๆ ว่ามีอาชีพ เหล่านี้ไหม มันมีอาชีพรถไฟ เรือเมล์ ลิเก ตํารวจ เอ็งอย่าไปคบมัน ถ้าเอ็งคบมันแล้ว เอ็งจะน้ําตารดหัวเข่า ผมเชื่อว่าคนวัยใกล้ ๆ ผม ๖๙ ปีคงได้ยินอย่างนี้ และถ้ามีเวลา ผมจะบอกเลยว่าทําไมมันมีคําอย่างนี้ ผมไปถามคนหลังจากที่ผมโตแล้วทําไมเขาเป็นอย่างนี้ แล้วก็เป็นสัจธรรมว่าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ คําสําคัญที่ผมอยากจะเรียนในที่ประชุมนี้ ผ่านท่านประธานไปยังคณะกรรมาธิการก็คือว่าจะเห็นพาดหัวหนังสือพิมพ์ยักษ์ใหญ่หลายครั้ง ในชีวิตผมนะครับ เป่าคดี มีให้เห็นเป็นประจํา คําที่ ๔ ที่ผมอยากจะกราบเรียนท่านก็คือว่านั่นแน่ จับแพะอีกแล้ว แล้วแพะมีให้เห็นเป็นทุกยุคทุกสมัยมา สมัยก่อนนี้คดีเชอร์รี่ แอน ดันแคน ท่านจําได้ไหมครับ แหม่มติดคุกตั้ง ๑๐ ปีกระมัง ถ้าศาลไม่รื้อฟื้นคดีขึ้นมาใหม่ แหม่มคนนี้ คงติดคุกจนแก่หรือตายไปในคุกเลย และเมื่อเร็ว ๆ นี้เมื่อปีที่แล้วถ้าผมจําไม่ผิดข่าวออกมา จ่าตํารวจกับดาบตํารวจแถว ๆ ฝั่งธนบุรี เขตหนองแขม ถูกข้อหาและถูกให้ออกจากราชการ ไปติดคุก คดีอะไรรู้ไหมครับ คดีว่าไปกระทํามิดีมิร้ายกับผู้ต้องหาที่เป็นคดียาเสพติดในห้องขัง ถ้าไม่มี ป.ป.ช. ท่านหนึ่ง ผมไม่อยากเอ่ยนามท่านนะครับ ไปเป็นพยานไปช่วยต่อสู้ก็อาจจะ ยังไม่หลุด ผมไม่ทราบว่านายดาบตํารวจกับจ่าท่านนั้นกลับมารับราชการหรือยัง อันนี้ เป็นความเศร้าสลดของการจับแพะ ทีนี้ถามต่อไปว่าแล้วผมจะพูดอะไรต่อไป ตํารวจต้องมี จิตวิญญาณของอะไรรู้ไหมครับ ความสงสาร ความเมตตา อยากเห็นคนพบความสุข ใครที่จะ ไปโรงพักมันทุกข์ไปทั้งนั้นละ ไม่มีใครสุขหรอก สุขแล้วเดินไปหาตํารวจไม่มี มันทุกข์นะครับ ทุกข์แล้วก็ไปหาตํารวจ ตํารวจก็จะต้องมีความเมตตา ไม่ใช่บอกว่าอย่างนี้ แทนที่จะตกลงกันได้ คดีรถชนกันหรือ ไม่เป็นไร แจ้งความเลยทําให้เสียทรัพย์ ยุ่งไปหมดนะครับ ถ้าบอกว่า เอาอย่างนี้ตกลงกันได้บ้านอยู่ใกล้ ๆ กัน ใจเย็น ๆ คุยกันก่อน ตกลงกันได้ก็ไม่ต้องรับแจ้งความ ไม่ต้องดําเนินคดี เข้าตําราเขาว่าอย่างไรรู้ไหมครับ พ่อค้าวาณิชเขาสอนลูกหลานบอกว่า เอ็งอย่าเป็นความเลย ถ้าเป็นความกินขี้หมาดีกว่า ขอประทานโทษนะครับ อันนี้เป็นศัพท์ ที่เขาใช้กันไป อย่าเป็นความเลยมันยุ่งยาก ถ้า ๓ ศาลก็อาจจะ ๒๐ ปี ผมกราบเรียน ท่านประธานไปว่า ขอประทานโทษ ที่ท่านวรพงษ์บอกว่ามีโรงพักที่ค่อนข้างโหด ๕๑๔ โรงพัก ต้องทําคดีมากมายมหาศาล ท่านก็ต้องทําให้ตํารวจมีการกระจายความรับผิดชอบ และต้อง พยายามทําให้ตํารวจเป็นตํารวจของประชาชน ไม่ใช่เป็นตํารวจของนายสุรินทร์ เพราะนายสุรินทร์ โนเนม (No name) พอมาอยู่สภาต้องมีตํารวจเดินตาม พอนาย ก ได้เป็นรัฐมนตรีต้องมีเดินตาม เป็นพรวน เมื่อก่อนโน้นเดินคนเดียวก็ได้ อันนี้ต้องพยายามให้ลดนะครับ และผมเห็นด้วยว่า สืบ สอบ ปราบ ต้องไปด้วยกัน โดยเฉพาะสืบกับสอบต้องไปด้วยกัน ถ้าไม่ไปนี่ยุ่งครับ ไปคนละทาง เอาหัวไปทาง เอาหางไปทาง ผมกราบเรียนว่าที่ผมพอพูดเรื่องนี้ได้เพราะ เมื่อปี ๒๕๒๒ ผมเคยเรียนโรงเรียนสืบสวนตํารวจ รุ่น ๔๔ ไปกินนอนกับตํารวจที่วังสวนสุนันทา ๖ เดือน อาจารย์ท่านแรกที่สอนผม พันตํารวจเอก แสวง ธีระสวัสดิ์ สอนเรื่องอะไรรู้ไหมครับ สอนเรื่องการสืบสวนและสอบสวนว่าเอ็งจะดําเนินคดีอะไรก็ตามเอ็งต้องได้มั่นใจว่าคนนี้คือ เขาทําจริง ผิดจริงจึงค่อยดําเนินคดีเขา อย่าไปจับ อย่าไปคิดเอาเอง หรือไปเชื่อใคร แล้วจับเขานี่บาปกรรม ผมเรียกอาจารย์แสวงจนท่านเป็นอธิบดีกรมตํารวจนะครับ ท่านที่ ๒ ที่สอนผมจําได้เลย พันตํารวจเอก เภา สารสิน สอนวิชาอะไรรู้ไหมครับ พิสูจน์หลักฐาน ใช้ทางนิติวิทยาศาสตร์ ใช้ทางวิทยาศาสตร์ทั้งหมดมาสอบแล้วค่อยจับ ผมจึงกราบเรียนว่า ยุคใหม่ตํารวจต้องใช้เครื่องมือเหล่านี้เยอะ ๆ ท่านไปโรงพยาบาลของรัฐเดี๋ยวนี้ ที่ศิริราชก็ดี ที่รามาธิบดีก็ดี แม้แต่เมื่อวานซืนนี้ผมไปสถาบันโรคผิวหนัง เขาใช้ระบบไอที (IT) พอเอกซเรย์ปุ๊บ เดินกลับมามันขึ้นจอที่หมอเลยว่ากระดูกเป็นอย่างไร สามารถดูได้หมดเลย ตํารวจน่าจะต้อง มีระบบไอที (IT) ที่ทันสมัยอย่างนั้น หมายถึงว่าตํารวจทุกโรงพักไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน อมก๋อย ใต้สุดเทือกเขาบูโด กดแล้วต้องได้ข้อมูล ไม่ต้องรั้งรอว่ากดแล้วยังไม่มา กดปั๊บข้อมูลพื้นฐาน ต้องมาเลยว่าคนนี้หน้าตาอาชญากรรมเป็นอย่างไร ประวัติเป็นอย่างไร ต้องมาเลย ไม่ใช่บอกว่าเดี๋ยวต้องคอยกองพิสูจน์หลักฐานอีกนิดหนึ่งว่าเขายังไม่ตอบมา ยกเว้นอะไร ที่จะต้องอยู่ในห้องแล็บ (Lab) ท่านก็ต้องใช้เวลา แต่ห้องแล็บ (Lab) ก็ไม่จําเป็นต้องมานะครับ เดี๋ยวนี้แล็บ (Lab) ถ้าสมมุติว่าตรวจแล็บ (Lab) เสร็จปุ๊บว่าดีเอ็นเอ (DNA) ใช่หรือไม่ใช่ ท่านส่งไปในนั้นก่อนได้เลยในระบบไอที (IT) เขาจะได้ดําเนินการได้เร็ว ผมคิดว่าเราต้อง สนับสนุนการปฏิบัติงานของตํารวจโดยเฉพาะเรื่องของการสืบสวนและสอบสวน

อีกเรื่องหนึ่งผมกราบเรียนขอเวลาท่านประธานนิดหนึ่งครับ เมื่อตอนผมเป็น ข้าราชการเด็ก ๆ ตํารวจอยู่กับกระทรวงมหาดไทย ผมอยู่กระทรวงมหาดไทย เรือนจํา ราชทัณฑ์ อัยการ อยู่กระทรวงมหาดไทย สมัยท่าน จอมพล ประภาส จารุเสถียร เป็น มท. ๑ เลขาธิการชื่ออะไร ชื่อเชาวน์วัศ สุดลาภา ผมได้ยินคําว่า ศาลหมู่บ้าน ยุคใหม่เราเรียกว่า การประนอมข้อพิพาทในหมู่บ้าน ทําไปทํามาก็เงียบหายไป ถ้าเราอาศัยพ่ออุ๊ยแม่อุ๊ย ครูบาอาจารย์ รวมทั้งพระสงฆ์ ผู้ใหญ่ในหมู่บ้าน ผู้ใหญ่บ้าน กํานัน อะไรที่มันเกี้ยเซี้ยได้ ไม่หนักหนา กราบกรานกันเสร็จก็ไม่ต้องมาที่โรงพัก ไม่ต้องมาโรงพักก็ไม่ต้องส่งอัยการ เมื่ออัยการไม่ต้องส่ง ไม่ได้รับเรื่องก็ไม่ต้องไปส่งศาล การมาประนอมข้อพิพาทที่ศาลเขาเรียกว่าถั่วสุกงาเกือบจะไหม้แล้ว ผมยังคิดว่าถ้าเรารื้อฟื้น สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้มันน่าจะเป็นประโยชน์ ก็คืออยากให้การสืบสวน สอบสวน การรับแจ้งความ ทําไปพร้อมกับการประนอมข้อพิพาทนะครับ ไม่ใช่มาถึงก็บอกว่ารําคาญ แจ้งความ ๆ แล้วก็จบ นั่นมันไม่จบ มันจบเวลาที่ท่านกําลังจะไปกินข้าว หรือจบเพราะเนื่องจากออกเวร มันจบแค่นั้น แต่ว่ามันยังอีกยาวไกล เมื่อท่านย้ายไปแล้วไปอยู่โรงพักไหน เลื่อนยศ ปลด ย้ายไปแล้วคดีนั้นก็ยังอยู่ แล้วผมอยากจะกราบเรียนว่าตํารวจไทยมีประมาณ ๒๘๐,๐๐๐ คน ใช่ไหมครับท่านวรพงษ์ ประมาณนั้นนะครับ มีนายพลตั้ง ๒๘๐ คน ตั้งแต่พลตํารวจตรีขึ้นไป ประมาณ ๒๘๐ คน ต้องใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดมาเป็นพลังในการที่ท่านจะขับเคลื่อนเรื่องนี้ ผมกราบเรียนท่านด้วยความเคารพ ผมมั่นใจว่าก่อนที่ผมจะสิ้นชีวิตนี้นะครับ ไม่ช้าก็ต้อง สิ้นชีวิต เพลงที่ตํารวจร้องเสมอจนผมนี่ไม่ใช่ตํารวจและจําได้นะครับ แล้วมาร้องครั้งสุดท้าย เมื่อผมไปเรียนหลักสูตร บรอ. ๒ เมื่อปีที่แล้วของกรมตํารวจ รุ่นที่ ๒ รุ่นที่ ๑ เมื่อ ๑๐ ปีที่แล้ว รุ่นที่ ๒ เพิ่งจบไปเมื่อปีที่แล้วว่า ตํารวจอยู่ไหน ประชาอุ่นใจที่นั่น ขอบคุณมากครับ