กราบขอบพระคุณท่านสมาชิก ผมจะขอตอบคําถาม แล้วก็ขอบคุณที่ท่านเมธินีเล่าให้ฟัง เรื่องอีเพย์เมนต์ (e-Payment) แล้วก็เกี่ยวกับเรื่องการบูรณาการ แล้วก็เกี่ยวกับเรื่อง พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล ซึ่งเป็นปัญหาหลัก แล้วก็ข้อมูลสุขภาพนี้เป็นข้อมูล ส่วนบุคคลที่สําคัญ แล้วก็เป็นปัญหาของทุกประเทศในโลก รวมทั้งประเทศไทยด้วยนะครับ ที่ต้องมาคุยกันอย่างซีเรียส (Serious) นะครับว่าเราควรจะจัดการกับข้อมูลสุขภาพของ แต่ละบุคคลนี้อย่างไรนะครับ อันนี้ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่ข้อมูลส่วนบุคคลที่สําคัญเหล่านี้ไม่ควร จะตกอยู่ในมือของเอกชน อันนี้เป็นเรื่องสําคัญมาก ข้อมูลประเทศเรานี้ถือว่าโชคดีมากที่เรา มีเลขประจําตัวประชาชนสามารถไอเดนทิไฟ (Identify) เราได้ว่าเราเป็นใครอยู่ที่ไหนมีหลาย ประเทศในโลกนี้ยังไม่มีระบบแบบนี้ ต้องขอขอบพระคุณรัฐบาลที่ผ่าน ๆ มาที่ทําให้เกิด ระบบนี้มา ๒๐-๓๐ ปีแล้วก็ระบบนี้ทําให้เราสามารถเอาไปใช้ได้กับหลายเรื่อง รวมทั้ง การดูแลผู้ป่วย การใช้จ่ายเงินในระบบอีเพย์เมนต์ (e-Payment) แต่ข้อมูลที่เกี่ยวกับการ ดูแลผู้ป่วยไม่ใช่เฉพาะข้อมูลในการไอเดนทิไฟ (Identify) ว่าเราเป็นใคร ข้อมูลการวินิจฉัย ข้อมูลการตรวจรักษา ข้อมูลรีพอร์ต (Report) ข้อมูลแล็บ (Lab) เหล่านั้นเป็นข้อมูลซึ่งสําคัญ ซึ่งในประเทศเรานี้ยังไม่เคยมีมาตรฐานเรื่องนี้เลย นี่เป็นเหตุให้ว่าเวลาเราไปหาหมอ จากโรงพยาบาลหนึ่งไปหาอีกโรงพยาบาลหนึ่งเราต้องหิ้วแฟ้มประวัติของเราไปเป็นปึ๊ง ๆ ไป เพราะว่าข้อมูลเหล่านั้นมันไม่มีมาตรฐาน แม้ว่าเราจะเปลี่ยนไปเป็นอิเล็กทรอนิกส์มันก็ ไม่สามารถที่จะเชื่อมโยงกันได้ ซึ่งผมเข้าใจว่าท่านเมธินีจะทราบดีเกี่ยวกับเรื่องมาตรฐาน ข้อมูลทางอิเล็กทรอนิกส์มันไม่ใช่เรื่องเทคนิคไอที (Technic IT) มันเป็นเรื่องเนื้อหาของข้อมูล ซึ่งมันต้องใช้ภาษาเดียวกัน อันนี้ละครับ ที่สําคัญประเทศเราควรจะต้องมีหน่วยงานที่จะ ทําให้เกิดมาตรฐานเหล่านี้เกิดขึ้น เพื่อจะทําให้เกิดการแลกเปลี่ยนข้อมูล ไม่เฉพาะเรื่อง การเบิกจ่ายเพื่อจะเคลียร์ (Clear) ค่าใช้จ่ายในการเบิกจ่ายเท่านั้นเอง แต่ก่อนนี้นะครับ เราไม่ทราบกรมบัญชีกลางไม่เคยทราบเลยด้วยซ้ําไปว่ายาของแต่ละบุคคลนี้ใช้ยาอะไรบ้าง ด้วยราคาเท่าไร ด้วยปริมาณเท่าไร เพราะว่าคิดเป็นแต่ยอดรวมเท่านั้นเอง เพิ่งภายในปี ถึงสองปีนี้เมื่อเราเริ่มมีการพัฒนามาตรฐานรหัสข้อมูลยาเป็นรายรายการ ตอนนี้ กรมบัญชีกลางทราบแล้วครับ ว่าตอนนี้ข้าราชการแต่ละคนที่ไปรักษานี้ได้รับยาอะไร ด้วยปริมาณเท่าไร แล้วก็โรงพยาบาลคิดราคากรมบัญชีกลางเท่าไร ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะทําให้ กรมบัญชีกลางมีประสิทธิภาพขึ้นในการที่จะดูแลเรื่องความซ้ําซ้อนของการใช้ยา ดูแลเรื่อง การใช้ยาอย่างฟุ่มเฟือยนะครับว่าเราควรจะทําให้เอามาปรับปรุงในการบริหารจัดการ ค่าบริการนี้อย่างไร หน่วยงานอย่างที่ท่านเฉลิมชัยพูดนะครับ อันที่ ๑ นี้มันควรจะเป็น หน่วยงานซึ่งเป็นเทิร์ดปาร์ตี้ (Third Party) นะครับ ไม่ควรจะขึ้นอยู่กับผู้จ่ายสตางค์ ก็คือ กองทุนต่าง ๆ แล้วในขณะเดียวกันก็ไม่ขึ้นอยู่กับผู้ให้บริการด้วย ควรจะเป็นหน่วยงาน ซึ่งสามารถที่จะให้บริการข้อมูลที่เป็นกลางกับทั้งผู้ให้บริการแล้วก็กองทุนต่าง ๆ นะครับ โดยหลักการในหลายประเทศหน่วยงานเหล่านี้มีเกิดขึ้น คือเป็นอะไรก็ได้ เป็นกลไกกลาง ที่เป็นหน่วยงานกลางที่ไม่ใช่ราชการ ไม่ขึ้นกับทั้งผู้จ่ายสตางค์แล้วก็เป็นผู้ให้บริการ ที่สําคัญ ก็ไม่ควรจะเป็น หน่วยงานที่แสวงหากําไรนะครับ แล้วก็ควรจะมีความเป็นอิสระสามารถ คล้าย ๆ กับแบงก์ชาติ แบงก์ชาติทําหน้าที่เคลียร์ริง (Clearing) ในหลายเรื่อง เกี่ยวกับเรื่อง ค่าใช้จ่ายในระหว่างธนาคารต่าง ๆ นะครับ ในแง่เทคนิคก็คงตอบไปแล้วนะครับ

ส่วนเรื่องมาตรฐานที่ท่านเมธินีกรุณาเล่าให้ฟังการเป็นหน่วยงานกลางของ สรอ. อีกัฟเวิร์นเมนต์ (e-Government) ที่จะให้เกิดการเชื่อมโยงของข้อมูลต่าง ๆ สมสส. ถ้าเกิดขึ้นข้อมูลเกี่ยวกับการรักษาพยาบาล ข้อมูลที่เกิดการดูแลคนไข้ของผู้ป่วยก็สามารถ ที่จะไปเชื่อมโยงกับระบบ อีกัฟเวิร์นเมนต์ (e-Government) ของประเทศ ทําให้ประชาชน ได้รับข้อมูลการเจ็บป่วย ไม่ว่าจะไปตรวจรักษาที่ไหน ผมเน้นอีกทีหนึ่งนะครับ ข้อมูลที่เกี่ยวข้อง กับการรักษาผู้ป่วยไม่ใช่เฉพาะมีเรื่องเงินเรื่องทอง เรื่องไอเดนทิไฟ (Identify) ว่าเป็นใครเท่านั้น คือข้อมูลรายละเอียดของการเจ็บป่วยว่าวินิจฉัยว่าเป็นอะไร เคยแพ้ยาอะไรไหม การตรวจรักษา ที่ได้มาเป็นอย่างไร ข้อมูลเหล่านี้ในประเทศเรายังไม่มีมาตรฐานมันพูดกันคนละภาษา ข้อมูลถึงเชื่อมโยงกันไม่ได้ ขอบพระคุณครับ