กราบขอบพระคุณท่านประธานครับ ผม วรวิทย์ ศรีอนันต์รักษา รองบรรณาธิการบริหารหนังสือพิมพ์เดลินิวส์นะครับ ไม่ใช่ บ.ก. ใหญ่ ส่วนช่อง ๕ ก็ไม่ใช่นะครับ แค่เป็นผู้ไปดําเนินรายการนะครับ ผมเป็นสื่อ โดยเลือดเนื้อ จบทางด้านนี้ ตั้งใจสอบเข้ามหาวิทยาลัยทางด้านนี้ ซึ่งท่านประธานก็เคย เป็นสื่อ ผมก็เคยทันท่านอยู่ตอนที่ท่านเป็นสื่อนะครับ ก็อาจจะเห็นรูปแบบของท่าน ผมก็ยึด เป็นแนวทางนะครับ ก็สร้างชีวิตเลี้ยงครอบครัวก็ด้วยอาชีพสื่อนี่ละครับ โดยสุจริตนะครับ ทีนี้ผมเห็นการปฏิรูปสื่อที่ผ่านมานี่ด้วยโจทย์ โจทย์หนึ่งก็คือว่าสื่อในยุคที่บ้านเมืองเกิด ความขัดแย้งสื่อเป็นตัวหนึ่งที่ก่อปัญหาและเป็นโจทย์ที่จะต้องปฏิรูป ต้องแก้ปัญหานี้ให้ได้ คณะกรรมาธิการที่อยู่ข้างบนก็พยายามหาวิธีการหลาย ๆ อย่างซึ่งก็ตรงกับใจผมหลาย ๆ ด้าน แล้วก็มีบางด้านที่ผมอยากจะเสริมนะครับ นั่นก็คือว่าก่อนที่จะปฏิรูปสื่อผมอยากให้ ทําความเข้าใจสักนิดหนึ่งนะครับ

ข้อที่ ๑ ต้องเลิกพูดเรื่องเสรีภาพของสื่อ สื่อไม่ได้มีเสรีภาพอะไรเลย และสื่อ ก็ชอบไปอ้างว่าตัวเองมีเสรีภาพ เสรีภาพนั่นจริง ๆ เป็นเสรีภาพการรับรู้ข้อมูลข่าวสาร ของประชาชน สื่อเป็นประชาชนครับ แล้ววันนี้ท่านประธานเบื่อบนบัลลังก์อยากจะ กลับไปเป็นสื่อได้ทันทีเพราะเป็นเสรีภาพ ทุกท่านในนี้เป็นสื่อได้ทันทีเป็นเสรีภาพ ฉะนั้น บอกว่าสื่อต้องมีเสรีภาพพิเศษจนต้องมีคนมาดูแล อันนี้ไม่ใช่นะครับ เป็นความเข้าใจผิด ประชาชนต้องมีเสรีภาพเพราะเราปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตย ประชาธิปไตย ให้ประชาชนตัดสิน ประชาชนจําเป็นต้องมีข้อมูล ฉะนั้นจึงต้องเปิดเสรีภาพการรับรู้ให้มากที่สุด จะได้ตัดสินได้ถูกนะครับ เมื่อประชาชนมีเสรีภาพสื่อก็มีเสรีภาพตามประชาชนนั่นละ ไม่ได้ มีอะไรมากกว่า

ประเด็นที่ ๒ นะครับ ผมอยากให้เข้าใจถึงการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทําให้เกิดความขัดแย้ง เทคโนโลยีด้านการสื่อสารนี่นะครับ จากเดิมผมเป็น สื่อยุคอนาล็อก (Analog) พิมพ์หนังสือขาย ทําวิทยุก็ทําวิทยุ ทีวี (TV) เมื่อก่อนมีไม่กี่ช่อง วันหนึ่งเกิดการเปลี่ยนแปลงเป็นดิจิทัล (Digital) ขึ้นมา สื่อนี่นะครับ ผมอยากให้เปรียบเทียบว่า สื่อตัวมีเดีย (Media) ภาษาอังกฤษเหมือนถนนซูเปอร์ไฮเวย์ (Superhighway) หรือจะเป็น ถนนในซอยหรืออะไรก็แล้วแต่ ส่วนผมนี่นะครับเป็นคนผลิตคอนเทนต์ (Content) หรือตัวเนื้อหาสื่อมวลชนอย่างผมนี่ครับ ผมมีหน้าที่ไปผลิตสื่อนะครับ ไปสร้างสื่อขึ้นมาไม่ได้ มีแต่เอาสื่อไปใช้ประโยชน์ ต้องแยกระหว่างถนนกับรถยนต์ให้ได้ก่อน ผมนี่ผลิตข้อมูล ผมผลิตข้อมูลข่าวสารให้วิ่งไหลไปตามถนน ทีนี้พอถนนมันเยอะ ดิจิทัล (Digital) มานะครับ ใครก็ผลิตได้ ไม่ใช่ผม เพราะบอกแล้วนี่เป็นเสรีภาพ ไปผูกขาดเขาไม่ได้ เกิดสื่อขึ้นมา แยกประเภท จากเดิมผมเป็นสื่อมวลชนนะครับ ภาษาอังกฤษเขาเรียกแมสมีเดีย (Mass media) ก็เกิดสื่อต่อมาคล้าย ๆ แมสมีเดีย (Mass media) ครับ เมื่อก่อนก็บอกว่า เป็นสื่อเทียม ไม่ใช่สื่อเทียมนะครับ เป็นพาร์ทิซานมีเดีย (Partisan media) เป็นสื่อเฉพาะกลุ่ม ทําเหมือนสื่อมวลชนเลยครับ มีทีวี (TV) วิทยุ หนังสือพิมพ์เหมือนกันนะครับ แต่มีเป้าหมาย ที่ไม่เหมือนสื่อมวลชน สื่อมวลชนเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารไป สาดไปในอากาศ ไม่ทราบหรอกครับว่าใครจะได้ เพียงแต่เรามีโน้ต ฟอร์ นิวส์ (Note for news) ที่พอจะรู้ว่า สิ่งเหล่านี้ประชาชนส่วนใหญ่ควรจะรู้และที่เขานิยม เพื่อเขาจะได้ซื้อ เสพ ให้สื่อเราอยู่ได้ด้วย ธุรกิจ ขณะที่พาร์ทิซานมีเดีย (Partisan media) ไม่จําเป็นหรอกครับต้องมียอดโฆษณา ไม่จําเป็นต้องให้คนนิยม แค่พูดกรอกหู สร้างความเกลียดชัง แล้วก็เล็งเห็นผลกระทบ ที่จะเกิดขึ้นแค่นั้นเอง เป็นสื่อเอามารับใช้ด้านใดด้านหนึ่ง สิ่งเหล่านี้ ตัวนี้ต้องไปดูครับ ไม่ใช่มาดูสื่อมวลชน

สื่อตัวที่ ๓ ครับ ร้ายกว่าอีกนะครับ นั่นก็คือสื่อสังคมออนไลน์ (Online) หรือโซเชียลมีเดีย (Social media) ทุกวันนี้ยังเป็นอนาธิปไตยนะครับ ไม่มีใครไปจัดการ ใคร นึกจะด่าใครก็เขียนได้ครับ ไปเขียนอยู่ในประเทศเพื่อนบ้าน จับไม่ได้แล้ว วันไหนถ้าเกิดผม ไม่ค่อยพอใจท่านประธานผมอาจจะเป็นอย่างนี้ครับ ข้ามชายแดนหน่อย แล้วไปใช้ อินเทอร์เน็ต (Internet) เขียนเข้ามา ท่านจับผมไม่ได้นะครับ ตรงนี้ละครับที่จะต้องปฏิรูป และสรุปทั้งหมดนะครับ จริง ๆ แล้วในการปฏิรูปที่ถูกต้องไม่ใช่ไปควบคุมที่ตัวสื่อมวลชนนะครับ ไปออกใบประกอบวิชาชีพอะไรอย่างนี้ อย่าไปทําครับ มันจะทําให้เสียหายหนักกว่านี้อีก สิ่งที่ท่านทําท่านต้องคุมที่เนื้อหา ใครจะพูดอะไรก็แล้วแต่อยู่บนแพลตฟอร์ม (Platform) ไหนนะครับ ถ้าผิดต้องติดคุก เอาจริง ๆ ไม่อย่างนั้นสื่อดี ๆ เสียหายไปหมด แล้วก็ทํางาน ยากลําบากท่านจะไปสร้างภาระให้สื่อดี ๆ ท่านจะฆ่าหนูสักตัวอย่าไปเผานาเลยนะครับ ขอบพระคุณครับ