ท่านประธานที่เคารพ คณะกรรมาธิการ และ สปช. ที่เคารพทุกท่านครับ ผม สืบพงศ์ ธรรมชาติ หมายเลข ๒๑๖ เอกสารที่ได้อ่านถึงแม้ว่าไม่จบแต่ก็เปึนสิ่งชี้วัดว่ากรรมาธิการมีความตั้งใจสูงในการที่จะ ปฏิรูปประเทศไทยเพื่อไปสู่ความสําเ ร็จ สิ่งที่ผมเห็นในข้อ ๕.๔ ในข้อ ๒ ข้างล่างบอกว่า โครงการผลิตกําลังคน โดยเฉพาะผลิตนักวิจัยและบุคลากรที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมวิจัยและ นวัตกรรม เช่น นักวิทยาศาสตร์ ช่างเทคนิค ตรงนี้ผมว่าถ้าเพิ่มไปทางด้านมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ไปหน่อยก็คงดีละครับ เช่นว่าศิลป่นเข้าไป เพราะว่าในความเปึนจริงแล้วศิลป่น เหล่านี้ก็เกิดจากการสร้างกําลังคนขึ้นมา เกิดจากการบ่มเพาะ กว่าจะเปึนศิลป่นแต่ละคนนั้น ยากแสนยาก อย่างเช่น ท่านอังคาร กัลยาณพงศ์ อย่างนี้ หรืออย่างหวังเต๊ะอย่างนี้นะครับ กว่าจะได้คนอย่างนี้มานั้นตั้งแต่เล็กแต่น้อยต้องผ่านประสบการณ์อะไรต่าง ๆ มา จึงทําให้ ท่านเหล่านั้นออกมาเปึนศิลป่นคือผู้สร้างงานศิลปะ เพราะฉะนั้นในข้อนี้ผมว่าถ้าหากว่า ใส่ในเช่นของศิลป่นไปด้วยคือเราต้องสร้างศิลป่นด้วยครับ รัชกาลที่ ๖ พระองค์บอกว่า ถ้าชาติใดขาดศิลป่นชาตินั้นก็เหงาเงียบ ก็เหมือนสังคมที่ขาดสตรีนั่นแหละครับ อีกข้อหนึ่ง คือข้อ ๕.๔.๒ ในขั้นตอนที่ (๑) ตรงนั้น ตรงนี้ท่านประธานและกรรมาธิการท่านใส่เอาไว้ ผมว่าเปึนสิ่งสําคัญนะครับ ให้สถาบันกำรศึกษาทุกระดับปรับวิธีการเรียน การสอน เพื่อให้ผู้เรียนมีสเตม สกิล (STEM Skills) ที่ว่า แล้วท่านเน้นว่าโดยเฉพาะสถาบันการศึกษา ที่ผลิตครู ตรงนี้ถือว่าเปึนประโยคทองของผมนะครับ แล้วก็หลาย ๆ ท่าน ท่านเน้นบอกว่า โดยเฉพาะสถาบันที่ผลิตครู เพราะในความเปึนจริงหัวใจความเปึนอยู่ของสังคมนั้นก็คือ คนเปึนครูนั่นแหละครับ แต่ถามว่าครูคือใคร ใครคือครู ก็ตอบได้ว่าพ่อแม่ก็ครู สิ่งแวดล้อม ก็ครู ประสบการณ์ต่าง ๆ ก็ครู และครูที่สอนในชั้นเรียนคือครูที่เปึนหลัก เพราะฉะนั้นที่ท่าน ใส่ประโยคนี้ว่าโดยเฉพาะสถาบันการศึกษาที่ผลิตครู ตรงนี้ผมว่าถ้าหากว่าเราทํากันจริงแล้ว ประเทศไทยเราผลิตครูให้มีคุณภาพเหมือนกับที่หลายท่านพูดเมื่อเช้าก็คงจะทําให้ ประเทศไทยเรามีอะไรที่ดีขึ้นอีกมำกมายทีเดียว เพราะฉะนั้นผมจึงเสนอว่าถ้าหากว่า คณะศึกษาศาสตร์ ครุศาสตร์มหาวิทยาลัยใดเอาจริงเอาจังในเรื่องนี้ แล้วให้เหมือนประโยค ที่ท่านประธานกรรมาธิการและกรรมาธิการเขียนไว้เน้นเรื่องการผลิตครูให้ครูที่เปึนครูจริง ๆ แล้วถ้าหากว่าทําอย่างนั้นไม่ได้ ตั้งมหาวิท ยาลัยครูขึ้นมาหรือมหาวิทยาลัยครุศาสตร์ อะไรก็แล้วแต่ขึ้นมา แล้วแน่นอนประเทศไทยเราก็คงจะพัฒนาไปได้ ในข้อ ๕.๕ ในหน้า ๑๑

เช่นเดียวกัน ข้อเสนอปฏิรูปที่บอกว่าสร้างความตระหนักให้ชุมชน สังคม เห็นความสําคัญ การสร้างความรู้ใหม่ขั้ นทําวิจัย ก็คือเรื่องภูมิปัญญาไทย อันนี้ถือว่าเข้าถึง ความเปึนไทยแล้วละครับ วันนั้นท่านประธานไปนั่งสังสรรค์กันผมว่าคงจะได้ถ่ายเทเรื่องนี้ ซึ่งกันและกันแน่นอนครับ วิทยาศาสตร์กับค่านิยม ศิลปวัฒนธรรม เพราะฉะนั้นจึงมีคําว่า ภูมิปัญญาไทย ภูมิปัญญาท้องถิ่น นอกจากนั้นยังมีภูมิปัญญาโลกอีกตัวหนึ่งครับ สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้เปึนสิ่งที่เกิดขึ้นจากการบ่มเพาะของบรรพชนของเราตั้งแต่อดีต ถ้าพูดไปแล้ว สยามประเทศเกิดขึ้นถ้านับตามหลักฐานไม่ว่าเอกสารเก่าโบราณ หรือว่าจะเปึนศิลาจารึก สยามนี้มีคนมีอยู่ตั้งแต่ก่อน พ.ศ. ๕๐๐ ด้วยซ้ําไปนะครับ วิวัฒนาการ พัฒนาการมาถึง ปัจจุบันนี้ อย่างง่าย ๆ ภูมิปัญญาท้องถิ่นไทยอย่างหนึ่งคือมังคุดคัด ซึ่งหลายคน ไปรับประทานแล้วอย่างท่านเธียรชัยได้รับประทานแล้วถูกอกถูกใจ ถามว่ามังคุดคัดนี่อะไร แกเห็นแกบอกว่ามันแกว ไป ๆ มา ๆ พอกัดกินเข้าไปไม่ใช่มันแกวกลายเปึนมั งคุดคัด ของจังหวัดนครศรีธรรมราชที่ชุมชนรถไฟ อร่อย ชอบใจ แล้วแกคิดถึงขั้นว่าจะส่งไป ประเทศเยอรมนีนะครับ ท่านประธานครับ นี่คือเรื่องหนึ่งมังคุดคัดที่ชุมชนรถไฟ จังหวัดนครศรีธรรมราช นี่เปึนภูมิปัญญาที่เกิดขึ้นจากความยากจน ไปเห็นมังคุดเขียว หล่นอยู่ที่ข้างถนนรถ ไฟแถวนั้นแกก็เอามาปาดหัวปาดท้าย กรีด เห็นยางกินไม่ได้ไปแช่ น้ําเกลือ

ไป ๆ มา ๆ พอน้ําเกลือออกหมดยางไม่มี แกกินแล้วมันอร่อยหวาน แกให้สามีกิน ให้ลูกกิน ลูกชอบ หลานชอบ โอ้โฮ มันแล้วคราวนี้ให้พี่น้องใกล้ ๆ รับประทานด้วย ไป ๆ มา ๆ เขาชอบกันหมดครับท่านประธาน ขายได้ครับมังคุดคัดตอนนี้ ๕ ไม้ ๑๐๐ บาท แต่ถ้าฤดูไหนมีน้อยก็ ๓ ไม้ ๓ ไม้นี่ไม้ละแค่ ๓ ลูก ๑๐๐ บาท นี่คือเรื่องหนึ่งที่เกิดจาก ภูมิปัญญา ก็ขอฝากท่านประธานกรรมาธิการ และกรรมาธิการ ๒ อย่างที่ผมพูดเมื่อสักครู่ ด้วยนะครับ ให้วิจัยในเรื่องของสังคมศาสตร์ มนุษยศาสตร์ เรื่องภูมิปัญญาท้องถิ่น ภูมิปัญญาไทยด้วย ขอบคุณครับท่านประธานครับ