กราบเรียนท่านประธานที่เคารพ ผม วิริยะ นามศิริพงศ์พันธุ์ ครับ จริง ๆ ผมชื่นชมงานที่เสนอมาก แต่เสียดายนิดเดียวครับตกหล่น เรื่องของคนพิการไป ท่านประธานครับ ผมเข้าใจครับ เพราะว่ามันเปึนสัจธรรมอย่างหนึ่ง ที่ว่าเรื่องของคนพิการมักเปึนเรื่องแรกที่ถูกลืมแล้วก็เรื่องสุดท้ายที่คนคิดถึง ผมคิดว่า ในนวัตกรรมทั้งหลายเรื่องวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีผมอยากให้คิดอย่างสตีฟ จอบส์ เลยครับ คือทําอะไรขึ้นมาต้องทําสําหรับทุกคนครับ ตัวอย่างไอโฟนนี่ครับ ไอโฟนที่สตีฟ จอบส์ทําขึ้นมานี่เขาทําให้ทุกคนใช้ได้ คนตาบอดใช้ดีเลยครับ คุณภาพชีวิตผมดีขึ้น เพราะไอโฟนของสตีฟ จอบส์ ฉะนั้นคนตาบอดต้องขอบคุณอยู่ตลอด เพราะฉะนั้นการพัฒนา นวัตกรรมทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมันต้องคิดสําหรับทุกคน แม้แต่ระบบข้อมูล ข่าวสารที่เราจะบอกว่าระบบฐานข้อมูลก็ต้องคิดถึงทุกคนนะครับ แม้แต่รัฐสภายังไม่คิดถึง เลยครับ ผมไม่สามารถใช้ไอโฟนเข้าไปเอาข้อมูลจากเว็บ (Web) มาได้เลยครับ ต้องมีคนอ่าน เพราะว่าระบบฐานข้อมูลเราไม่ได้เอื้อให้ทุกคนใช้ได้ เพราะเราไม่เคยคิดเรื่องยูดี (UD)

ยูนิเวอร์แซล ดีไซน์ (Universal Design) เพราะเราไม่คํานึงเรื่องนี้มากนัก โดยเฉพาะ ประเทศไทยครับ แต่อันนี้ผมเข้าใจครับท่านประธาน เพราะเขามักคิดว่าคนพิการทําอะไร ไม่ได้ ไม่รู้เรื่อง ก็ไม่รู้ว่าไปคิดคํานึงถึงอะไร มันไม่ใช่นะครับท่านประธาน เพราะถ้าเราคิดถึง สําหรับทุกคนแล้ว ระบบทุกอย่างถ้าเราออกแบบมาแล้วให้ทุกคนใช้ประโยชน์ได้ จะเปึนประโยชน์มหาศาล ยิ่งเราเข้าเปึนสังคมผู้สูงอายุ เดี๋ยวผู้สูงอายุต้องสายตาเลือนราง ก็เหมือนคนตาบอดเรานี่ละครับ เดี๋ยวก็หูตึงก็เหมือนคนหูหนวกเรานี่ละครับ เพราะฉะนั้น ถ้าเราทําออกแบบอยู่บนพื้นฐานที่คิดถึงทุกคน ไม่ว่าระบบฐานข้อมูล ไม่ว่านวัตกรรมใหม่ ๆ ที่เราจะทําขึ้นมาขอให้คิดถึงทุกคนนะครับ มิฉะนั้นวันหนึ่งอาจจะถูกฟัองว่าเลือกปฏิบัติ โดยไม่เปึนธรรมต่อคนพิการ อันนี้ผมก็อยากจะฝากคณะกรรมาธิการเอาไว้เปึนเรื่องแรก เรื่องที่ ๒ เราคิดถึงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีสําหรับเกษตร สุขภาพ อุตสาหกรรมเปึนตัวอย่าง ผมอยากให้คิดถึงตัวอย่างอุปกรณ์เครื่องใช้สําหรับคนพิการด้วยครับ ถ้าคณะทํางาน อยากจะรู้ว่าอุปกรณ์เครื่องใช้สําหรับคนพิการในต่างประเทศเขามีกันมากมายขนาดไหน ไปดูได้เลยครับเวลาเขาจัดงานในต่างประเทศ เดินกันไม่หวาดไม่ไหวครับเยอะแยะไปหมด ประเทศเกาหลีเขาก็คิดครับ แล้วเขาก็สามารถผลิตผลิตภัณฑ์ออกมาในราคาถูกแล้วก็ขายไป ในโลกนี้ ผมว่าเมืองไทยก็ต้องคิด ผมยกตัวอย่างง่าย ๆ นะครับ เนคเทค (NECTEC) นี่ทําวิจัย เฮียริง เอด (Hearing aid)

แล้วก็ให้ สปสช. ซื้อนี่ให้เอกชนผลิต เดิม สปสช. ซื้อเฮียร์ริงเอดสําหรับคนหูตึงที่เอาไปใช้ ท่านประธานครับ เครื่องละหมื่นกว่าบาท เนคเทควิจัยให้เอกชนไทยผลิตเหลือ ๗,๐๐๐ บาท คุณภาพมาตรฐาน ให้ สปสช. ซื้อก็กดราคาลงมาได้ ๗,๐๐๐ บาทครับท่านประธาน มันประหยัดงบประมาณไปเท่าไร เพราะฉะนั้นผมว่าเราต้องเอาใจใส่เรื่องนี้ ยิ่งสังคมไทยเรา กําลังก้าวสู่สังคมผู้สูงอายุ พวกอุปกรณ์ เครื่องใช้อะไรสําหรับคนพิการนี่ท่านผู้สูงอายุ มีโอกาสได้ใช้เกือบทั้งนั้น เพราะว่าคนพิการกลุ่มใหญ่เปึนผู้สูงอายุครับท่านประธาน คนพิการในประเทศไทยตามสํานักงานสถิติแห่งชาติ ๑,๙๐๐,๐๐๐ คนเปึนผู้สูงอายุ ๑,๑๐๐,๐๐๐ คน เพราะฉะนั้นกลุ่มใหญ่ของคนพิการคืออยู่กลุ่มผู้สูงอายุ นั่นหมายความว่า กลุ่มผู้สูงอายุยิ่งมีมากเท่าไร คนพิการก็มากเปึนเงาตามตัวไปด้วยครับท่านประธาน เพราะฉะนั้นผมว่าเรื่องนี้ก็ต้องคิดเพื่อทําให้นวัตกรรมอุปกรณ์ของใช้คนพิการต่าง ๆ ให้มันถูกลง แล้วอย่างน้อยให้ผมไม่อับอายด้วยครับท่านประธาน ผมนี่อับอายมากเลยที่มันมี ซอฟต์แวร์ (Software) ที่เปึนโอซีอาร์ (OCR) อ่านได้ ๔๐ ภาษา ยกเว้นภาษาไทย ผมก็เลยใช้ ไอโฟนไปเที่ยวถ่ายเอกสารอ่านไม่ได้ เพราะว่ามันอ่านภาษาไทยไม่ได้ เรื่องสุดท้ายครับ ท่านประธานขอเล็กน้อยครับ ก็คือการส่งเสริมให้คนไทยรักที่จะเรียนวิทยาศาสตร์ตั้งแต่เล็กครับ ในต่างประเทศเขามีค่ายวิทยาศาสตร์ มีกิจกรรมวิทยาศาสตร์กระตุ้นตั้งแต่ตัวเล็ก ๆ เลยครับ แล้วก็มีสําหรับคนพิการทุกประเภทด้วย ผมพยายามเชิญชวนเนคเทคและอีกหลายฝ์าย มาช่วยมูลนิธิธรรมิกชนเพื่อคนตาบอดในป ระเทศไทยที่ผมเปึนประธานอยู่สร้างค่าย วิทยาศาสตร์สําหรับคนตาบอด เพื่อกระตุ้นให้คนตาบอดเรียนวิทยาศาสตร์ตั้งแต่เล็ก เพราะว่าเวลาพัฒนาซอฟต์แวร์ที่ให้คนตาบอดใช้ได้นี่คนทั่วไปเขาลืมครับ ในต่างประเทศ ก็เช่นเดียวกัน เวลาฟัองว่าเลือกปฏิบัติเขาก็โยนกลับมาให้เราทํา เพราะฉะนั้นเราก็ต้องสร้าง คนของเราพร้อมที่จะเข้าไปทําครับ แล้วเมืองไทยไม่ยอมให้คนพิการเรียนวิทยาศาสตร์ครับ อันนี้อาศัยพระบารมีสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ ที่พระองค์ทรงพระกรุณามีโครงการ พระราชดําริให้คนพิการเข้าค่ายวิทยาศาสตร์แล้วเรียนวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยจึงยอม ให้เรียนครับ ตอนนี้มีคนตาบอดจบวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ แล้วก็ทํางานอยู่ที่เนคเทค เพราะฉะนั้นผมคิดว่างานวิทยาศาสตร์ทั้งหลายนี่ผมอยากจะฝากปฏิรูปว่าให้คิดเรื่องนี้ด้วย เพราะว่าถ้าท่านดึงคนพิการเข้ามามีบทบาทมันอาจจะเปึนแรงส่งให้คนทั่วไปสนใจด้วยว่า ตาบอดมันทําได้ แล้วทําไมพวกครบ ๓๒ มันทําไม่ได้ ขอบคุณมากท่านประธานครับ