กราบเรียนท่านประธาน ท่านกรรมาธิการยกร่างรัฐธรรมนูญ และสมาชิกที่เคารพทุกท่านครับ กระผม นายอุดม เฟื่องฟุ้ง สมาชิกหมายเลขที่ ๒๔๔ ครับ ตอนแรกผมเข้าใจว่าวาระนี้อยู่ในวันที่ ๑๖ เพราะดูตามเอกสารที่แจกมาครั้งแรกครับ แต่ตอนไปกินข้าวไปนั่งคุยกับพวกท่านสมาชิกด้วยกัน บอกมันอยู่วันนี้ผมก็ไม่แน่ใจว่าเป็น วันนี้หรือพรุ่งนี้นะครับ ก็เลยต้องมาเตรียมตัวเอาเมื่อสักครู่นี้ว่าจะพูดในเรื่องอะไร ความตั้งใจมีมาแล้ว แต่คิดว่าจะไปเขียนมาให้เป็นที่เข้าใจให้มากขึ้น เพราะฉะนั้นก็ต้องขอ ท่านประธานและท่านสมาชิกทั้งหลายว่าถ้าพูดไปไม่ติดต่อกัน หรือว่าเป็นห้วง ๆ อย่างไรนี้ ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งครับ

มาตรการปัจจุบันตามที่เราคิดกันว่าจะต้องป้องกันและปราบปรามการทุจริต และประพฤติมิชอบในวงราชการ ตามที่ประธานกรรมาธิการชุดนี้เสนอนั้นเป็นหลักการ ที่ทันสมัยถูกต้องสมควรอย่างยิ่ง ผมเห็นด้วยทุกประการ แต่ว่าในความเห็นของผมที่คิดไว้ และเกี่ยวข้องกับระบบการอย่างนี้มามากเรื่องพอสมควรนั้น มาตรการปัจจุบันหรือความคิด ของสังคมเราทั้งในภาครัฐ ภาคเอกชน ไปมองในมุมที่ว่าจะต้องให้คนได้มาติดคุกติดตะราง ไปเลย รับโทษทางอาญา ซึ่งเราก็รู้ว่าสภาพของบุคคลถ้าจะเอาให้ติดคุกติดตะรางแล้วรับโทษ ทางอาญา อย่างดีก็พวกเสมียน พนักงาน พวกจ่าทั้งนั้น ระดับนายร้อย นายพัน นายพล หรือนักการเมืองนี้มันไม่มีโอกาสหรอกนะครับ ซึ่งสิ่งที่เห็นเป็นประจักษ์อยู่กับสังคมก็เป็น ที่เห็นอยู่แล้ว ในความคิดเห็นของผมนั้นน่าจะทำความเข้าใจถึงคำพังเพยในโบราณของเรา ที่ว่า เงินหลวงหรือทรัพย์สินของหลวงนั้นตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้ แต่ในปัจจุบันนี้น้ำไม่มี มันก็ไหล ยิ่งน้ำท่วมมันยิ่งไหลใหญ่เลย แล้วก็ไม่มีฟืนมีไฟมันก็สูญหาย อย่างเช่นที่เราเห็น ประจักษ์กันเป็นข่าวสังคมไว ๆ ก็คือว่า กรณีของคลองด่านนั้นหลวงไม่ได้อะไรเลยยังจะต้อง เสียเงินอีกเป็นหมื่นล้านให้กับเอกชน ซึ่งผมไม่เชื่อว่าเอกชนเหล่านั้นท่านจะมีอะไร เป็นเบื้องหน้าเบื้องหลังกับการรับงานของคลองด่านหรือไม่ นี่เป็นตัวอย่างที่อยากจะยกขึ้นมา ให้เห็นภาพปัจจุบัน ในอดีตก็มีกรณีที่ดินของอัลไพน์ต้องสูญหายไปเป็นของเอกชน โดยที่ใครทำอะไรไม่ได้นะครับ ลงโทษก็ไม่ได้ ติดตามเอาคืนก็ไม่ได้ กระผมจึงเห็นว่า น่าจะต้องตรารัฐธรรมนูญไว้ให้ชัดเจนว่า ต้องกระทำการวางมาตรการในการปราบปราม การทุจริตคอร์รัปชันนั้นในทางแพ่งและในทางอาญา อย่าไปเพ่งเล็งเฉพาะในทางอาญา เท่านั้น ในสภาพปัจจุบันนั้นในทางแพ่งราชการมองในมุมละเมิดเท่านั้น ในมุมมอง ละเมิดนั้นอย่างดีก็มีอายุความ ๒๐ ปี อย่างที่ท่านสมาชิกเมื่อสักครู่นี้ได้อภิปรายมา แต่ว่าในทางปฏิบัติแล้วเมื่อไม่สามารถที่จะดำเนินคดีอาญาได้ หรือไม่ดำเนินคดี ก็ปีเดียวสูญหมดทั้งสิ้น ในความคิดอันนี้ผมก็ได้อ่านงานวิจัยของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งวิจัยโดยท่านศาสตราจารย์แสวง บุญโญภาส กับท่านศาสตราจารย์บรรเจิด สิงคะเนติ ซึ่งเมื่อสักครู่นี้ผมพบกับท่านในห้องอาหารว่าท่านมาด้วยในชั้นกรรมาธิการนะครับ ในการวิจัยนั้นอยากเรียนนิดหนึ่งว่าท่านวิจัยโดยการส่งเสริมของ ป.ป.ช. แต่ว่างานวิจัยนี้ มันออกมาตั้ง ๓-๔ ปีแล้วนะครับ ผมก็ไปอ่านได้รับความรู้จากงานวิจัยอยู่ตอนหนึ่งว่า กระบวนการในการที่จะติดตามเกี่ยวกับการทุจริตคอร์รัปชันนั้นสามารถที่จะออกกฎหมาย ติดตามเอามาได้ แล้วผมก็ได้สอบถามกับผู้ทำการวิจัยคือท่านบรรเจิดว่า ถ้าเราจะออกกฎหมายอย่างนี้ ออกได้ไหม ท่านอาจารย์บรรเจิดท่านก็บอกว่าได้ ผมก็คุยกับนักกฎหมายแม้กระทั่ง ในสภานี้ผมก็คุยหลายท่านว่าออกได้ไหม บอกออกได้นะครับ ผมจึงมีความคิดเห็นว่า แล้วก็ขายความคิดนี้ให้ท่านสมาชิก ๒-๓ คนไปแล้วว่าเราจะออกกฎหมายอย่างนี้ได้ไหม ที่ผมเสนอให้คิดออกกฎหมายอย่างนี้ ท่านประธานที่เคารพครับ พวกกระผม เฉพาะท่านประธานกรรมาธิการยกร่างรัฐธรรมนูญนั้นส่วนใหญ่เป็นนักกฎหมาย นักกฎหมายเรา มันไม่มีมวลชนหนุนหลัง ไม่มีกำลังอาวุธที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ นอกจากจะใช้สติปัญญา ทางกฎหมายเท่านั้นที่จะดูแลบ้านเมืองให้ขึ้นมาได้นะครับ เราก็อยากจะเสนอกฎหมาย ในรูปแบบนี้ซึ่งกฎหมายในรูปแบบนี้นั้น ขออนุญาตครึ่งนาทีนะครับว่าสามารถจะติดตามได้ ชั่วลูกชั่วหลาน โดยใช้หลักการเหมือนกับประเพณีโบราณของเราก็คือริบราชบาตรนะครับ เพราะฉะนั้นทรัพย์สินของแผ่นดินที่ตกไปที่ใครเอาไปนั้นสามารถติดตามได้ชั่วลูกชั่วหลาน ในหลักการย่อ ๆ ขอสรุปเพียงเท่านี้ครับ เพราะมีเวลาจำกัด ขอบพระคุณครับ