กราบเรียน ท่านประธานรัฐสภาที่เคารพ กระผม พลอากาศเอก วีรวิท คงศักดิ์ สมาชิกวุฒิสภา แบบสรรหา ภาควิชาชีพ ในฐานะสมาชิกรัฐสภา ขอเสนอข้อคิดเห็นเกี่ยวกับร่างข้อตกลง ทางด้านการบินทั้ง ๓ ฉบับ ในสิ่งที่ผมอยากจะเรียนว่า พื้นฐานของการเจรจาตกลงใน สิทธิการบินระหว่างประเทศนั้นจะต้องอยู่บนพื้นฐานของความเท่าเทียมกัน แต่ทั้ง ๓ ฉบับ นั้นผมมีข้อสังเกตหลัก ๆ อยู่ ๒ ประการ

ประการแรก ก็คือทั้ง ๓ ประเทศนี้มีโอกาสที่จะบินมาประเทศไทยน้อยกว่า ที่ประเทศไทยจะมีโอกาสบินไปทั้งนั้น แต่ลักษณะการเจรจาต่อรองของเขาพยายามที่จะ เสนอข้อคิดเห็นหรือเพิ่มข้อมูลในสิ่งที่ปัองกันการเสียประโยชน์ของเขา อย่างเช่น ประเทศเติร์กเมนิสถานเขามาเพิ่มในเรื่องของความปลอดภัยในการบิน ซึ่งบางครั้ง เครื่องบินเขาอาจจะไม่ได้มาตรฐาน มีข้อตกลงเพิ่มเติมไว้ว่าเราจะต้องแก้ไขดัดแปลง ให้เสร็จภายใน ๓๐ วัน เช่นนี้เปึนต้น หรืออาจจะเปึนเรื่องของการแข่งขันที่ไม่เปึนธรรม ในเรื่องของราคาหรือการทําในสิ่งต่าง ๆ แสดงว่าคณะเจรจาของประเทศเติร์กเมนิสถานนั้น ให้ความสนใจในเรื่องของจุดอ่อนของประเทศ แล้วก็ดําเนินการในสิ่งที่เขาอาจจะ สูญเสียประโยชน์ ในของสาธารณรัฐตุรกีนั้นมีความชัดเจนยิ่งในกรณีที่ผู้แทนประเทศไทย ได้มีข้อเสนอว่าขอให้มีการเป่ดเสรีทางการบินมากขึ้น เขารับด้วยความสุภาพว่าจะบันทึกไว้ แล้วก็เจรจาในรอบต่อไป เห็นไหมครับ ความละเอียดรอบคอบของผู้แทนของประเทศ ต่าง ๆ ในการที่เราเจรจานั้นเขาจะปัองกันผลประโยชน์ของประเทศเขาเปึนอย่างมาก แต่ในส่วนของประเทศไทยนั้นจากเอกสารที่ผมได้อ่านทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษนั้น ด้วยเวลาจํากัดก็เลยยังไม่เห็นว่าประเทศไทยนั้นรักษาผลประโยชน์ในส่วนนี้ได้มากน้อย เพียงใด ในโอกาสข้างหน้าถ้าเผื่อท่านประธานได้กรุณาเรียนท่านรัฐมนตรีว่าถ้าทําเสร็จ ตั้งแต่เดือนตุลาคมส่งมาให้ทางสมาชิกรัฐสภาอ่านตั้งแต่เนิ่น ๆ เราคงจะได้ช่วยกันแนะนํา และชี้แนะอะไรได้มากขึ้นกว่านี้ แต่สิ่งที่ผมสนใจมากที่สุดคือในเรื่องสาธารณรัฐ ประชาธิปไตยประชาชนลาว ถึงแม้ว่าประเทศลาวเพื่อนบ้านของเรานั้นต้องยอมรับว่าศักยภาพในการบินของเขา ต่ํากว่าเรามาก ๆ เลยแต่ในสิ่งที่เขาทํานั้นข้อตกลงออกมาในลักษณะที่สะท้อนภาพของ ลดความเสียเปรียบของเขาเปึนอย่างมาก อย่างกรณีการบินร่วมกันนั้น เราเสนอในตัวร่าง ว่ามี ๔ สายการบินเขาก็เลยแยกการบินร่วมหรือโค้ด แชริ่ง (Code sharing) ขออนุญาต ใช้ภาษาอังกฤษนะครับ เขาแบ่งเปึน ๓ ส่วน คือระหว่างสายการบินไทยด้วยกัน เมื่อบินรหัสเดียวกันแนวคิดการเที่ยวบินเปึนอย่างไร ในส่วนของประเทศไทยร่วมกับ ประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวจะมีวิธีการคิดที่นั่งอย่างไร และอันสุดท้ายก็คือถ้าเผื่อเราไปเข้าในกรณีประเทศที่สามนั้น จะมีแนวทางตกลงในเรื่อง จํานวนที่นั่งอย่างไร อันนี้ก็จะตรงกับประเด็นที่เพื่อนสมาชิกหลายท่านได้ให้ข้อคิดเห็น ไปว่าสายการบินต่างชาติที่เข้ามาใช้ธงหรือใช้สัญลักษณ์ของประเทศไทยนั้นอยู่ในเกณฑ์ ตรงนี้ด้วยหรือไม่ เพราะสายการบินนี้เราก็ทราบกันดีว่าในช่วงแรกนั้น กรมขนส่งทาง อากาศหรือกรมการบินพาณิชย์ในปัจจุบันนั้นได้ตั้งข้อสังเกตว่าไม่น่าจะเปึนสายการบิน ของประเทศไทย แต่ในระยะหลังก็ไม่ได้มีการดําเนินการอย่างหนึ่งอย่างใดให้มี ความชัดเจน เพราะฉะนั้นในเรื่องนี้ก็เรียนท่านประธานผ่านไปทางท่านรัฐมนตรีว่ากรุณา ทําให้ชัดเจนว่าสายการบินแห่งนี้เปึนสายการบินที่ใช้ธงไทยหรือใช้ธงต่างประเทศ เพราะอันนี้มีผลในเรื่องข้อตกลงที่เรากําลังเจรจาอยู่ ในเรื่องของสายการบินที่มีอยู่ ๔ สายนั้น ถ้าอ่านตัวภาษาอังกฤษหรือตัวเล่มจริง ๆ แล้วก็จะทราบว่าเราเพิ่มเติมได้ เมื่อเพิ่มเติมได้ในแต่ละส่วนสิ่งที่ผมอยากจะตั้งเปึนข้อสังเกตแล้วเรียนถามท่านรัฐมนตรีว่า จะเห็นว่าข้อตกลงระหว่างประเทศไทยกับประเทศลาวต่างกับประเทศอื่น ๆ ทุกประเทศ เพราะว่าใช้จํานวนที่นั่งเปึนเกณฑ์ในการที่จะสิทธิเท่าเทียมกัน ในขณะที่ประเทศต่าง ๆ นั้นใช้เที่ยวบิน ประเด็นที่ผมอยากจะเรียนถาม

ในประเด็นแรก ก็คือถ้าเปึนกรณีการขนส่งสินค้าในบางพื้นที่นั้นจะมี การคํานวณเที่ยวบินอย่างไร

ในประเด็นที่สอง ก็คือว่าในเอกสารที่ในสัญญาข้อตกลงมีเรื่องการจัดสรร ที่นั่ง เมื่อเราได้จํานวนที่นั่งมาจากสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวแล้วเราแบ่ง ที่นั่งระหว่างสายการบินต่าง ๆ ที่เปึนธงไทยนั้นอย่างไร ใครเปึนผู้มีอํานาจในการจัดสรร ผมคิดว่ามีความจําเปึน ตราบใดที่ระบบการบริหารของประเทศไทยยังไม่มี ขออนุญาตใช้ คําว่า ยังไม่มีมาตรฐาน สาเหตุก็คือว่าการดําเนินงานในบางส่วน อย่างเช่นกรณี ๒ ข้อตกลงที่มีปัญหาที่ยังพิจารณาไม่ได้นั้น ทางกระทรวงผู้รับผิดชอบในการดําเนินงาน ยังไม่ทราบว่าความเร่งด่วนของงานที่ตัวจะต้องทําความตกลงเปึนอย่างไร แล้วมาส่ง เอกสารล่าช้าจนกระทั่งท่านประธานจะต้องใช้เวลาในการที่จะทําข้อตกลงว่าจะต้อง ขอปฏิบัติตามข้อบังคับในส่วนอื่น ซึ่งแสดงว่าการบริหารจัดการของเรานั้นยังไม่ได้เปึนไป ตามแนวทางการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดีที่อยากจะให้ทํา ผู้รับผิดชอบนั้นจะต้องมี ความเข้าใจว่าสิ่งนี้คือสิ่งที่เราจะต้องทําก็จะต้องมีการวางแผนมากขึ้น เรื่องของ การบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดีนั้น ได้บอกไว้แล้วว่า รัฐมนตรีจะต้องมีการวางแผนงาน ที่ชัดเจนและดําเนินการตามขั้นตอนที่กฎหมายกําหนด เมื่อท่านทําแล้วท่านก็อาจจะต้อง ใช้วิธีการวางแผนสมัยใหม่ในการที่จะกําหนดจะเปึนมไมล์สโตน (Milestone) หรือจะเปึน ขั้นตอนอะไรต่าง ๆ ก็ได้ ถึงเวลาขณะนี้จะต้องส่งมาให้สภา ส่งข้อมูลมาให้ทราบล่วงหน้า เท่าไรเราถึงจะดําเนินการได้ สิ่งที่เปึนวัตถุประสงค์ของรัฐธรรมนูญ มาตรา ๑๙๐ นั้น ซึ่งถ้าเผื่อมีการพิจารณาในเรื่องรัฐธรรมนูญ ผมก็ต้องขออนุญาตเสนอความคิดเห็น ในเรื่องนี้ว่าเปึนสิ่งที่จําเปึน ตราบใดที่การบริหารของประเทศไทยนั้นยังไม่ปฏิบัติตาม หลักเกณฑ์การบริหารบ้านเมืองที่ดี ถ้าเรามีการปฏิบัติตามกฎหมายที่ถูกต้องแล้ว กรณีที่ เกิดขึ้นอย่างสองสามครั้งที่ผ่านมาก็คงจะไม่เกิดขึ้น แล้วไม่ต้องมาขอเปลี่ยนระเบียบวาระ การประชุมอย่างเช่นวันนี้อีกนะครับ ก็คงเปึนเรื่องข้อสังเกตที่อยากจะฝากไป และคําถาม ที่เรียนถามท่านประธานผ่านไปยังท่านรัฐมนตรีในสามสี่ประเด็น โดยเฉพาะในเรื่องของ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวซึ่งดูแล้วประเทศไทยจะมีข้อที่เสียเปรียบมากกว่า ขอบคุณครับ