สุริยา ปนจอร อภิปรายเรื่องหนี้สินทั้งภายในและต่างประเทศโดยชี้ให้เห็นความทุกข์ของประชาชน และเรียกร้องให้รัฐบาลเร่งสร้างถนนสายเลียบชายฝั่งอันดามันเพื่อกระจายความเจริญสู่ภูมิภาค พร้อมวิพากษ์วิจารณ์ว่าแผนการใช้หนี้ยังไม่มีรายละเอียดที่ชัดเจนเพียงพอต่อการพิจารณา
ท่านประธานรัฐสภา ท่านสมาชิกผู้ทรงเกียรติที่เคารพ กระผม นายสุริยา ปันจอร์ สมาชิกวุฒิสภาจาก จังหวัดสตูล ขอขอบคุณท่านประธานที่ให้โอกาส ซึ่งสาระเนื้อหาของการนําเสนอหรือ อภิปรายในวันนี้ผ่านมาหลายท่านด้วยกัน เนื้อหาจะรู้สึกว่าซ้ําซาก กระผมก็พยายามที่จะ แหวกประเด็นเพื่อให้ได้ประโยชน์กับการนําเสนอในวันนี้ ก่อนอื่นกระผมอยากจะแสดง ความรู้สึกสักนิดหนึ่งว่าการเปึนหนี้ยืมสินถ้าเรามองโดยภาพรวมนั้นอาจจะไม่เห็นภาพ แต่ถ้านึกให้เห็นภาพจริง ๆ ก็คือลองนึกถึงครอบครัว อย่างสมมุติว่าครอบครัวของกระผม มีพ่อ มีแม่ และมีน้อง ๆ หลายท่านหลายคน ถ้าพ่อมีความรู้ มีความสามารถ มีศักยภาพที่ดี สามารถที่จะไปขุดคุ้ยเขี่ยหาปัจจัยยังชีพมาเลี้ยงครอบครัวได้อย่างสันติสุข นั่นคือ ครอบครัวสันติสุขครับ ทีนี้ถ้าพ่อของกระผมหรือแม่ของกระผมไม่มีศักยภาพในการที่จะ แสวงหาปัจจัยมาเลี้ยงครอบครัว จนในที่สุดต้องไปกู้หนี้ยืมสินจากชาวบ้านเขามา แม้ว่า จะมีรอยยิ้มในวันนั้น แม้วันนั้นจะมีความรู้สึกอิ่มเอมก็จริงอยู่ แต่ความทุกข์ที่เกิดจาก การมีหนี้สินมันเปึนความทุกข์เงียบ ความทุกข์มืด และอาจจะเรียกได้ว่าเปึนความทุกข์ สนิทเลย ท่านผู้มีเกียรติ ท่านประธานครับ มีข่าวอยู่เปึนประจําว่าไปก่อหนี้ สร้างหนี้ และ ในที่สุดไม่มีปัญญาที่จะล้างหนี้หรือใช้หนี้ก็แก้ปัญหาโดยใช้กระสุนยิงตัวเอง แล้วก็ยังไป ฆ่าลูกกับเมียด้วย นี่คือปัญหาทางสังคม เพราะฉะนั้นในวันนี้กระผมอยากจะแสดง กระผมอยากจะอภิปรายในส่วนที่เกี่ยวกับการกู้หนี้ยืมสินซึ่งด้วยหลักการและเหตุผลที่ รัฐบาลนําเสนอนั้น กระผมเห็นว่าดี แต่ดีในความรู้สึกของกระผมก็ดีบนความรู้สึกเจ็บปวด ของคนในชาติครับ ท่านอาจจะพูดได้ง่ายนําเสนอตรงนี้ขอกู้ยืมเงินจากต่างประเทศ ซึ่งตัวเลขก็มากโขอยู่คงไม่ต้องมาอ้างถึงตรงนี้ เนื่องจากว่าหลายท่านได้อ้างแล้วนะครับ เปึนหนี้ที่ผูกพันให้กับลูกกับหลาน เปึนหนี้ที่สร้างพันธนาการให้กับลูกกับหลาน ท่านลองฟังดูครับ ในขณะนี้ตัวเลขจะตรงไม่ตรงแต่กระผมได้มาจากเอกสาร ในขณะนี้ หนี้ต่างประเทศ ๓,๕๙๘,๓๙๕ ล้านบาท นี่คือหนี้ต่างประเทศครับ ขอโทษ นั่นคือหนี้รวม นะครับ แยกเปึนต่างประเทศก็คือ ๓๙๒,๖๙๙ ล้านบาทครับ คิดเปึนร้อยละ ก็คือ ๑๐.๙๑ นะครับ ส่วนในประเทศ ๓,๒๐๕,๖๙๖ ล้านบาท คิดเปึนเปอร์เซ็นต์ก็ ๘๐ กว่าเปอร์เซ็นต์ แล้วเปึนหนี้ระยะยาว ระยะยาวอาจจะ ๗ ป้ ถึง ๑๘ ป้ ๓,๓๑๕,๗๙๐ ล้านบาท เปึนตัวเลขที่น่าเปึนห่วง หนี้ระยะสั้น ๒๘๒,๖๐๔ ล้านบาท โครงการที่ท่านนําเสนอดีครับ เช่น โครงการสร้างถนน ๔ ช่องทางจราจรเพื่อไปมาหาสู่ ขนถ่ายสินค้า การจราจรไปมากับประเทศ ๒-๓ ประเทศ ดีครับ ลงไปทางใต้ก็คือ จังหวัดกระบี่กับจังหวัดพังงาถ้าจําไม่ผิด ก็ดีครับ แต่ที่มากระจุกอยู่ในกรุงเทพฯ นั่น ท่านต้องเข้าใจว่าเมืองไทยนั้นไม่ใช่กรุงเทพฯ ครับ และในขณะเดียวกันนั้นกรุงเทพฯ ก็ไม่ใช่เมืองไทย ไม่ใช่กระผมอิจฉาอย่างท่าน ส.ส. ได้กล่าวเมื่อสักครู่ ไม่ใช่กระผมอิจฉา ยินดีด้วยกับพี่น้องที่อยู่ในกรุงเทพฯ ยินดีเปึนอย่างยิ่ง แต่ท่านน่าจะนึกถึงการกระจายความเจริญสู่ภูมิภาคด้วย ท่านประธานครับ กระผม อยากจะเรียนตรงนี้เลยครับว่า จังหวัดสตูลเปึนจังหวัดท้ายสุดถ้าคิดมาจากภาคเหนือ ในฝัืงอันดามันติดกับประเทศมาเลเซีย มีถนนที่ติดต่อกับประเทศมาเลเซียเพียงสายเดียว เท่านั้น ซึ่งจําเปึนจะต้องขึ้นเขาขึ้นเนินคดเคี้ยว ที่มีความเสี่ยงต่อการเดินทางเปึนอย่างยิ่ง และไม่เหมาะต่อการที่ขนถ่าย ขนส่งสินค้าในเชิงธุรกิจ ไม่เหมาะเปึนอย่างยิ่งเลย ชาวสตูล พูดมา ๒๐ กว่าป้ ขอถนนจากตัวเมืองสตูลไปสู่ปะลิส จากป้ที่ ๑ ป้ที่ ๒ มาจนถึงทุกวันนี้ เมื่อก่อนประมาณ ๘๐๐ ล้านบาท เดี๋ยวนี้คิดว่าน่าจะเปึนหมื่นล้านบาท ท่านประธานครับ ถ้าสมมุติว่าถนนสายนี้เกิดขึ้น ก็อยากจะเรียนท่านประธานเพื่อฝากถึงคณะรัฐบาลเพื่อ ทราบว่า ถ้าถนนสายนี้เกิดขึ้น เส้นทางเลียบฝัืงชายอันดามันจากประเทศสิงคโปร์เข้า มาเลเซียและเข้าสู่จังหวัดสตูล จังหวัดตรัง จังหวัดกระบี่ จังหวัดพังงาจนถึงภูเก็ตนั้นเปึน เส้นทางหลักของการท่องเที่ยวและเศรษฐกิจที่มีความมั่นคงและมีความชัดเจนมาก เพราะฉะนั้นวันนี้ ขณะนี้ โครงการนี้ยังไม่มี แต่มีแนวคิด อยากจะเรียนฝากว่าในโอกาส ต่อไปท่านต้องคํานึงถึงว่าประเทศไทยนั้นที่สตูลก็ประเทศไทย เชียงรายก็ประเทศไทย ก็อยากจะให้ท่านได้กระจายสิ่งเหล่านั้นไปสู่ภูมิภาคนะครับ ท่านครับที่กระผมเปึนห่วง มาก ๆ ครับ ก็คือเรื่องของการใช้หนี้ ท่านประธานครับ เอกสารที่ส่งมาเอกสารที่ให้สมาชิก ไปดูนั้นแผนการใช้หนี้ไม่มี ไม่ปรากฏ ๑. นะครับ ๒. รายละเอียดของโครงการต่าง ๆ ก็ไม่มี จึงทําให้การพิจารณาของสมาชิกผู้ทรงเกียรติในวันนี้มืดมนครับ ยืมเงินเขามาแล้ว แล้วไม่ได้บอกว่าจะใช้หนี้เมื่อไร อย่างไร ระยะเท่าไร และใช้ต้นเท่าไร ดอกเท่าไรนี้ไม่มี รายละเอียด จึงทําให้ผู้พิจารณาโดยเฉพาะท่านผู้มีเกียรติทั้งหลายคงจะงงเช่นเดียวกับ กระผมนะครับ เพราะฉะนั้นก็อยากจะฝากว่า ในครั้งต่อไปถ้ามีการหยิบยืมกู้ยืมเงินไม่ว่า จะภายในหรือต่างประเทศนะครับ ขอความกรุณาได้โปรดนําเอกสารทําเอกสาร รายละเอียดประกอบเพื่อการพิจารณาด้วย สําหรับวันนี้นะครับกระผมบอกว่าถ้ากระผม เห็นด้วยกับการกู้เงินเพื่อให้ลูกหลานมีพันธนาการไปตั้ง ๑๐ ป้ ๑๕ ป้ ต่อไปข้างหน้า นะครับ ขณะนี้คนไทย ๑ คนที่เกิดมา กระผมลองคํานวณเมื่อคืน ปรากฏว่าคนไทย ๑ คน จะมีหนี้สินอันเกิดจากรัฐบาลได้ไปก่อเอาไว้ ไม่ว่าจะยุคหนึ่งยุคใดไม่ว่า แต่ในขณะนี้ ๕๕,๐๐๐ กว่าบาทต่อ ๑ คนครับ ซึ่งเขาเหล่านั้นรากหญ้าเหล่านั้นเขาเพียงแต่เลือกท่าน มาทําหน้าที่แทนท่าน แต่สิ่งเหล่านี้ท่านน่าจะได้ทบทวนว่าสิ่งที่ท่านทํานั้นมันมีผลกระทบ ย้อนไปหารากหญ้าซึ่งเปึนคนที่ขีดกาคะแนนให้กับท่าน เพราะฉะนั้นขอให้ท่านได้กรุณา ทบทวนในสิ่งนี้ด้วย ถ้ากระผมจะเห็นด้วยในวันนี้ กระผมบอกตรง ๆ ในวินาทีสุดท้ายว่า กระผมเห็นด้วย ด้วยความเจ็บปวดครับ ขอบคุณครับท่าน