สุพจน์ เลียดประถม เสนอความคิดเห็นเกี่ยวกับกรอบความตกลงการขยายความร่วมมือทางเศรษฐกิจระหว่างไทยกับจีน โดยชี้ให้เห็นว่าในความตกลงใดๆ ก็ตามจะมีผู้ได้เปรียบและผู้เสียเปรียบ นอกจากนี้ยังหารือเรื่องผลผลิตทางการเกษตรที่ตกต่ำ โดยเฉพาะผลไม้ และเสนอแนะว่าควรพิจารณาการแก้ไขปัญหาอย่างมีประสิทธิภาพ เช่น การสนับสนุนเกษตรกร การแก้ไขปัญหาเรื่องแวต และการเพิ่มการค้าผลไม้
กราบเรียน ท่านประธานที่เคารพ ผม สุพจน์ เลียดประถม สมาชิกวุฒิสภา จังหวัดตราด ในฐานะ สมาชิกรัฐสภา สําหรับกรอบความตกลงการขยายความร่วมมือทางเศรษฐกิจระหว่างไทย กับจีน ก็เปึนที่แน่ชัดว่าทุก ๆ ความตกลงระหว่างไทยกับคู่ค้าต่างประเทศก็จะมีผู้ที่ ได้เปรียบและเสียเปรียบอยู่เสมอ ก็คงจะเปึนประเด็นว่าสิ่งใดที่เราได้เปรียบ สิ่งใดที่เรา เสียเปรียบนะครับ ในสาระสําคัญของร่างความตกลงที่ได้มีการนําเสนอโดย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์นะครับ
ประเด็นที่น่าห่วงใยก็คือ ประเด็นทางด้านการเกษตรที่มีเพื่อนสมาชิก ผู้ทรงเกียรติหลายท่านได้อภิปรายนะครับ เปึนที่ทราบกันโดยทั่วไปว่าประเทศไทย มีผลผลิตทางการเกษตรเปึนจํานวนมาก โดยเฉพาะพืชผลทางการเกษตรทางด้านผลไม้ ไม่ว่าจะเปึนพวกเงาะ มังคุด ทุเรียน ลําไย สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้เปึนอัญมณีอันทรงคุณค่าของ ภาคการเกษตรไทย และเปึนผลไม้ที่เลื่องชื่อของเมืองไทยมาช้านาน แต่ที่น่าเปึนห่วงนะครับ ตลอดระยะเวลาหลายสิบป้ที่ผ่านมา ทุกรัฐบาลเลยนะครับไม่มีมาตรการแก้ไขปัญหา พืชผลทางการเกษตรตกต่ํา โดยเฉพาะผลไม้อย่างเปึนรูปธรรม เราแก้ไขปัญหากันโดยใช้ มาตรการระยะสั้นตลอด ไม่เคยมีมาตรการระยะยาวเลย ไม่ว่าจะเปึนการจํานํา การประกันราคา การแทรกแซงราคา การรับซื้อต่าง ๆ แม้กระทั่งซื้อผลไม้ของพี่น้อง เกษตรกรไปทิ้ง ไปทําปุิย สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้เปึนปัญหาหมักหมมซ้ําซากมาเปึนระยะเวลา ยาวนาน ซึ่งเราก็เห็นมันทุกป้ แล้วป้นี้เองนะครับก็ไม่ต่างจากหลายสิบป้ที่ผ่านมา พืชผล ทางการเกษตรของพี่น้องเราก็จะมีการซื้อเอาไปทิ้งอีก แล้วเราจะมีเงินต่าง ๆ ออกมา ตามหลังตอนที่พืชผลเหล่านี้มันหมด ผมก็ไม่เข้าใจว่าผู้ที่รับผิดชอบตลอดระยะเวลา ที่ผ่านมา ทําไมเราไม่มีมาตรการที่มันเห็นผล ที่มันได้ผล ผมเองก็อยู่ในคณะกรรมาธิการ การเศรษฐกิจ และก็เปึนประธานคณะอนุกรรมาธิการศึกษาปัญหาเกี่ยวกับเรื่องผลไม้ ราคาตกต่ําซ้ําซาก ซึ่งก็เกี่ยวข้องกับหลายกระทรวงนะครับ โดยเฉพาะกระทรวงพาณิชย์ กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ กระทรวงคมนาคม กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี กระทรวงอะไรต่าง ๆ เยอะแยะไปหมดนะครับ แต่กระทรวงพาณิชย์มีบทบาทอย่าง มากเลยในการจะนําผลไม้เหล่านี้ พืชผลทางการเกษตรเยอะแยะเลยครับเอาไปจําหน่าย โดยเฉพาะกับตลาดจีนที่เรากําลังจะขยายความตกลงนะครับ สิ่งเหล่านี้ผมก็ไม่ทราบทําไมรัฐบาลไม่ทําอะไรที่เปึนเชิงรูปธรรม เวลาเราเชิญเจ้าหน้าที่ ที่เกี่ยวข้องนะครับ ราชการที่เกี่ยวข้องมาให้ข้อมูลทุกคนจะหอบเพาเวอร์พอยท์ (PowerPoint) หอบอะไรต่อมิอะไรต่าง ๆ มานําเสนอเยอะแยะไปหมด แล้วก็จะพูด สอดคล้องตรงกันว่าเรามีแผนในป้นี้ แผนที่จะทําการแก้ไขปัญหาพืชผลการเกษตรราคา ตกต่ําให้หมดไปได้ มีสไลด์ (Slide) ที่สวยหรูไม่ว่าจะกระทรวงไหนนะครับ เราเองก็มี โอกาสไปเยี่ยมแต่ละกระทรวง แต่ละกระทรวงก็จะพูดในทํานองในทิศทางเดียวกันนะครับ และหลังจากนั้นไม่นานก็จะมีการไปเซ็นขายผลไม้กับใครต่อใคร ๑๐๐ ตัน ๒๐๐ ตัน ๓๐๐ ตัน แล้วก็ทําข่าวกันใหญ่โตไปหมด แต่พืชผลทางการเกษตรของไทยมีนับเปึน ล้าน ๆ ตัน แล้วก็ไม่เคยมีการแก้ไขอย่างจริงจัง ทุกวันช่างน่าสมเพศจริง ๆ พี่น้องเกษตรกร เราเอาพืชผลการเกษตรมาขายอยู่ริมถนนนะครับ ภาครัฐเองน่าจะมีมาตรการที่เกี่ยวข้อง ว่าศึกษาพิจารณาดูว่าผลผลิตทางการเกษตรจะไปถึงประเทศจีนใช้เวลากี่วัน รัฐมนตรี คงต้องเดินทางไปเจรจาระหว่างรัฐต่อรัฐว่าจะซื้อผลไม้ของประเทศไทยสักหมื่นตัน แสนตันได้ไหม ซึ่งศักยภาพประเทศจีนทําได้แน่นอน เขาส่งมาเรานับไม่ถ้วนเลยครับ หาซื้อผลไม้จีนวันนี้ง่ายกว่าหาซื้อผลไม้ไทยนะครับ เปึนความขมขื่นของพี่น้องเกษตรกร นะครับ ทางเหนือล่องมาทางแม่น้ําโขง โดยไม่ต้องใช้เครื่องยนต์ก็ยังได้ เราจะไป ๓-๔ วัน กว่าจะถึงเขายากลําบากมาก ตรวจอะไรไม่รู้เยอะแยะไปหมดนะครับ เราเองไม่เคยมี มาตรการที่เหมาะสม ผมเองอยากเห็นภาครัฐได้ทําสิ่งเหล่านี้ขึ้นมา เราทราบกัน อย่างชัดเจนว่าเกษตรกรเปึนกระดูกสันหลังของชาติ แต่กระดูกเหล่านี้กําลังเปึนกระดูก ที่ไม่แข็งแรงแล้วนะครับ เขายืนอยู่ยากด้วยศักยภาพในการแข่งขันตอนนี้ พ่อค้าประเทศจีน พ่อค้าประเทศไต้หวัน พ่อค้าประเทศฮ่องกง ท่านลองไปดูสิครับ ทางภาคตะวันออก เยอะแยะไปหมด เขาไปตั้งโรงรับซื้อเองเลยนะครับ ไม่ต้องคนไทยส่งไปละครับ แต่ผมเห็น คนไทยจะไปขายจีนนี่ยากเย็นแสนเข็ญ ตอนนี้ประเทศจีนถ้าเอาไปขายต้องทําอย่างไรครับ เราต้องไปฝากขายนะครับ เขาไม่รับซื้อเราครับ ไปฝากเขาขายได้ราคาเท่าไรเดี๋ยวจะ โทรศัพท์บอก เดี๋ยวจะอีเมล (e-Mail) มาบอก ทําไมมันเปึนอย่างนั้นนะครับ แต่คนจีนมา ตั้งโรงรับซื้ออยู่ที่หน้าบ้านผมเลย จังหวัดตราด จังหวัดจันทบุรี เขาไม่เห็นมีอุปสรรค อะไรเลย แต่เราจะขายเขายากเหลือเกิน ท่านคงนึกไม่ถึงว่าปริมณฑลกวางตุ้งมีประชากร เปึนร้อยล้านคน มีคนออกของที่สนามบินคนเดียว ใครจะไปประเทศจีนต้องไปผ่านคนนี้ เพราะฉะนั้นเรื่องมาเฟ้ยพูดกันนาน เรื่องแวต ประเทศจีนพูดกันนาน แต่ผมไม่เห็นมีใคร ได้มาชี้แจงในสิ่งเหล่านี้ว่าจะแก้ไขอย่างไร เรื่องเงื่อนไขแต่ละมณฑลนะครับ แต่ละมณฑล ก็มีกฎเกณฑ์เงื่อนไขยุบยิบไปหมด เสียภาษี ๑๓ เปอร์เซ็นต์ แวตอะไรต่าง ๆ ผมเคย ได้สอบถามเจ้าหน้าที่ที่ทํางานเกี่ยวข้องกับเรื่องเจรจาระหว่างประเทศ กรมการค้าระหว่าง ประเทศ เขาบอกว่าเรื่องแวตเปึนเรื่องภายในของประเทศจีนเขา เราเองไม่สามารถ ก้าวล่วงได้ การเจรจา เอฟทีเอ หรือเจรจาข้อตกลงใด ๆ ก็แล้วแต่เปึนการอํานวย ความสะดวกที่ริมแดนทั้งนั้น เพราะฉะนั้นเรื่องภายในเราไม่สามารถเข้าไปแตะต้องได้ เขาเก็บแวตผลไม้ไทยเขาก็เก็บ แวตผลไม้จากประเทศยุโรป จากประเทศอเมริกา เช่นเดียวกัน ท่านลองคิดดูสิครับ แล้วเราไปอย่างไรครับ เราเสียค่าภาษีตู้คอนเทนเนอร์หนึ่ง มันเปึนแสน ๆ บาท แต่ผลไม้มาจากประเทศจีนไม่เห็นต้องเสียอะไรนะครับ เพราะฉะนั้น มันเปึนอุปสรรคอย่างมาก พี่น้องเกษตรกรปลูกผลไม้จะได้ในแต่ละป้ท่านทราบไหมครับ ต้องผจญกับอะไรบ้าง ดิน ฟัา อากาศ ปุิย ยาฆ่าแมลงแพงหมด ราคายังตกต่ําอีก ส่งออก ก็ไม่ได้ เพราะฉะนั้นปัญหาสิ่งเหล่านี้มันจะเปึนปัญหาวนเวียนซ้ําซากอยู่อย่างนี้ท่านครับ พัฒนาการการแก้ปัญหาของรัฐบาลหลายยุคหลายสมัยที่ผ่านมา ผมก็ไม่อยากเห็น ในรัฐบาลนี้ไม่มีการพัฒนาการในการแก้ไขเลย เริ่มต้นพี่น้องเกษตรกรผลผลิตออกมา ตอนแรกได้ราคาดี เงาะราคากิโลกรัมละเปึนร้อยบาทเลยนะครับ แต่มีคนขายได้น้อยมาก สัก ๕ เปอร์เซ็นต์ได้เท่านั้นเอง แล้วราคาก็จะไหลรูดอย่างรวดเร็ว นั่นเปึนข้อเท็จจริง หลังจากนั้นไม่นานมันก็จะออกมาวันเปึนพันตัน เปึนหมื่นตันทําอย่างไรครับทีนี้ ตลาดมันดูดซับไม่พอ เพราะไม่มีการขายล่วงหน้าไว้ ราคามันก็ตกลงครับ ต้นทุนการผลิตเงาะหลายป้ก่อนที่ ๑๐ บาท ณ ตอนนี้ก็ยังขายเงาะ ได้กิโลกรัมละ ๕ บาทอยู่นะครับ ช่วงที่มันออกมาก ๆ ช่วงเดือนพฤษภาคม ช่วงประมาณสัก ๑๕ พฤษภาคม ทําอย่างไรครับต่อไป เราก็จะป่ดถนนพี่น้องเกษตรกรก็ป่ดถนน ทําอย่างไรครับ ภาครัฐก็จะเอาเงินไปแทรกแซงไปรับประกันไปซื้อไปอะไรต่าง ๆ เยอะแยะ ไปหมด ก็เปึนการใช้งบประมาณอย่างเร่งด่วนอย่างไม่มีพิธีรีตองอะไรเลย ก็เอาเงินไปทิ้งครับ ทําไมภาครัฐไม่เร่งศึกษาผ่านงานวิจัยเยอะแยะไปหมด ของพืชสวนของมหาวิทยาลัย ต่าง ๆ ไม่เคยหยิบขึ้นมาดูเลยนะครับว่ามาตรการก่อนเก็บเกี่ยว ขณะเก็บเกี่ยว แล้วหลัง เก็บเกี่ยวมีวิธีการอย่างไรได้บ้างที่จะเก็บของเหล่านี้ไว้ให้ได้นานแล้วส่งไปยังประเทศคู่ค้า ใหญ่ ๆ จีน ยุโรป อเมริกานะครับ ก็คงจะเปึนประเด็นที่ต้องขอกราบเรียนท่านประธาน นะครับฝากไปยังรัฐมนตรีที่เกี่ยวข้องว่าปัญหาของพี่น้องเกษตรกร ปัญหาของพ่อค้า กับจีนมีเยอะมาก มีคําถามที่น่าสนใจอยู่คําถามหนึ่งครับว่า วันนี้ใครไปค้ากับจีนแล้ว ได้กําไรบ้าง โดยเฉพาะประเด็นผลไม้นะครับ หลายคนเจ็บตัวนะครับ เจ็บเนื้อเจ็บตัวนะครับ ตัวกลับมาบ้าน ค้ายากมากด้วยเงื่อนไขต่าง ๆ กฎเกณฑ์ต่าง ๆ เรื่องมาเฟ้ย เรื่องกลเม็ด เทคนิคนะครับ แล้วเรื่องเราเองเราก็ไม่ทัน ไม่ว่าจะเปึนเอกชนเองหรือภาครัฐเอง เราก็ไม่ทันจีน วันนี้เรามีการขยายความตกลงความร่วมมือเศรษฐกิจระหว่างไทย-จีน ผมอยากกราบเรียนท่านประธานฝากไปยังท่านรัฐมนตรีนะครับ ถือโอกาสนําประเด็น เหล่านี้ไปเจรจาเสีย ปัญหาเหล่านี้มันมีหมักหมมมานานแล้วครับ แล้วก็ทําให้พืชผล ทางการเกษตรของเราตกต่ําตลอดมาครับ ขอกราบขอบคุณท่านประธานครับ