มณเฑียร บุญตัน

นายมณเฑียร บุญตัน สมาชิกวุฒิสภา ภาคอื่น

ท่านประธานที่เคารพ กระผม นายมณเฑียร บุญตัน สมาชิกวุฒิสภา ในฐานะสมาชิกรัฐสภา ก่อนอื่นกระผมต้อง กราบขอบพระคุณที่ท่านผู้เพิ่งอภิปรายจบไปเมื่อสักครู่นี้ได้กล่าวถึงความจําเปึนที่จะต้อง พูดถึงประชาชนกลุ่มหนึ่ง ซึ่งในภาวะปกติการพัฒนากระแสหลักไม่ค่อยจะรวมไปถึง บุคคลเหล่านี้ แม้ว่าเราจะมีกลุ่มคนพิการและผู้ด้อยโอกาสอยู่ในประเทศไทยเปึน หลายล้านคนก็ตามนะครับ เพราะฉะนั้นกระผมก็ต้องขอกราบขอบพระคุณแทนคนพิการ ด้วยนะครับ เหตุผลที่กระผมจําเปึนต้องอภิปรายในหัวข้อนี้นี่นะครับ กระผมจะไม่พูดถึง เรื่องว่าสมควรหรือไม่สมควรสนับสนุนรัฐบาลในการจัดทํากรอบในครั้งนี้ เพราะกระผมคิดว่า ผู้ที่มีความรู้ทางด้านเศรษฐศาสตร์หลายท่านก็คงจะพูดในรายละเอียดและหลักการ พอสมควรแล้วนะครับ กระผมจะพูดถึงเรื่องความจําเปึนที่จะต้องใช้เงินที่รัฐบาลคิดจะไป กู้มานั้นให้เกิดประโยชน์สูงสุด และเงินที่จะนํามาใช้นั้นจะต้องใช้ให้เกิดความเปึนธรรม ให้มากที่สุด หลักการนี้แม้ว่าจะมีเพื่อนสมาชิก ส.ส. และ ส.ว. ได้กล่าวไปแล้วบ้าง แต่กระผมเห็นความจําเปึนจะต้องพูดถึง เพราะว่ากระผมมาจากกลุ่มคนที่ไม่ค่อยมีใคร พูดถึงเท่าไร ตั้งแต่นั่งมานี้ก็เห็นจะได้แก่ท่านที่เพิ่งพูดจบไปนี่นะครับ ที่ท่านได้กรุณาพูดถึง นะครับ ในอดีตที่ผ่านมานั้นการใช้เงินจํานวนมหาศาลในการลงทุนเพื่อพัฒนาเศรษฐกิจ และสังคม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนที่เปึนการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานนั้น ประเทศไทย เรามักจะมีปัญหาไม่ว่าจะเปึนกระบวนการการกําหนดคุณลักษณะ คุณสมบัติของ โครงการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกรณีที่เปึนการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานที่ชัดเจนที่สุดก็คือ เรื่องของระบบขนส่งสาธารณะหรือการสร้างอาคารขนาดใหญ่ ส่วนใหญ่จะตกม้าตาย ตั้งแต่การเขียน ทีโออาร์ (TOR) ท่านประธานที่เคารพครับ ภายหลังจากที่เราประสบ ความล้มเหลวในการสร้างหลักประกันว่าสภาพแวดล้อมในสนามบินสุวรรณภูมิจะเกิด ความเปึนธรรมและไม่เลือกปฏิบัติ ซึ่งไม่ได้เปึนประโยชน์เฉพาะสําหรับคนภายในประเทศ แต่จะเปึนประโยชน์สําหรับนักท่องเที่ยวที่มีกําลังซื้อสูงแล้วนี่นะครับ กระผมเองได้ บากหน้าไปพบกับผู้แทนของเจบิก ต้องขอประทานโทษที่นําเรื่องนี้มาเล่าให้ที่ประชุมฟัง แต่ว่าเรื่องมันผ่านมาแล้วหลายป้ก็คงไม่มีใครเดือดร้อนนะครับ กระผมบากหน้าไปพบกับ ตัวแทนของเจบิกในขณะนั้น ท่านก็เล่าให้ฟังเลยครับว่าการพูดคุยในเรื่องของรายละเอียด หรือเงื่อนไขต่าง ๆ กับผู้ดําเนินการฝ์ายไทยนั้นค่อนข้างจะยากลําบาก เพราะว่าฝ์ายไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่กําหนดสเปกหรือกําหนดคุณสมบัติของโครงการต่าง ๆ เขาตั้งธง ไว้หมดแล้ว ทิ้งเนื้อที่เหลือเอาไว้น้อยมากที่จะมีการเปลี่ยนแปลง อันนี้กรณีประเทศญี่ปุ์น ซึ่งขณะนี้ประเทศญี่ปุ์นกําลังก้าวไปสู่สังคมผู้สูงอายุ เพราะฉะนั้นเขาจะมีความระมัดระวัง ในการกําหนดนโยบายสาธารณะ โดยเฉพาะในส่วนเหล่านี้อย่างสูงมาก เพราะฉะนั้นเขา ก็คํานึงถึงเรื่องนี้พอสมควร แต่เขาบอกว่าการสื่อสารในเรื่องเหล่านี้กับฝ์ายไทยเรานั้น ค่อนข้างยากลําบาก เพราะว่าฝ์ายไทยเราไม่ค่อยจะเห็นความสําคัญในเรื่องเหล่านี้นะครับ กระผมเองก็เลยได้ พูดกับผู้แทนเจบิกในขณะนั้นว่ากรณีที่จําเปึนจะต้องให้กู้ยืมเงินในอันดับต่อไป โดยเฉพาะ อย่างยิ่งในการลงทุนกับโครงการขนาดใหญ่ โครงการที่มีเม็ดเงินมากแล้วมีผลกระทบต่อ ประชาชนเปึนจํานวนมาก เราอยากจะให้มีการพูดคุยในเรื่องเหล่านี้อย่างมีหลักการ เพื่อที่จะชี้ให้เห็นว่าการลงทุนที่ใช้เม็ดเงินสูงขนาดนี้ แต่ว่ามีประชาชนจํานวนหนึ่งไม่ว่า จะเปึนคนพิการ ผู้สูงอายุ ผู้ด้อยโอกาส ก็ตามที่ไม่ได้รับประโยชน์ไม่ได้รับความเปึนธรรม ในขณะที่เขาก็ต้องแบกรับภาระหนี้สาธารณะไม่ต่างจากบุคคลทั่วไปเช่นกัน ผู้ให้กู้กับผู้กู้ ควรจะต้องทําความตกลงอย่างชัดเจน ท่านประธานที่เคารพครับ กระผมจะชี้ให้เห็น นะครับว่าเมื่อ ๑๐ ป้ที่แล้วทางการไทยเราอาจจะอ้างได้ว่าขณะนั้นไม่มีกฎหมายบังคับ เพราะฉะนั้นไม่มีบรรทัดฐานที่ฝ์ายบริหารจะใช้เปึนตัวยึดหรืออ้างอิงในการปฏิบัติได้ นะครับ อย่างนั้นก็อ้างได้ครับ แต่กระผมตั้งขอสังเกตนะครับว่า เวลาเราจะสร้างอะไร เวลาเราจะลงทุนโครงการขนาดใหญ่อะไร เราก็มักจะอ้างว่าเราไปดูงานมาแล้ว ต่างประเทศเขาทําไว้ดีแล้ว เพราะฉะนั้นเราก็ทําตาม แต่กระผมไม่เห็นทําตามในสิ่งที่ จะเปึนประโยชน์กับประชาชนกลุ่มเหล่านี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มที่กระผมได้พูดถึง นะครับ ไม่ว่าจะเปึนคนพิการ ผู้สูงอายุ ผู้ด้อยโอกาสก็ตาม เราก็ไปดูงานมาทั้งนั้น แต่เวลากําหนด ทีโออาร์ ทีไรก็ตกหล่นทุกทีครับจึงต้องพูดบ่อย ๆ อย่างนี้ท่านประธานครับ เมื่อ ๑๐ ป้ที่แล้วเมืองไทยเราอาจจะพูดได้ว่ากฎหมายเราค่อนข้างอ่อน ไม่ได้มีการกําหนด มาตรการเหล่านี้เอาไว้อย่างชัดเจน แต่บัดนี้ท่านประธานที่เคารพครับ ประเทศไทยเรานั้น ไม่ว่าจะโดยรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยฉบับปัจจุบัน ไม่ว่าจะเปึนอนุสัญญา ระหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิคนพิการซึ่งประเทศไทยให้สัตยาบันไปแล้ว ไม่ว่าจะเปึน กฎหมายระดับพระราชบัญญัติอีก ๒-๓ ฉบับล้วนแล้วแต่กําหนดมาตรการเอาไว้อย่าง ชัดเจนนะครับ

๑. ไม่ว่าจะเปึนโครงการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมจะต้องไม่เลือกปฏิบัติ โดยไม่เปึนธรรม จะต้องมุ่งส่งเสริมการพัฒนาเชิงบูรณาการ เพื่อให้ประชาชนทุกกลุ่ม สามารถเข้าถึงและใช้ประโยชน์จากการพัฒนาเหล่านั้นได้อย่างเท่าเทียม กระผมเชื่อว่า รัฐบาลชุดนี้จะไม่ลืมสิ่งเหล่านี้นะครับ แต่อย่างไรกระผมจําเปึนต้องเตือนตั้งแต่แรก เพราะตอนนี้ท่านยังไม่ได้ทํา เพราะท่านทําไปแล้วกระผมเตือนไม่ได้นะครับ หลายครั้ง ที่ทําไปแล้ว แล้วมาแก้ไขภายหลังเตือนไม่ได้ บอกตรง ๆ นะครับแม้กระทั่งขณะนี้โครงการ รถเมล์ ๔,๐๐๐ คัน ซึ่ง ทีโออาร์ ทราบว่าอยู่ในฉบับที่ ๖ แล้ว ท่านก็ยังไม่ได้เปลี่ยนแปลง ไปในลักษณะที่สอดรับกับเจตนารมณ์ของกฎหมายนะครับ ท่านก็ไปกําหนดเฉพาะ สายละ ๑ คัน ซึ่งมันผิดจากหลักความเปึนจริง อย่างนี้เปึนต้น ที่ยกตัวอย่างมานะครับ รถไฟฟัาอีกหลายสายซึ่งกําลังจะมีการกําหนดวงเงิน แล้วจะมีการกําหนด ทีโออาร์ ในการ ก่อสร้างก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีการจัดสภาพแวดล้อมในลักษณะที่เปึนธรรมเปึนสากล ไม่เลือกปฏิบัติ เอื้อต่อการใช้ประโยชน์ของคนทุกกลุ่มได้ สิ่งเหล่านี้ท่านประธานที่เคารพ ครับ ถ้าได้มีการวางแผนไว้ตั้งแต่ต้น ปฏิบัติตามเจตนารมณ์ของกฎหมายตั้งแต่ต้นอย่าง เคร่งครัด เชื่อได้ว่าจะเปึนรากฐานสําคัญในการกําหนดยุทธศาสตร์ที่จะช่วยให้การ ท่องเที่ยวในอนาคตนั้นเปึนไปได้อย่างสะดวกยิ่งขึ้น เพราะกระผมเชื่อว่าผู้ที่จะมาเที่ยวใน ประเทศไทยในอนาคตเปึนจํานวนมากเปึนผู้ที่มีกําลังซื้อสูง ซึ่งจะเปึนคนสูงอายุ จะเปึน คนที่มีสภาพความพิการ ซึ่งเขามีเงินบํานาญเปึนจํานวนมาก สามารถที่จะมาจับจ่าย ใช้สอยในประเทศไทยได้เปึนอย่างดี แต่ถ้าการลงทุนทางเศรษฐกิจ การลงทุนทางสังคม ในวันนี้ หรือในอนาคตอันใกล้นี้ ซึ่งพวกเราจะต้องแบกรับภาระหนี้สาธารณะร่วมกันไม่ได้ เปึนไปในทางที่จะก่อให้เกิดความสะดวก ไม่ได้เปึนไปในทางที่ไม่เลือกปฏิบัติ แต่เปึนไป บนพื้นฐานของการพัฒนาเชิงบูรณาการที่เอื้อประโยชน์ร่วมกันแล้ว เชื่อได้ว่าเราจะเสีย โอกาสในการขยายฐานนักท่องเที่ยวเพื่อให้ครอบคลุมถึงกลุ่มนักท่องเที่ยวเหล่านี้จะเปึน สิ่งที่น่าเสียดายครับ ท่านประธานที่เคารพครับ กระผมอยากจะพูดถึงประเด็นอื่นอีกสักเล็กน้อยนะครับ สิ่งที่ กระผมอยากจะฝากไว้ก็คือในเรื่องการใช้เงินกู้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดและให้เกิด ความเปึนธรรมนั้น กระผมอยากจะให้ทางรัฐบาลได้กรุณาพิจารณาลงทุนในด้าน การศึกษา โดยเฉพาะอย่างยิ่งหาทางที่จะทําให้ประชาชนทุกกลุ่ม ทุกกลุ่มภาษาด้วย หรือ ในทุกวัฒนธรรมท้องถิ่นสามารถเข้าถึงเนื้อหาสาระของตําราเรียนโดยวิธีการที่ยั่งยืน โดย วิธีการที่ประหยัดที่สุด และกระผมคิดว่ารัฐบาลควรจะต้องกําหนดมาตรฐานของหนังสือ ที่เปึนอิเล็กทรอนิกส์เพื่อที่จะให้มาตรฐานนี้เปึนมาตรฐานเดียวกันนะครับ จะทําให้ การเข้าถึงตําราเรียน จะทําให้เข้าถึงบทเรียนเปึนไปได้ด้วยความเปึนธรรมแล้วก็ เอื้อประโยชน์ต่อบุคคลที่มีความหลากหลาย ทั้งในเรื่องของภาษา ทั้งในเรื่องของข้อจํากัด ในการเรียนรู้สําหรับคนทุกคน และกระผมอยากจะขอฝากสุดท้ายที่สุดว่าการพัฒนา เศรษฐกิจในอนาคตนี้ประเทศไทยน่าจะลดการพึ่งพาการส่งออกนะครับ แล้วก็หันมา กระตุ้นให้เกิดการผลิตและการบริโภคภายในประเทศให้สูงขึ้น กระผมได้ทราบข่าวมาว่า ประเทศ เช่น ประเทศออสเตรเลียนั้นพึ่งพาการส่งออกไม่ถึง ๓๐ เปอร์เซ็นต์