เรียนท่านประธานรัฐสภาที่เคารพ กระผม อรรถพร พลบุตร สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบสัดส่วน จากเพชรบุรี พรรคประชาธิปัตย์ กระผมขอขอบคุณที่ท่านประธานได้ให้ โอกาสผมอภิปรายนโยบายของรัฐบาลเปึนคนสุดท้ายของคืนนี้ แต่เปึนครั้งแรกของผม ซึ่งโดยแท้ที่จริงแล้วโอกาสตรงนี้ไม่ใช่โอกาสของกระผมครับ แต่เปึนโอกาสของพี่น้อง ชาวประมงนับล้านชีวิตในพื้นที่ ๒๓ จังหวัด ๓ ฝัืงทะเล ไม่ว่าจะเปึนทะเลอันดามัน อ่าวไทย หรือทะเลสาบสงขลา ที่จะได้มีโอกาสระบายความทุกข์ยากคับแค้นของชีวิตจาก โศกนาฏกรรมและวิกฤตการณ์ของการประมงที่เกิดขึ้นอย่างร้ายแรง อย่างที่ไม่เคย เกิดขึ้นมาก่อน ซึ่งต้นเหตุของวิกฤตการณ์เหล่านั้นมาจากต้นทุนน้ํามันเชื้อเพลิงที่สูงที่สุด ในประวัติศาสตร์ รวมทั้งการปราศจากการเหลียวแลของภาครัฐตลอดเวลาที่ผ่านมา บนความทุกข์ยากคับแค้นของพี่น้องชาวประมง พวกเขาตั้งความหวังว่าเมื่อเรามีรัฐบาล ที่มาจากการเลือกตั้งในระบอบประชาธิปไตยที่สมบูรณ์ เขาจะได้เห็นรัฐบาลได้เขียนหรือ ประกาศนโยบายที่มีความชัดเจนและเปึนรูปธรรมที่จะทําให้ชีวิตของพวกเขาได้รอดพ้น จากพวกหายนะ แต่เปึนที่น่าเสียดายครับว่านโยบายของรัฐบาลคณะนี้ซึ่งมีทั้งสิ้น ๔๕ หน้ากระดาษ มีข้อความเพียงประโยคเดียวที่ได้พูดถึงเรื่องราวของการประมง ข้อความที่บอกว่า รัฐบาลจะเน้นการเสริมสร้างประสิทธิภาพของการผลิตของการทํา การประมง เนื้อที่ ๔๔ หน้า ถ้าจะบรรจุเรื่องราวความทุกข์ยากของพี่น้องชาวประมง โดยเฉพาะอย่างยิ่งชาวประมงเรือเล็กไม่พอเขียนนะครับ แต่ว่ามีเพียงประโยคเดียวที่บอกถึง ทางออก ๑ ประโยคกับ ๖ คําเท่านั้นเองครับ ตรงนี้ชาวประมงก็ไม่มีความหวังอะไรอีกต่อไป วันพรุ่งนี้เขาจะมีชีวิตรอดได้อย่างไร ท่านประธานที่เคารพครับ วันนี้ราคาน้ํามันเชื้อเพลิง ซึ่งสําหรับประมงขนาดใหญ่ ขนาดกลางเปึนต้นทุนมากกว่าร้อยละ ๘๐ แต่ถ้าเปึนเรือเล็ก เรือพื้นบ้าน อวนปู อวนกุ้ง อวนปลา เปึนต้นทุนมากกว่าร้อยละ ๙๐ วันนี้มีราคาสูงถึง ๒๙.๑๔ บาท ราคาเชื้อเพลิงที่สูงถึงขนาดนี้เขาไม่มีโอกาสที่จะมีชีวิตรอด ลูกหลาน ชาวประมงพื้นบ้านต้องออกจากโรงเรียน ร้องห่มร้องไห้กันระงมอยู่ที่บ้าน พี่น้อง เรือประมงขนาดเล็กที่หากินอยู่หน้าบ้านชายฝัืง วันนี้เปึนหนี้นอกระบบ เปึนหนี้นายทุน พ่อค้าคนกลาง หนี้นอกระบบโดยทั่วไปที่เกิดขึ้นในขณะนี้ ยกตัวอย่างสั้น ๆ ที่เพชรบุรี บ้านผม บ้านแหลม บางขุนไทร บางแก้ว ปากทะเล ร้อยละ ๒๐–๖๐ ต่อเดือนครับ มีที่ไหน ในโลกละครับ แต่มีที่ฝัืงทะเลครับ อีกส่วนหนึ่งไปเปึนหนี้พ่อค้าคนกลาง หรือว่าพ่อค้า รับซื้อสัตว์น้ําในระดับท้องถิ่น เวลาไปขายปลา คนที่ไม่ได้เปึนหนี้เขาขายได้ราคา ขนาดหนึ่งขณะนี้ แต่คนที่เปึนหนี้ก็ต้องถูกกดราคา ๑๐ บาท อาจจะขายได้ ๗ บาท ๘ บาท เขาเรียกค่าหัวกิโลครับ ชาวประมงเรือเล็กร้อยละ ๙๐ เปึนหนี้ทั้ง ๒ ระบบนี้ทั้งสิ้น ครับ แต่ว่านี่เปึนเพียงจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรม เปึนที่คาดคะเนว่าภายใน ๑ เดือน หรือ ๒ เดือนจากนี้ไป ราคาน้ํามันดีเซลจะเพิ่มขึ้นมากไปกว่านี้ และอาจจะทะลุ ๓๐ บาท วันพรุ่งนี้พวกเขาจะมีชีวิตรอดได้อย่างไร ท่านประธานที่เคารพครับ พี่น้องชาวประมง โดยเฉพาะอย่างยิ่งประมงชายฝัืงเขาต้องการให้รัฐบาลเขียนนโยบายอย่างไร ให้เขามี ชีวิตรอด เขาต้องการให้รัฐบาลประกาศนโยบายที่ชัดเจนในเรื่องราวของการแก้ไขลดราคา น้ํามันสําหรับพี่น้องชาวประมง โดยเฉพาะอย่างยิ่งน้ํามันราคาต่ําที่พี่น้องชาวประมง เรือเล็กสามารถเติมได้บนบกที่เกิดความสะดวกสบายในการเข้าถึงการบริการ รัฐบาล ที่ผ่านมาได้จัดโครงการหนึ่งซึ่งเรียกว่า โครงการจําหน่ายน้ํามันสําหรับเรือประมงในพื้นที่ ต่อเนื่อง ๑๒–๒๔ ไมล์ทะเล หรือ ๒๒-๔๔ กิโลเมตร น้ํามันนี้ราคาถูกกว่าท้องตลาด ประมาณ ๖ บาท เพราะได้รับการยกเว้นภาษีสรรพสามิต ภาษีท้องถิ่น ภาษีมูลค่าเพิ่ม ได้รับการยกเว้นการเก็บเงินเข้ากองทุนน้ํามัน หรือกองทุนอนุรักษ์พลังงาน แต่ระยะทาง ที่ห่างไกล ๒๒-๔๔ กิโลเมตร เรือประมงชายฝัืง ไม่มีเรือไหนหรอกครับที่จะเดินทางไปเพื่อ ไปเติมน้ํามันตรงนี้ได้ พวกเขาหากินอยู่ชายฝัืงไม่เกิน ๒ ไมล์ทะเลครับ ไม่เกิน ๓–๔ กิโลเมตร เท่านั้นเองครับ วางอวน วางลอบอยู่แถวนั้นครับ รัฐบาลที่ผ่านมาบางช่วงบางเวลาจัดทําโครงการน้ํามันม่วง ขยายพื้นที่บริการมาให้ สามารถเติมได้ห่างจากชายฝัืงประมาณ ๕ ไมล์ทะเล หรือ ๙ กิโลเมตร น้ํามันม่วงถูกกว่า ท้องตลาด ๒ บาท เพราะใช้กลไกเรื่องกองทุนน้ํามันเข้าไปปรับราคา รวมทั้งต้นทุน การกลั่นที่ต่ํากว่า แต่ ๙ กิโลเมตรก็ไกลเกินกว่าที่เรือประมงชายฝัืงซึ่งหากินอยู่แค่ ๓ กิโลเมตร ไป-กลับ ๑๘ กิโลเมตร ไปเติมน้ํามันซึ่งถูกกว่า ๒ บาท ไม่คุ้มค่าครับ โครงการนี้ล้มเหลวไป โดยสิ้นเชิง สิ่งที่พี่น้องชาวเรือประมง โดยเฉพาะเรือประมงพื้นบ้านต้องการก็คือโครงการ น้ํามันราคาถูกที่จําหน่ายบนบกจะเปึนน้ํามันม่วง น้ํามันแดง น้ํามันส้มอะไรก็ว่าไปเถอะครับ แต่มันต้องมีน้ํามันประเภทนี้เกิดขึ้น ซึ่งในอดีตที่ผ่านมาสมัยที่ ฯพณฯ ชวน หลีกภัย เปึน นายกรัฐมนตรี ได้เคยริเริ่มโครงการน้ํามันม่วงนี้เอาไว้แล้ว มีองค์การสะพานปลาเปึนผู้บริหาร โครงการ มีสถานีน้ํามันจํานวนเกือบ ๒๐๐ แห่งเข้าร่วมในโครงการ ชาวประมงสามารถไป ขึ้นทะเบียนแล้วก็ไปเติมได้บนสถานีน้ํามันหรือปัูมน้ํามันใกล้บ้านนั่นนะครับ เขาไม่ต้อง เดินทางไป-กลับ ๑๘ กิโลเมตร เพื่อไปเติมน้ํามันซึ่งมูลค่าไม่คุ้มค่าที่เขาจะดําเนินการทาง ธุรกิจหรือประกอบการประมง ชาวประมงต้องการอย่างนี้ครับ ต้องการให้รัฐบาลประกาศ นโยบายที่ชัดเจนในเรื่องนี้ครับ ชาวประมงต้องการอะไรอีก เขาต้องการให้รัฐบาลนี้ ประกาศนโยบายที่ชัดเจนในการตั้งสหกรณ์ประมงท้องถิ่นให้กระจายทั่วถึงในทุกชุมชน ชาวประมงเปึนแหล่งรวมตัวของพี่น้องชาวประมง โดยเฉพาะชาวประมงชายฝัืงในการแก้ไข หรือพัฒนาอาชีพเปึนแหล่งทุนสําหรับที่พี่น้องชาวประมงจะสามารถสลัดโซ่ตรวนของหนี้ นอกระบบและหนี้นายทุน ขณะเดียวกันในโอกาสข้างหน้าอาจจะพัฒนาเปึนห้องเย็น ท้องถิ่น เพื่อให้พี่น้องชาวประมงสามารถกําหนดราคาสัตว์น้ําได้เอง เขาไม่เคยมีโอกาส กําหนดตามหลักดีมานด์ ซัพพลาย หรืออุปสงค์ อุปทาน ขอให้เขาได้มีโอกาสอย่างนี้ สักครั้งหนึ่งในชีวิต เขาต้องการอะไรอีก เขาต้องการให้รัฐบาลนี้ประกาศนโยบายปรับ โครงสร้างหนี้ของพี่น้องชาวประมงขนาดเล็ก เราเคยปรับโครงสร้างหนี้ พัก ลด ปลดหนี้ เกษตรกรบนแผ่นดิน แต่ทะเลก็คือแผ่นดินของพี่น้องชาวประมงชายฝัืงทําไมทําไม่ได้ ปรับโครงสร้างหนี้ ขณะเดียวกันรัฐบาลโดยกระทรวง การคลัง ขอให้ธนาคารของภาครัฐ หรือสถาบันการเงินภาครัฐยินยอมรับเรือประมงหรือเครื่องมือทําการประมงเปึนหลักทรัพย์ ค้ําประกันเงินกู้ ทุกวันนี้ค้ําประกันอะไรไม่ได้เขาจึงต้องเปึนหนี้นอกระบบและพ่อค้า คนกลางครับ เขาต้องการอย่างนี้ครับ เขาต้องการให้รัฐบาลประกาศนโยบายที่ชัดเจน ในการส่งเสริมการตลาด การแปรรูปการผลิต จะใช้ระบบการจับคู่ธุรกิจหรือที่เรียกว่า บิซิเนส แมชชิง (Business matching) หรืออะไรก็ตามแต่ เขาต้องการให้สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้น เขาต้องการท่าเรือชายฝัืงที่กระจายทั่วถึงจะได้ลดต้นทุน ในการเดินทางไปจับปลา ต้องการการขุดลอกร่องน้ําที่ทั่วถึง รวมทั้งกองทุนที่จะทําให้เรือประมงบางชนิดที่มีเครื่องมือ ทําการประมง และอยู่ในลักษณะของการทําลายทรัพยากรสัตว์น้ําค่อนข้างสูง ได้ปรับเปลี่ยนอาชีพไปสู่การทําการประมงที่มีลักษณะอนุรักษ์ทรัพยากรมากยิ่งขึ้น และ

สุดท้ายสิ่งที่เขาฝากผมมาไม่ว่าจะเปึนชาวประมงที่ไหนใน ๒๓ จังหวัด เขาต้องการให้รัฐบาลนี้ได้เริ่มต้น การสร้างสภาการประมงแห่งชาติที่จะเปึนเวทีกลาง ในการกําหนดวิธีการพัฒนาและแก้ไขปัญหา ไม่ว่าการผลิต การจับปลา การแปรรูป การตลาด การพลังงาน หรือเรื่องของแรงงานครับ สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้คือสิ่งที่พี่น้องชาวประมง ต้องการให้รัฐบาลนี้ได้เขียนเอาไว้ในนโยบายที่ได้ประกาศในเนื้อที่ ๔๔ หน้านี้ครับ แต่เขาไม่ได้เห็นครับ มันกลายเปึนนโยบายที่มองไม่เห็นครับ เหมือนมือที่มองม่เห็น อย่างนั้นแหละครับ และเมื่อมองไม่เห็นเขาก็ไม่เห็นความหวังอะไรอีกต่อไป ผมในฐานะ ตัวแทนของพี่น้องชาวฝัืงทะเล โดยเฉพาะเรือพื้นบ้านก็ขอวิงวอนนะครับให้รัฐบาลได้นําสิ่ง ต่าง ๆ เหล่านี้ไปปรับปรุงนโยบาย แล้วก็หามาตรการเร่งด่วนเพื่อแก้ไขวิกฤตินี้ให้โดยเร็วที่สุด รายละเอียดมากไปกว่านี้กระผมรวมทั้ง ส.ส. ฝัืงทะเลทั้งหมดจะร่วมเสนอเปึนญัตติด่วน ต่อไป และ

สุดท้ายครับ อดีตที่ผ่านมาชาวประมงเลือกอะไรไม่ได้เลยสักอย่างหนึ่ง ในชีวิต กําหนดราคาต้นทุนก็ไม่ได้ กําหนดราคาสินค้าที่ตัวเองเอาหยาดเหงื่อไปจับมา ก็กําหนดไม่ได้ กําหนดอะไรสักอย่างหนึ่งไม่ได้ในชีวิตครับ ถึงเวลาแล้วครับที่ต้องช่วยกันนะครับ ถึงเวลาแล้วที่จะต้องช่วยกัน ขอให้เราร่วมกันใช้ นโยบายนี้เปึนคําตอบสําหรับคําถามซึ่งน่าเปึนคําถามป่ดท้ายการปราศรัยอภิปราย ในค่ําคืนนี้ ก็คือคําถามที่ว่า พี่น้องชาวประมง พี่น้องเกษตรกร และพี่น้องคนไทย วันพรุ่งนี้ จะมีชีวิตรอดได้อย่างไร ขอขอบคุณครับ