กราบเรียน ท่านประธานที่เคารพ ผม เจิมศักดิ์ ป่ืนทอง ท่านประธานครับ ผมอยากจะเล่าปรัชญา ที่มาของคณะกรรมาธิการที่พวกเราคิดกัน จริง ๆ แล้วเรามีกรรมาธิการที่ไปรับฟัง ความเห็นของบุคคลต่าง ๆ มีอยู่ ๗๖ ชุด ใน ๗๖ จังหวัด เปึนกรรมาธิการ ๗๖ ชุด ใน ๗๖ จังหวัด ซึ่งกรรมาธิการในแต่ละจังหวัดย่อมต้องประสานกับกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน องค์กรบริหารส่วนท้องถิ่น และองค์กรต่าง ๆ ในแต่ละจังหวัด เขาจะต้องไปตั้งกรรมาธิการขึ้นมา ซึ่งกรรมาธิการนั้นเปึนกรรมาธิการวิสามัญ เช่นเดียวกับกรรมาธิการ ๔๐ คน ที่เราเสนอ เหมือนกันเป็ะเลย แต่มีอยู่ ๗๖ กรรมาธิการ มีศักดิ์และสิทธิเหมือนกันกับชุดนี้ทุกประการ แต่เราแตก่ออกไปเปึนกรรมาธิการประจำ จังหวัด ท่านนึกภาพ ประเทศไทยมันใหญ่โตมโหฬาร ๗๖ จังหวัด แต่ละจังหวัด ก็มีกรรมาธิการเหมือนกันกับ ๔๐ คนนี้ทุกประการ แต่ว่าแต่ละจังหวัดก็จะเน้นไป เดี๋ยวท่านก็จะดู ในแต่ละจังหวัดนั้นท่านจะใส่อะไร ตรงไหน อย่างไรท่านแนะนำเลย แล้วก็แต่ละจังหวัดก็จะมี บางจังหวัดจะมีอุตสาหกรรมมากก็จะต้องเน้นอุตสาหกรรม บางจังหวัดจะมีเกษตรกรรมมากก็เน้นเกษตรกรรม ก็แยกกันไป เสร็จแล้วเราก็มี กรรมาธิการที่เปึนภาคเพื่อที่จะประสานกับจังหวัด เช่น บางภาคมี ๑๖ จังหวัด กรรมาธิการนี้ก็ต้องประสานกับกรรมาธิการ ๗๖ กรรมาธิการ เพื่อที่จะทำอะไรให้เปึน ระบบคล้าย ๆ กัน นั่นเปึนภาคหนึ่ง อีกภาคหนึ่งมี ๓๐ จังหวัด สมมุตินะครับ กรรมาธิการภาคนั้นก็จะไปประสานกับกรรมาธิการ ๓๐ ชุดอยู่แล้ว เสร็จแล้ว เราก็เลยมีภาคขึ้นมา ๔ ภาค ตกลงเรามีกรรมาธิการ ๗๖ บวก ๔ แล้วนะครับ เปึ้น ๘๐ กรรมาธิการแล้วนะครับตอนนี้ เราก็เปึนห่วงว่าต่างคนต่างทํา ต่างคนต่างภาค ก็เลยมีกรรมาธิการอีกชุดหนึ่ง ชื่อว่ากรรมาธิการประสานการมีส่วนร่วม ท่านเห็นไหมครับ ตรงนี้มีหน้าที่ไปประสานต่อ แล้วเนื่องจากว่าองค์กรของรัฐและเอกชนที่เขากําลังจะ จัดการฟังประชาชน เช่นเดียวกับ ๗๖ จังหวัดที่เรามีกรรมาธิการ ๗๖ ชุด ก็มีคนจะทำ อยู่แล้ว เช่น สภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ กรรมการสิทธิมนุษยชน เขาจะทำ เหมือนกับกรรมาธิการในระดับภาคและในระดับจังหวัดที่จะลงไปทำอยู่แล้ว ก็เลยดึงเขา มาร่วมด้วยเพื่อที่จะแบ่งงานกันทำเท่านั้นเอง ไม่ได้เกี่ยวข้องกับตัวทาร์เก็ต (Target) ที่เรากำลังจะไปฟัง แล้วตัวผู้ที่กำลังจะไปฟังนั้น แล้วก็มีเครือข่าย ก็สามารถจะรวม อยู่ในจังหวัด นี่เรายังไม่ถึงนะครับ เรายังจะต้องตั้ง ๗๖ กรรมาธิการนะครับ วิสามัญนี่ แล้วถ้าท่านเอามาใส่ไว้ในกรรมาธิการนี้หมด หัวโตหมดเลย เสร็จแล้วคนที่ทํางานจริง กลับไม่มีใครไปทํา เพราะกรรมาธิการนี้มีหน้าที่ประสานทั้งรัฐ เอกชน สสร. ในกรรมาธิการของ สสร. ผมคิดว่าถ้าท่านใจเย็น ๆ นิดหนึ่ง มันไปใส่ได้ทั้งสิ้นเลย แล้วมันจะมีประสิทธิภาพมากกว่า ถ้าท่านไปใส่อยู่ในกรรมาธิการวิสามัญศักดิ์และสิทธิ เหมือนกันประจำจังหวัดหรือประจำภาคเสียก็จะเกิดประโยชน์และจะทำให้รวดเร็วมากขึ้น อันนี้ต้องกราบเรียนชี้แจงนะครับ เพราะว่าอันนี้ก็อาจจะเปึนความผิดของพวกผมที่ไม่ได้ ชี้แจงแต่ต้น เพราะฉะนั้นโดยสรุปนะครับท่านประธานครับ ที่ท่านพูดมาเห็นด้วยหมดเลย เพียงแต่ว่าเราจะไปใส่ในกรรมาธิการไหน เพราะเราจะมีอยู่ทั้งหมด ๘๑ กรรมาธิการ นะครับ ในการที่จะประสาน ในการที่จะเข้าไปรับฟังทั้งหลาย แล้วเรากระจายกันไม่ดี หรือครับ ไปใส่อยู่ที่ตรงหัว ท่านประธานครับ เราประชุมกัน ๑๐๐ คน เรื่องหนึ่งยังเดิน ได้ยาก แล้วถ้าท่านทำกรรมาธิการนี้ทุกกลุ่มอาชีพมีหมดเลย ตกลงมันจะกลับไป ๒,๐๐๐ นะครับ เปึนสภาหิ่งห้อย ๒,๐๐๐ เสร็จแล้วก็เลยไม่รู้จะพูดกันอย่างไรทีนี้ จะประสานกัน อย่างไร จะทํางานกันอย่างไร เพราะพวกนี้กําลังจะออกไปทํางาน เราไม่ได้ฟังจากเขาเลย นะครับ ๔๐ คนที่มา เราไม่ได้ฟังจากตัวเขาเลยนะครับ เรากําลังใช้เขาไปทํางานต่อ เพราะฉะนั้นยินดีถ้าเขาเปึนเครือข่ายระดับประเทศ เราต้องเอาเขาเข้ามาแน่นอน ผมยินดี และผมคิดว่าคณะทํางานก็อยากจะเห็นอย่างนั้น แต่ถ้าเขาทําระดับจังหวัดหรือระดับ ท้องถิ่นได้ไปร่วมกันในกรรมาธิการจังหวัดได้ไหมครับ แล้วจะได้เดินเลย หรือว่าถ้าเขามี เครือข่ายเปึนจังหวัด แล้วในทางปฏิบัติในจังหวัดสำคัญก็ส่งเข้าไปในจังหวัด พวกท่านทั้งหลายในห้องนี้ก็จะไปเปึนประธานกรรมาธิการวิสามัญประจำจังหวัดอยู่ เช่น ท่านใดก็ตามที่อยู่ในจังหวัดนั้นนะครับ แล้วท่านมีอยู่คนเดียว ท่านเตรียมตัวได้เลยว่า ท่านไปเปึนกรรมาธิการวิสามัญประจำจังหวัด ๑,๐๐๐ เปอร์เซ็นต์ แล้วท่านก็จะต้องไปขอ ความร่วมมือกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน อบต. จะอะไรต่อมิอะไร มหาวิทยาลัย ท่านต้องทำอยู่แล้ว กราบเรียนอย่างนี้ครับท่านประธานครับ ขอบพระคุณครับ