กราบเรียนท่านประธานสภาที่เคารพครับ ผม วิทธยา บริบูรณ์ทรัพย์ สสร. ครับ ผมขอกราบเรียนถึงเรื่องที่เกี่ยวกับมาตรา ๗๙ (๓) ในเรื่องของการจัดการศึกษา ซึ่งเปึนเรื่องที่มีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับการพัฒนาชาติ ของเรา ซึ่งขณะนี้เราผ่านมาตรา ๔๘ มาแล้วว่า เราจัดการศึกษาพื้นฐาน ๑๒ ป้ อย่างมีคุณภาพ และไม่เสียค่าใช้จ่าย ผมกราบเรียนถึงประเด็นที่ (๓) กำหนดไว้ว่า ให้มีการพัฒนา คุณภาพมาตรฐานการศึกษาให้สอดคล้องกับความเปลี่ยนแปลง พอเริ่มต้นขึ้นมาตรงนี้ ครับ เปึนสิ่งที่พวกเรา กลุ่มท่านสุรชัย ก็มีความคิดว่า วันนี้ปัจจุบันเรานี้คุณภาพการศึกษา นั้นเปึนอย่างไร ซึ่งผมกราบเรียนว่า สภาพของการศึกษาการจัดพื้นฐาน หรือการศึกษา ของชาติเราขณะนี้ครับ ท่านก็คงจะได้รับฟังจากสื่อมวลชนทั้งหลาย ทั้งสิ่งพิมพ์ต่าง ๆ ว่า มันเปึนปัญหาที่ได้รับผลกระทบ แล้วก็มีการยืนยันด้วยว่า มีผลการศึกษานั้นตกต่ำ เช่น จากที่เดลินิวส์ (Daily News) ฉบับวันที่ ๒๒ พฤษภา ก็บอกว่า มันมีปัญหากับผลสัมฤทธิ์ การเรียนต์กต่ำ หรือที่ฉบับเดลินิวส์ วันที่ ๒๖ เมษา บอกว่า เอ็นที (NT – National Test) ป้ ๔๙ นั้นตกต่ำ สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ครับ ท่าน สสร. ที่เคารพครับ ท่านประธานสภาที่เคารพ ผมกราบเรียนว่า มันเกิดปัญหาในเรื่องเกี่ยวกับการจัดการศึกษามาเปึ้นระยะเวลาหนึ่ง ตั้งแต่มีการปรับปรุง มีการใช้ พรบ. การศึกษาแห่งชาติ และ พรบ. บริหาร กระทรวงศึกษาธิการ ฉบับ พ.ศ. ๒๕๔๖ นะครับ ซึ่งในส่วนของการศึกษาขั้นพื้นฐานนั้น นะครับ การศึกษาปัจจุบันนี้เรามีการศึกษา คือ กำลังจัดขั้นการศึกษาในระบบ นอกระบบ โดยเฉพาะในระบบนั้น ก็มีการศึกษาขั้นพื้นฐาน และการศึกษาระดับอุดมศึกษา ในส่วน พื้นฐานในขณะนี้ครับ ผมกราบเรียนถึงว่า เราห่วงเรื่องคุณภาพ ดังที่กรรมาธิการยกร่างได้ กำหนดมา เรื่องคุณภาพนี่ครับเปึนประเด็นที่ขออนุญาตกราบเรียนว่า เรื่องคุณภาพทาง วิชาการ ซึ่งขณะนี้การที่เราได้จัดการศึกษาพื้นฐาน แล้วจัดแบ่งร่วมกรมต่าง ๆ แล้วก็เปึน เขตพื้นที่ ก็มีผลกระทบ กระทบเกิดกับโรงเรียน สถานศึกษาต่าง ๆ ซึ่งมีทั้งระดับ ประถมศึกษา และระดับมัธยมศึกษา ผมกราบเรียนว่า ในพระราชบัญญัติการศึกษา แห่งชาติ มาตรา ๑๖ ครับ ท่านประธานครับ มาตรา ๑๖ (๒) จะบอกถึง การจัดการศึกษา นั้น มีการจัดการศึกษาระดับต่าง ๆ ตั้งแต่ชั้นพื้นฐานและอุดมศึกษา ซึ่งพื้นฐานนั้น จะมีไป ตามกฎกระทรวง ฉบับ ๒๕๔๖ ได้กำหนดการจัดแบ่งระดับชั้นไว้ว่า มันมีการแบ่งระดับ โดยที่เริ่มตั้งแต่ระดับชั้นก่อนประถมศึกษา ซึ่งเราก็พูดกันไปแล้วว่า เราควรจะจัด ให้มีตามที่ประชาชนต้องการ ระดับที่ ๒ คือ ระดับประถมศึกษา และระดับที่ ๓ คือ มัธยมศึกษา ซึ่งแบ่งเปึนตอนต้นกับตอนปลาย ในกฎกระทรวงฉบับนี้ได้แบ่ง ระบุถึง วัตถุประสงค์ของการจัดไว้ว่า แต่ละระดับชั้นนั้นมีความแตกต่างกันอย่างไร ผมขอสรุป สั้น ๆ ว่า ถ้าระดับประถมศึกษานั้น จะพูดถึงเกี่ยวกับพื้นฐาน การวางรากฐานของเยาวชน ของเด็ก เพื่อให้พัฒนาเรื่องคุณลักษณะ ด้านคุณธรรม จริยธรรม ความรู้ทางด้านพื้นฐาน แต่มัธยมนั้น จะมีลักษณะที่จะให้มีพัฒนาเด็กตามความถนัดข้องตนเอง แล้วก็ให้มีความรู้ ด้านวิชาการและวิชาชีพ สามารถประกอบอาชีพได้ ส่วนมัธยมปลายนั้น ก็มุ่งเข้าไปสู่ การศึกษาเปึนพื้นฐานการศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาหรืออาชีพ ทั้งนี้ ขณะนี้เรามี ความรู้สึกว่าผลกระทบที่เกิดขึ้นจากการที่เราจัดการศึกษา ที่เปึนลักษณะการรวมเปึนเขต นั้น ท่านทราบไหมครับว่าวันนี้วิกฤติทางด้านคุณภาพการศึกษาอย่างไร ผลจากโอเน็ต (O-NET – Ordinary National Educational Test) เอเน็ต (A-NET – Advanced National Educational Test) เอ็นที่ ที่เราทราบว่ามันตกต่ำนั้น ก็เกิดจากการบริหาร โดยองค์รวมนะครับ องค์รวม ซึ่งจะมองถึงคุณภาพด้านเชิงวิชาการแล้ว ในปัจจุบันวันนี้ บางจังหวัดนะครับ จังหวัดใหญ่ ๆ เช่น จังหวัดนครราชสีมา แบ่งเปึน ๗ เขต เชียงใหม่ เปึ้น ๕ เขต คุณภาพของการจัดการศึกษาในภาพองค์รวมจังหวัดนั้นไม่เท่ากัน ในแต่ละเขต เขตห่าง ๆ นั้นจะลำบากมาก เพราะขาดโรงเรียนแกนน้ำ เนื่องจากว่าเปึ้นเขต เล็ก ๆ กระจัดกระจายออกไปตามจํานวนโรงเรียน ตามจํานวนประชากร นอกจากนี้ การบริหารงานวิชาการนั้น การสนับสนุน และการพัฒนาบุคลากรในสถานศึกษาในแต่ละ เขตก็ไม่เท่ากัน มันติดเรื่องงบประมาณ เรื่องการจัดการ และการบริหารของเขตพื้นที่ ประเด็นของการบุคลากรครับ ปัจจุบันนี้เราบริหารบุคลากร คือ ครู อาจารย์ นั้น เปึนสิ่งที่ น่าห่วงใย เพราะเราใช้บุคลากรผสมปนเปกัน ไม่มีประสิทธิภาพ ศักยภาพโดยตรง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันนี้บางพื้นที่ ในบางเขตนะครับ ท่านประธานครับ เราย้ายครูซึ่งอยู่ ในเขตเดียวกันก็จริง แม้ว่าเปึนพื้นฐาน แต่เอาครูที่มีพื้นฐานปฐมวัย หรือประถมศึกษา ย้ายไปสอนมัธยมศึกษาเอาไปสอนมัธยมศึกษา ผลกระทบ ก็คือ วันนี้บางโรงเรียนนะครับ มีการโยกย้ายสับเปลี่ยนบุคลากรกัน เช่น อย่างโรงเรียนในจังหวัดภาคอีสานจังหวัดหนึ่งนะครับ ไม่ต้องบอกโรงเรียนก็แล้วกันนะครับ เด็กนักเรียนชั้น ม. ปลาย คือ ม. ๔ ป้นี้ เทอมนี้ ลาออกหมด ไปเรียนที่อื่น เพราะครูหลักของเขา คือ คณิตศาสตร์กับวิทยาศาสตร์ถูกย้าย ออกไป และได้ศิลปะ พละมาแทน สิ่งอย่างนี้เปึนเรื่องคุณภาพ และบุคลากรที่มีความจำเปึนจะต้องมาดูว่า เราจะแก้ปัญหา กันอย่างไร นอกจากนี้เรื่องเกี่ยวกับการจัดการและงบประมาณนั้น ก็ยังเปึนปัญหาที่ ต่อเนื่องสืบกันมา ซึ่งเปึนปัญหาที่จำเปึนจะต้องแก้ไข ท่านประธานครับ ในเรื่องของการ จัดสรรงบประมาณและคนนั้น เปึนปัญหาหนึ่งที่จะพัฒนาเรื่องคุณภาพ ผมบอกว่าใน (๓) ที่ขอแก้แปรญัตติไว้ ก็คือว่า รัฐจะต้องจัดงบประมาณให้เพียงพอ และจัดบุคลากรด้วย ครับ เพราะวันนี้โรงเรียนของเรานี่ ทั้งประถม และมัธยม และอาชีวะ เราจะขาดบุคลากร เปึ้นส่วนใหญ่ เนื่องจากว่า มีการปรับปรุง ยุบตำแหน่งข้าราชการออกไป ท่านเชื่อไหมครับ โรงเรียนบางโรงเรียนนี่ขาดอัตราครูถึง ๕๐ เปอร์เซ็นต์ ขาด ๕๐ เปอร์เซ็นต์ครับ แล้วก็ กำลังจะขาดไปเรื่อย ๆ แม้แต่อัตราของภารโรง คนขับรถ ยาม ก็ไม่มี ลดลงตลอดเวลา เงินที่จะจ้าง โรงเรียนก็ต้องไปหางบประมาณมาเพียงน้อยมาก เพราะฉะนั้นเรื่องบุคลากร เปึ้นส่วนหนึ่งนะครับ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คือ การทดแทนกันครับ ในระหว่างครูหนุ่ม ๆ ครูเด็ก ๆ ที่จะบรรจุเข้ามาใหม่ กับครูอีกรุ่นหนึ่งซึ่งไม่มีการบรรจุมาเพียงพอ ขาด รอเปึน เกือบสิบป้แล้ว ผลกระทบตรงนี้ครับ คุณภาพทางวิชาการที่จะต้องไปสู่เด็กนั้น เปึ้นสิ่งที่ จะต้องแก้ไขเลยครับ มิฉะนั้นแล้วสภาพของโรงเรียนของเรานั้น ก็คือ ลดลงในเรื่อง เกี่ยวกับประสิทธิภาพ คุณภาพลงไปเรื่อย ๆ ด้วย ยกเว้นในกรุงเทพมหานครหรือจังหวัด ใหญ่จริง ๆ ที่จะยังคงรักษาคุณภาพมาตรฐานไว้ได้ นอกนั้นแล้วนี่น่าห่วงใย ผมขอเรียนถึง เกี่ยวกับเรื่องของการพัฒนา ปรับปรุง เรื่องเกี่ยวกับกฎหมายการศึกษาแห่งชาติ ซึ่งเปึนกฎหมายที่มีผลในการที่เราจะไปพัฒนาองค์กร และการจัดระบบกระบวนการ พัฒนาการเรียนรู้ การสอนต่าง ๆ ซึ่งตรงนี้ ก็ปัจจุบันเรามีพระราชบัญญัติการศึกษา แห่งชาติอยู่แล้ว แต่พอในรัฐธรรมนูญฉบับนี้ครับ ไม่มีเรื่องนี้อยู่ แต่ว่า พรบ. การศึกษา แห่งชาติ ป้ ๒๕๔๒ นั้น ยังอยู่ครับ ก็อยากจะเพิ่มเติมเข้ามาว่า รัฐธรรมนูญฉบับนี้ควรจะ มีการพูดถึงเรื่องของการพัฒนากฎหมายการศึกษาแห่งชาติขึ้นมาไว้ด้วย เพื่อที่จะให้ กฎหมายฉบับนี้ได้มีโอกาสเปึนกฎหมายการศึกษาโดยเฉพาะ ที่จะเน้น แล้วก็ส่งเสริม ให้โอกาสของการวางนโยบาย และการจัดการศึกษาของชาตินั้น ได้เดินไปตาม พรบ. ฉบับนี้นะครับ แต่ว่าอย่างไรก็ตาม ก็ต้องมีการพัฒนาปรับปรุงให้พระราชบัญญัติฉบับนี้นี่ พัฒนาไปสอดคล้องกับสภาพของความเปึนไปของสังคมในปัจจุบัน ผมก็จึงกราบเรียน ท่านประธานที่เคารพว่า การจัดการศึกษาตรงนี้ ผมเสนอมาในการแปรญัตตินะครับว่า การจัดการศึกษาในระบบโรงเรียนนี้ ขอให้แยกเปึนระดับประถมศึกษา ระดับมัธยมศึกษา ระดับอุดมศึกษา การศึกษานอกโรงเรียน การศึกษาตามอัธยาศัย การเรียนรู้ด้วยตนเอง การเรียนรู้ตลอดชีวิต หรือวิทยาลัยชุมชน โดยมีหน่วยงานที่รับผิดชอบโดยเฉพาะ เพื่อที่จะ พัฒนาครับ แต่ละหน่วยถ้ามีองค์กรรับผิดชอบโดยเฉพาะ เปึนการจัดการศึกษาที่มี วัตถุประสงค์ของการจัดแต่ละประเภทครับ ยกตัวอย่าง ในกฎกระทรวงฉบับนี้บอกว่า การจัดการศึกษามัธยมศึกษาประเภทอาชีวะนะครับ บอกว่า เปึนการศึกษาที่เพื่อพัฒนา ความรู้และทักษะในการประกอบอาชีพ ให้เปึนกำลังแรงงานที่มีฝ้มือ และศึกษาต่อระดับ อาชีวะระดับสูง แต่ละอย่าง อย่างนี้ครับ ต้องมีองค์กรที่เปึ้นผู้ที่เชี่ยวชาญ เราคงไม่ควรจะ ใช้บุคคลที่ผสมกัน มีความเปึนครูครับ ยอมรับ แต่ขาดความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน แล้วเรา ก็ไปผสมปนเปกันมา สรุปแล้ว ความจำเปึนของโรงเรียน ความจำเปึนของสถานศึกษา ที่จะต้องได้รับการดูแลในเรื่องบุคลากรที่มีความเชี่ยวชาญก็จะหายไป เพราะการโยกย้าย ครู บุคลากร นั้น บางครั้งไม่ได้ดูถึงความจำเปึ้น ไม่ได้เห็นถึงความขาดแคลน ก็จะใช้ระบบ ว่า ใครก็ได้ที่พอจะไปกันได้ ก็ช่วยกันไป ผมจึงขอความกรุณาท่านประธาน และ ท่านสมาชิกสภาร่างทุกท่านครับ พูดตรงนี้นี่ มาตราที่เสนอมานั้นครับ ผมขอเพื่อกำหนด เปัาหมาย คือ เหตุผล ก็คือ เพื่อกำหนดนโยบายด้านการศึกษาที่รัฐจะต้องจัดดำเนินการ ให้ชัดเจน มีองค์กรรับผิดชอบที่ชัดเจน เปึ้นระบบ ทั้งการศึกษาในโรงเรียนและ นอกโรงเรียน นอกจากนี้ครับ ก็จะให้มีคุณภาพ เพราะถ้าเผื่อมีองค์กรรัฐ มีบริหารเองนี่ ก็จะดูทั้งระบบ ครบวงจร คุณภาพ ประสิทธิภาพจะเกิดขึ้น มาตรฐานจะดีขึ้น ไม่เปึนอย่าง ปัจจุบันวันนี้ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ก็คือ เพื่อแก้ไขปัญหาเรื่องความขาดแคลน กำหนด นโยบายให้ชัดเรื่องงบประมาณและบุคลากร ตลอดจนสิ่งเหล่านี้ครับ เปึนความต้องการ ของประชาชน ของส่วนบุคคลที่กำลังต้องการอยู่ตลอดเวลา ผมขอขอบคุณท่านประธาน ครับ สวัสดีครับ