กราบเรียนท่านประธานสภาที่เคารพ ผม นายธีรภัทร พริ้งศุลกะ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุราษฎร์ธานี พรรคประชาธิปัตย์ กระผมร่วมกับเพื่อนสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ รวมทั้งท่านนริศ ขำนุรักษ์ และท่านอัครเดช วงษ์พิทักษ์โรจน์ ได้ข้อเสนอญัตติให้มีการตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษาปัญหา และแนวทางการแก้ไขปัญหาแชร์ลูกโซ่และปัญหาหนี้นอกระบบ ตั้งแต่วันที่ ๑๖ มิถุนายน ๒๕๖๓ ซึ่งก็ต้องขอขอบคุณเพื่อนสมาชิกพรรคฝ่ายค้านที่ได้มีการเสนอญัตติด่วนขึ้นมา ในเรื่องนี้ทำให้เราได้มีโอกาสในการพิจารณาญัตติซึ่งได้ล่าช้ามาถึง ๒ ปี ซึ่งผมก็เชื่อว่า เหตุการณ์นับตั้งแต่ ๒ ปีที่แล้วจนถึงวันนี้เหตุการณ์ของผู้เสียหายและกรณีแชร์ลูกโซ่ก็ยัง เกิดขึ้นเป็นเป็นปกติจนกลายเป็นเรื่องที่เลวร้ายที่เกิดขึ้นในสังคมไทยแล้ว ท่านประธานครับ ปัญหาแชร์ลูกโซ่และปัญหาหนี้นอกระบบเป็นปัญหาทางการเงินที่สำคัญที่เกิดขึ้นในระบบ เศรษฐกิจของประเทศ ซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายต่อระบบเศรษฐกิจของประเทศเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังก่อให้เกิดปัญหาทางด้านสังคมและการดำรงชีวิตกับผู้ที่ได้รับความเสียหาย และผู้ที่ ได้รับผลกระทบ ท่านประธานครับ อย่างที่เพื่อนสมาชิกได้อภิปรายไปเมื่อสักครู่ แชร์ลูกโซ่ เป็นธุรกิจการเงินนอกระบบที่มุ่งประสงค์จะหารายได้จากการระดมทุนเป็นหลัก และโดยให้ สัญญาว่าการตอบแทนในรูปแบบต่าง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการให้ผลตอบแทนที่สูง ในระยะเวลาอันสั้นซึ่งทำให้ผู้ที่หลงเชื่อได้มีการชักจูงเข้ามา สุดท้ายกลายเป็นเหยื่อของแชร์ ลูกโซ่ในระบบนี้ แชร์ลูกโซ่มีความเป็นมาในอดีตครับ ถ้าจะย้อนอดีตไปได้เราคงจำได้ว่าเคยมีครั้งหนึ่งในปี ๒๕๒๐ แชร์แม่ชม้อย ซึ่งเหตุการณ์ครั้งนั้นมีผู้เสียหายเป็นหมื่น ๆ ราย และขณะเดียวกัน มีผู้เสียหายรวมเงินงบประมาณที่ใช้ทั้งสิ้นเป็นหมื่น ๆ ล้านบาทที่ถูกหลอกให้ลงทุนแชร์ แม่ชม้อยเกิดความเสียหาย คดีนี้มีการตัดสินตัวคุณชม้อยเองถูกตัดสินจำคุกเป็น ๑๕๐,๐๐๐ กว่าปี แต่ตัดสินจริง ๆ ติดคุกเพียงแค่ ๗ ปี แล้ววันนี้ก็ออกมาใช้ชีวิตตามปกติแล้ว นี่คือ ตัวอย่างที่เกิดขึ้น หลังจากนั้นในปี ๒๕๒๘ ก็ยังมีแชร์ชาร์เตอร์ ในปี ๒๕๓๔ ยังมีแชร์ บลิสเชอร์ ลักษณะของแชร์ลูกโซ่อย่างนี้ยังมีอยู่ตลอดมา มีผู้หลงเชื่อโดยเฉพาะอย่างยิ่งคำว่า ผลตอบแทนสูง สิ่งเหล่านี้ที่ทำให้คนต้องตกไปเป็นเหยื่อ ปัจจุบันเวลาผ่านเข้ามาเกือบ ๓๐ ปี แต่พฤติกรรมของการที่ถูกหลอกให้เป็นเหยื่อไม่ได้เปลี่ยนไป วันนี้วิธีการในการหลอกลวง ของคนที่ระดมทุนให้เข้ามาเป็นแชร์ลูกโซ่โดยให้ผลประโยชน์ตอบแทนสูง ในปัจจุบันได้มีการ ใช้โซเชียลมีเดีย (Social Media) นำมาใช้เป็นจำนวนมาก เราก็จะได้เห็นภาพเลยครับ มีการ ใช้ข้อความส่งมาทางโทรศัพท์ของพวกเราบ้าง มีการโทรเข้ามาหาตัวบ้าง ส่งเป็นเมสเสจ (Message) เข้ามาบ้างเชิญชวนให้ร่วมลงทุนลักษณะต่าง ๆ นี่คือพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปแต่ว่า ความหลอกลวงไม่เปลี่ยน เราจะเห็นภาพของคนมากมายเลยที่เสนอว่า ถ่ายภาพตัวเอง ออกมาถือเงินก้อนจำนวนมหาศาล ถ่ายภาพคู่กับรถหรู ๆ ถ่ายภาพคู่กับเครื่องประดับ ที่มีราคาแพงต่าง ๆ สิ่งเหล่านี้ทำให้ผู้คนเกิดความละโมบ โลภ และสุดท้ายก็ตกไปเป็นเหยื่อ แม้ปัจจุบันเหตุการณ์เหล่านี้ก็ยังเกิดขึ้นจนกระทั่งเป็นการนำมาซึ่งการระดมความคิด ของพวกเราในการเสนอทางออกเพื่อจะทำให้รัฐบาลนำไปปรับปรุงและแก้ไข สิ่งที่เกิดขึ้น ความไม่รู้ ความมักง่าย ความโลภ และความขาดสติ สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่นำให้ไปสู่ความหายนะ ของแชร์ลูกโซ่ ส่วนหนี้นอกระบบ อันนี้ก็เป็นเรื่องของคนที่มีรายได้น้อยที่จะต้องหาทางออก ในการระดมทุนหรือหาทางในการแก้ปัญหาวิกฤติทางการเงินของตัวเอง ปัญหาการเงินกู้ นอกระบบ เมื่อสักครู่เพื่อนสมาชิกได้เผยแพร่คลิป (Clip) ออกมาซึ่งมีภาพคลิป(Clip) เหล่านี้ เป็นจำนวนมาก ผมเชื่อว่าคนที่ได้พบเห็นต้องเคยผ่านตาทุกคน แล้วก็เกิดความสะเทือนใจ เป็นอันมากครับ ปัญหาเหล่านี้ยังเกิดขึ้นอยู่จนกระทั่งปัจจุบัน และขณะเดียวกันการแก้ ปัญหาเรื่องนี้เราจะมีทางออกกันอย่างไร ก็ต้องขอให้เพื่อนสมาชิกช่วยกันระดมความคิดเพื่อเสนอไปยังรัฐบาล เงินกู้นอกระบบ ส่วนมากก็จะเป็นวิธีการให้เงินกู้ของคนกลุ่มต่าง ๆ ที่มีฐานะเสนอให้กับผู้มีรายได้น้อยในการ แก้ปัญหาจนกระทั่งไม่สามารถที่จะชำระดอกเบี้ยซึ่งมากกว่าปกติ และผลสุดท้ายก็คือมีการขู่ คุกคาม ทำร้าย ทำให้ผู้มีรายได้น้อยหรือผู้ที่ขาดโอกาสสิ่งเหล่านี้เกิดภาพจนกระทั่ง ไม่อยากจะใช้คำว่า ชินตา ผมใคร่ขอเสนอว่าแนวทางในการแก้ปัญหาหากได้มีการตั้ง กรรมาธิการหรือนำเสนอเป็นข้อเสนอของรัฐบาลต่อไป ก็คือยกตัวอย่างเช่น วิธีการแก้ปัญหา ของรัฐบาลเกาหลีใต้เขาตั้งกองทุนความสุขแห่งชาติ สิ่งเหล่านี้ผมเชื่อว่าน่าจะเป็นโมเดล (Model) ส่วนหนึ่ง ซึ่งรัฐบาลโดยเฉพาะอย่างยิ่งกระทรวงการคลังสามารถนำไปปฏิบัติ หรือว่าดัดแปลงนำมาใช้ได้ กองทุนรูปแบบนี้เป็นกองทุนขนาดใหญ่ที่ทำให้มีเงินจำนวน มหาศาลเปิดโอกาสให้คนที่เป็นหนี้หรือคนที่มีรายได้น้อยเข้าถึงได้ง่ายกว่าการเข้าถึงธุรกิจ ธนาคารซึ่งผู้มีรายได้น้อยไม่มีโอกาสที่จะเข้าไปถึงในจุดนั้น แม้ในวันนี้ทางรัฐบาลเองจะมี หน่วยงานอย่างเช่น ธ.ก.ส. คือธนาคาร หรือแม้แต่ธนาคารออมสินให้คำปรึกษาหรือสินเชื่อ เพื่อสร้างโครงการแก้ปัญหาหนี้นอกระบบอย่างยั่งยืน แต่เสียดายครับ ทำไมภาพเหล่านี้ ยังปรากฏอยู่ เพราะฉะนั้นแนวนโยบายของหลายชาติที่อย่างผมยกตัวอย่างเมื่อสักครู่ อย่างเช่นเกาหลีใต้ หรือแม้แต่เช่นจีน ผมเชื่อว่าแนววิธีคิดอย่างนี้น่าจะนำไปใช้ และรัฐบาล ถ้ามีการบังคับ และมีการดูแล มีการช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาส คนขาดโอกาสเช่นนี้ โดยเฉพาะ อย่างยิ่งผู้มีรายได้น้อยในการเข้าถึงทรัพย์สิน ผมเชื่อว่าจะสามารถช่วยและบรรเทาปัญหา ของคนของเรานะครับ ตัวเลขของคนของเรา ๑-๓ ล้านคน ที่มีปัญหากู้หนี้ยืมสินและเป็นหนี้ จนถึงเกือบ ๕๐,๐๐๐ ล้านบาทอยู่ในขณะนี้ นี่คือตัวเลขที่เราจะต้องเป็นเป้าหมายที่พวกเรา ในวันนี้จะต้องร่วมกันแก้ไข ขอบพระคุณมากครับท่านประธาน