ท่านประธานที่เคารพ ผม นายซูการ์โน มะทา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยะลา เขต ๒ พรรคประชาชาติ ก็ขออนุญาตท่านประธาน อภิปรายร่างพระราชบัญญัติขนส่งทางราง พ.ศ. .... ท่านประธานครับ ผมเป็น ส.ส. บ้านนอก มากรุงเทพฯ ครั้งแรกก็ใช้บริการรถไฟไทย ซึ่งเป็นหน่วยงานที่ตั้งขึ้นโดยพระปรีชาสามารถ ของพ่อหลวงเรา รัชกาลที่ ๕ ที่เล็งเห็นว่าการก่อตั้งการรถไฟแห่งประเทศไทยนั้นเพื่อตอบโจทย์ ในการให้บริการกับพี่น้องประชาชน วันนี้ผมมีความรู้สึกเห็นด้วยกับเพื่อนสมาชิกที่เพิ่ง อภิปรายไปว่าเรากำลังที่จะสร้างหน่วยงานขึ้นมา แล้วหน่วยงานเดิมการรถไฟแห่งประเทศไทย ที่เกิดขึ้นโดยรัชกาลที่ ๕ ที่มีพื้นที่ทางรถไฟ ๔,๐๐๐ กว่ากิโลเมตรทั่วประเทศไทยนั้นเราได้ใช้ บริการพัฒนาให้มันเกิดประโยชน์สูงสุดแล้วหรือยัง ผมยกตัวอย่างที่ผ่านมาที่อยากตั้ง ข้อสังเกตให้กับท่านที่จะไปเป็นกรรมาธิการว่าการพัฒนาการขนส่งทางรางนั้นดูเหมือนกับว่า จะเป็นประโยชน์ให้กับการพัฒนาเศรษฐกิจการขนส่ง แต่วันนี้ถ้าเราไปมองว่าการสร้าง หน่วยงานใหม่ขึ้นมานั้นปัญหาที่เกิดขึ้นอาจจะไปส่งผลกระทบกับพี่น้องประชาชนที่อยู่ใน บริเวณที่เราจะก่อสร้างขึ้นมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในมุมมองของผม ผมเห็นว่าการที่เรา จะพัฒนาระบบขนส่งรางนั้นทำไมเราไม่ให้การรถไฟแห่งประเทศไทยไปพัฒนาให้มันเกิด ความเจริญ ให้มันทันสมัย ให้มันเทียบเท่ากับประเทศเพื่อนบ้านเรา เราพูดแต่การขนส่ง ระบบราง มันคงจะแตกต่างกับการขนส่งระบบรางในกรุงเทพมหานครที่มีหลากหลายสี เพราะมันมีทั้งการขนส่งรถไฟที่เป็นระบบราง แล้วก็รถไฟฟ้าอยู่หลายสาย แต่ท่านประธานครับ ผมเป็น ส.ส. มาจากจังหวัดชายแดนภาคใต้ที่มีทางรถไฟยาวที่สุด ๑,๐๐๐ กว่ากิโลเมตร จากหัวลำโพงถึงสถานีรถไฟสุไหงโก-ลก วันนี้ ๗๑ ปีของการรถไฟแห่งประเทศไทย พี่น้อง ใน ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้ยังใช้บริการการรถไฟอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ยังเป็นระบบเดิม ๆ ที่ไม่มีอะไรที่พัฒนาให้มันดีขึ้น ผมถามว่าถ้ารัฐบาลเห็นว่าการขนส่งทางรางมีความจำเป็น เหมือนเพื่อนสมาชิกหลายท่านได้อภิปราย ผมอยากสนับสนุนท่านว่าวันนี้สายรถไฟที่เดินทาง ของพี่น้องประชาชนส่วนใหญ่ของภาคใต้ตั้งแต่หัวลำโพง หรือตั้งแต่สถานีบางซื่อปัจจุบัน ไปถึงสถานีสุไหงโก-ลก หรือสถานีปาดังเบซาร์นั้น แนวคิดที่จะพัฒนาให้เป็นรถไฟรางคู่ ให้สามารถบริการวิ่งรถไฟได้ตรงเวลาหรือประหยัดเวลาในการเดินทางของพี่น้องประชาชน ผมเชื่อว่าพี่น้องประชาชนจะได้ประโยชน์มากกว่านี้ และประการสำคัญที่สุดก็คือว่าด้วย วิสัยทัศน์ของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่ได้ก่อตั้งการรถไฟแห่งประเทศไทยนั้น ท่านได้เล็งเห็นอยู่แล้วว่าการขนส่งระบบราง วันนี้เพื่อนสมาชิกถามว่าได้ใช้ระบบรางที่เราก่อสร้างมา ๗๑ ปีคุ้มค่าแล้วหรือยัง เราพัฒนาการขนส่งทั้งทางอากาศ ทางเรือ ทางบก หลายภูมิภาคของ ประเทศไทยไม่ต้องพูดถึงครับ การขนส่งทางบกมีเส้นทางเลือกมากมาย แต่พี่น้องในพื้นที่ ๑๔ จังหวัดภาคใต้มีโอกาสทางเลือกเส้นทางขนส่งทางบกมีเส้นทางเดียว ถ้าทำทางรถไฟ ก็เส้นทางเดียว มีเครื่องบินก็ไม่กี่สนามบินเท่านั้นที่ให้บริการกับพี่น้องประชาชน ซึ่งคนส่วนใหญ่ อีกจำนวนมากที่เป็นพี่น้องในระดับรากหญ้าก็ไม่สามารถเข้าถึงการบริการที่พัฒนาขึ้น วันนี้ ผมอยากตั้งข้อสังเกตเพื่อให้เป็นข้อสังเกตว่าการที่เราจะก่อสร้าง ก่อตั้งหน่วยงานขึ้นมาใหม่ ระบบขนส่งทางรางนั้นจะต้องไม่ซ้ำซ้อนในเรื่องของอำนาจหน้าที่ขององค์กรอื่น เช่นเดียวกัน วันนี้ทำไมผมพูดว่าทำไมไม่ต้องไปซ้ำซ้อนกัน ผมยกตัวอย่างกรมทางหลวงชนบทกับ กรมทางหลวงแผ่นดิน ลักษณะเนื้องานซ้ำซ้อนกัน แต่ก็อยู่ในหน่วยงานเดียวกัน วันนี้อยากฝาก ไปยังท่านผู้มารับฟังความเห็นที่จะมาชี้แจงว่าปัญหาทั้งหมดในร่างของพระราชบัญญัติฉบับนี้ ที่สำคัญที่สุดผู้มีอำนาจในร่างพระราชบัญญัตินี้คือรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมเป็นผู้มี อำนาจในร่างฉบับนี้ ผมเกรงว่าปัญหาที่เกิดขึ้นนั้นมันจะไม่ใช่ตอบโจทย์กับความต้องการของ พี่น้องประชาชนที่เพื่อนสมาชิกหลายคนอยากเห็น การพัฒนาระบบรางให้มันครอบคลุม ทั่วทุกภูมิภาค แต่กลัวว่าการสร้างหน่วยงานขึ้นมาใหม่แล้วเราไปสร้างปัญหา สร้างเงื่อนไข ให้กับพี่น้องประชาชนที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่จะทำการพัฒนา ก็อยากฝากเป็นข้อสังเกตว่าช่วยดู เรื่องข้อกฎหมาย ช่วยดูเรื่องของการพัฒนา หน่วยงานที่มีอยู่แล้ว อย่างเช่นการรถไฟ แห่งประเทศไทยนั้นให้เขาสามารถทำงานโดยการพัฒนาให้ได้ประสิทธิภาพมากกว่าที่เป็นอยู่ เพราะการรถไฟแห่งประเทศไทยผมเชื่อว่ามีทรัพย์สินที่ดินมหาศาลทั่วประเทศไทย ผมถามว่า ถ้าเราไปทำระบบขนส่งระบบรางแล้วเราจะไปอาศัยพื้นที่ที่ดินของใคร ก็ไปอาศัยที่ดินของ รถไฟอีก อันนี้เกิดความซ้ำซ้อนด้วย ก็อยากฝากท่านประธานไปถึงผู้ที่จะมาทำหน้าที่เป็น กรรมาธิการว่าช่วยดูในประเด็นหน่วยงานที่ซ้ำซ้อนในเรื่องของบทบาทหน้าที่และทรัพย์สิน ที่เกิดขึ้นด้วยครับ ขอบคุณมากท่านประธานครับ