นายสมคิด เชื้อคง อุบลราชธานี

ท่านประธานที่เคารพครับ ผม สมคิด เชื้อคง พรรคเพื่อไทย จังหวัดอุบลราชธานี ต่อรายงานของคณะกรรมาธิการเกี่ยวกับ การศึกษาการปิดอ่าวมาหยาที่จังหวัดกระบี่ ความจริงนั้นเรื่องนี้ก็เป็นที่รับรู้กันในสภา เมื่อตอนเอาเข้ามา แต่ที่เห็นได้ชัดในการศึกษาก็คือว่ารายงานที่ท่านเขียนนี้ผมชื่นชมว่า ละเอียด แต่ว่ามันก็ตกบางส่วน มันก็ไม่ครบองค์บางส่วน เรียนอย่างนี้ว่ากรณีการปิดอ่าว หรือการเปิดอ่าวนี่มันมีอยู่ ๒ ซีก ซีกหนึ่งซีกท่องเที่ยว ท่องเที่ยวก็อยากได้เงิน การท่องเที่ยว ก็พยายามที่จะเปิด พยายามที่จะทำ สมาคมท่องเที่ยวเขาบอกอยากเปิด แต่สมาคมที่รัก ธรรมชาติหรือกลุ่มที่รักธรรมชาติต่าง ๆ ก็บอกว่าการปิดอ่าวเท่านั้นจะเป็นการฟื้นฟู ก็ถือว่า โชคดีที่มีโควิด (COVID) เกิดขึ้น ก็ทำให้หลายแหล่งในธรรมชาติท่องเที่ยวของประเทศไทย ได้ฟื้นตัว ถ้าจะอาศัยหน่วยราชการไปฟื้นหรือครับ รับรองไม่มีทาง ให้ธรรมชาติฟื้นกันเอง เมื่อสักครู่ที่ท่านอาจารย์เสนอรายงานการปิดนี่ ท่านเขียนในข้อสังเกตซึ่งผมขอย้ำอีกครั้งหนึ่ง ว่าท่านสามารถเขียนบอกว่าการกระทำหลาย ๆ อย่างในข้อ ๑๔ นอกจากแผนฟื้นฟูและปรับ โครงสร้างนี่ ท่านมาตัดพ้อต่อว่าเลยว่าไม่เปิดโอกาสให้ภาคประชาสังคมมีส่วนร่วม อันนี้ เขียนไว้ในข้อสังเกตท่าน ผมเห็นด้วย นี่คือระบบราชการไทย ทุกอย่างทำกันเอง สรุปกันเอง แล้วก็บอกว่าต้องทำอย่างนั้นอย่างนี้ พอท่านเข้าไปศึกษาจริง ๆ ท่านก็มาบ่นว่าไม่เปิดโอกาส แน่นอนครับ เรื่องนี้มันเป็นแทบทุกที่ สิ่งหนึ่งที่ผมขอเสนอแนะก็คือว่าอ่าวมาหยานี่ ท่านก็เขียนได้ชัดว่าคนไปเที่ยวเยอะ คนไปเกิน ๓,๐๐๐-๔,๐๐๐ คน เกินลิมิต (Limit) แล้วคนที่รับผิดชอบเรื่องนี้กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมลองกำหนดได้ไหม หรือเคยกำหนดไปแล้วว่าแต่ละแหล่งท่องเที่ยวจะมีคนไปเท่าไร กำหนดเลย ไม่ใช่มาเท่าไรก็ได้ มาเท่าไรก็รับ จะเอาอย่างเดียว ๆ บางทีธรรมชาติมันก็เสียหาย ก็ต้องกำหนด กรณีเกาะช้าง เหมือนกัน ผมได้ข่าวบางทีไปก็ล้นจนรับกันไม่ได้ คืออะไรล่ะครับ คือปล่อยไปอย่างนั้นหรือ เราห่วงแต่เรื่องที่จะได้เงินการท่องเที่ยว แต่เราไม่ห่วงสภาพแวดล้อมของธรรมชาติเลย ผมยกตัวอย่างบ้านผมมีแหล่งท่องเที่ยว ก็ยังไม่ได้กำหนดเลย อย่างเขาไปผาแต้ม อย่างเขาไป เต็มไปหมด แต่ละครั้ง แต่ละวัน ถามว่าถ้ากระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ไปกำหนดกฎเกณฑ์ให้ดี แล้วคนที่ไปท่องเที่ยวก็จะรู้ตัวว่าอาทิตย์นี้เขารับได้ ๓,๐๐๐ คนนะ อาทิตย์นั้นเขารับได้ ๒,๐๐๐ คนนะ มันจะดีขึ้นทั้งหมด แล้วนักท่องเที่ยวประเทศไทยนะครับ ท่านประธาน ไปตรงไหนก็ประเภทเที่ยวตามใจไทย ก็คืออยากไปดังที่ตัวเองอยากไป แต่ไม่เข้าใจมากหรอกว่าสิ่งที่ไปนั้นมันได้หรือเสีย ผมมีแหล่งท่องเที่ยวอยู่แหล่งหนึ่งในเขต เลือกตั้งผม ท่านประธานรู้จักกุ้งเดินขบวนไหมครับ นอกจากคนเดินขบวนแล้ว กุ้งบ้านผมยัง เดินขบวนเป็นนะครับ อยู่ที่อำเภอน้ำยืน เปิดเป็นแหล่งท่องเที่ยว เปิดไปเปิดมาแทนที่จะ สนับสนุน ภาครัฐเงียบเลยครับ หายไปเลย ผมก็พยายามจะพูดว่ามันเป็นแหล่งท่องเที่ยว ที่ทำได้ ที่สนับสนุนได้ ก็ไม่สนับสนุน ภาคประชาชนจะไปก็ติดระเบียบโน่นนั่นนี่ ระเบียบ มันเยอะ เรื่องนี้เงินจากการท่องเที่ยวเยอะก็จริง แต่เราเองก็ต้องระมัดระวังเรื่องนี้ รายงานนี้ มีทั้งข้อสังเกตของหน่วยงานซึ่งต้องเห็นได้ชัดว่าคนที่ไปทำรายงานนี่ละเอียด แล้วก็ดูว่า ก่อนเกิดเหตุ หลังเกิดเหตุ การปิดใครได้ ใครเสีย แต่ก็ฝากอย่างนี้ว่าเราก็พูดกันไปพูดกันมา สุดท้ายก็ไม่บอกว่าจะเอางบประมาณไหนทำ แล้วก็ได้ยินเสียงบ่นตั้งแต่ผมยังเด็กจนแก่แล้ว งบไม่พอ คนไม่พอ ได้ยินอย่างนี้มาตลอด เพราะว่าเรื่องแบบนี้ควรจะเลิกได้แล้ว แล้วเราก็มาจัดระบบให้มันชัดเจน การศึกษารายงาน เรื่องนี้อย่างน้อย ๆ สะท้อนให้เห็นว่าในสภาผู้แทนราษฎรก็สนใจเรื่องนี้ แล้วก็อยากทำเรื่องนี้ ให้มันเรียบร้อย การทำทางเดินบอร์ดวอล์ก (Boardwalk) ที่ว่านี่ ผมเพิ่งไปหาดไร่เลย์มา ก็ทำลักษณะนี้แต่ว่าไม่สะอาด ทั้ง ๆ ที่ปิดมานานเพิ่งเปิด แต่ก็ยังไม่สะอาดเลย ที่อ่าวนาง อย่างนี้ เพราะฉะนั้นผมว่าให้ภาคประชาชน ให้ส่วนต่าง ๆ ของจังหวัดของพี่น้องที่เขาดูแล ของเขามีบทบาทเข้าไปดูเลย ไม่ใช่ให้แต่หน่วยราชการไปดูซึ่งมันล่าช้า แล้วก็เสียประโยชน์ กับพี่น้องที่เขาอยู่ในสถานที่แห่งนั้น ให้เขาดูแลกันเอง ให้เขามีอำนาจจัดการกันเอง ออกกติกา อะไรมาก็ได้ แต่ภาคประชาชนจะต้องเข้าไปดูได้ ไม่ใช่ว่าทุกอย่างอยู่ที่กติกาของราชการหมด เพราะฉะนั้นก็ฝากไปยังคณะกรรมาธิการว่าต้องขอบพระคุณ ที่เห็นรายงานแล้วก็ได้ภาพสวย ๆ มาให้ดู แล้วผมก็เชื่อว่าการศึกษาการปิดอ่าวนางนั้นเป็นประโยชน์กับสภาผู้แทนราษฎร มีบางส่วนที่ผมไม่เห็นด้วย ก็ยังจะมีอีกหลายท่านที่ต้องมาพูดคุยกัน ขอขอบพระคุณนะครับ