นายนิยม เวชกามา สกลนคร

กราบเรียนท่านประธานสภาที่เคารพ ผม นิยม เวชกามา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสกลนคร เขต ๒ พรรคเพื่อไทย ผมเอง มีเวลาสั้น ๆ ได้มีโอกาสอ่านธรรมนูญว่าด้วยระบบประกันสุขภาพแห่งชาติ ฉบับที่ ๓ ของท่าน ซึ่งบอกว่าตั้งใน พ.ศ. ๒๕๖๕ วันนี้โดยคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติมานั่ง เพื่อรับฟัง แล้วผมเองก็ต้องรอฟังการชี้แจงจากท่าน ผมมีเวลาอ่านสรุปของท่านโดยเฉพาะ ในมาตรการที่ ๑ ของท่าน บอกว่าส่วนที่ ๑ สถานการณ์และปัจจัยที่มีผลต่อระบบสุขภาพ ในระยะ ๕ ปี ซึ่งผมดูแล้วผมก็ให้เครดิตท่านสูงมากในเรื่องของคณะกรรมการสุขภาพ แห่งชาติ เพราะประชาชนส่วนใหญ่ของประเทศก็ต้องรอความหวังจากภาครัฐนี่แหละครับ ซึ่งจะไป ดูแลสุขภาพเขาว่าท่านจะดูแลเขาได้อย่างไร เพราะโดยสถานะของประชาชนทั่วไป บ้านผมนี่ ปัญหาใหญ่คือความยากจน เพราะความยากจนนี่แหละท่านประธานมันจึงเกิดปัญหาว่า เขาไม่มีโอกาสที่จะเข้าไปรับการดูแลรักษาจากโรงพยาบาลชั้นดีของเอกชน ผมเห็นท่านเขียน บอกธรรมนูญว่าด้วยระบบสุขภาพแห่งชาติแล้วนี่เป็นความหวังจริง ๆ เพราะฉะนั้นจึงเกิด คำถามวันนี้ว่าความหวังผมนี่จะนำไปสู่กระบวนการที่พี่น้องประชาชนจะได้รับการดูแล สุขภาพขนาดไหน นี่คือปัญหาต้องเป็นคำถามเลย เพราะผมก็มาบทสรุปของท่านแล้วว่า ทุกวันนี้โดยข้อเท็จจริงโรงพยาบาลของรัฐในต่างจังหวัด แม้กระทั่งโรงพยาบาลศูนย์ก็ดี การพัฒนาโรงพยาบาลส่วนใหญ่เป็นเรื่องของอาคาร การสร้างอาคารมโหฬาร ไม่ต้องไปดู ที่อื่นโรงพยาบาลบ้านผมนี่ โรงพยาบาลศูนย์สกลนครสร้างหลายชั้น แล้วก็หลายอาคาร จนจะไม่มีที่จะสร้างอยู่แล้ว แต่บุคลากรไม่เติบโตเท่าตามอาคาร บุคลากรยังไม่ได้มาตรฐาน นี่คือปัญหาที่มันเกิดขึ้นในบ้านในเมืองผม โดยเฉพาะประชาชนที่เข้าไปสู่กระบวนการรักษา พอเอาเข้ามารักษามักจะได้รับตัวเข้าไปแล้วไปนอนรอเพื่อการรักษาอยู่เป็น ๓-๔ ชั่วโมง ๕ ชั่วโมงก็มี นี่เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในบ้านในเมืองผม เพราะฉะนั้นเมื่อผมเห็นธรรมนูญ ว่าด้วยระบบสุขภาพแห่งชาติของท่าน ผมเกิดความหวัง จึงมีประเด็นว่าความหวังผมนี่ จะทำอย่างไรที่พี่น้องประชาชนไปสู่กระบวนการในโรงพยาบาล ซึ่งคณะกรรมการชุดของ ท่านนี่จะเข้าไปดูแลช่วยอย่างไร หรือเขียนเพื่อให้มันโก้ มันโก้จริง ๆ ธรรมนูญว่าด้วยระบบ สุขภาพแห่งชาติ ชื่อมันโก้เลย แต่การปฏิบัติจะเป็นอย่างไร วันนี้ผมจึงให้มองไปที่ รพ.สต. ด้วย ซึ่งเป็นโรงพยาบาล ถือว่าเป็นโรงพยาบาลแหละสถานีอนามัยเก่า ซึ่งอยู่กับชุมชน ทำอย่างไรจะให้เขาพัฒนาด้วยการไปดูเรื่องงบประมาณให้เขา เรื่องบุคลากรให้เขา เพื่อเป็น การแบ่งเบาภาระจากโรงพยาบาลในเมือง โรงพยาบาลใหญ่ ซึ่งไม่พร้อมอยู่แล้ว ถ้าจะเอายา มาตรฐานหน่อยก็บอกเป็นยานอกบัญชี ต้องจ่ายสตางค์ นี่คือปัญหา ปัญหาที่เกิดขึ้นทุกวันนี้ ต้องจ่ายสตางค์ เงินไม่มี ท่านคณะกรรมการใหญ่ พี่น้องบ้านผมเป็นปัญหา เพราะฉะนั้น ก็ฝากว่าปัญหาที่เกิดขึ้นท่านต้องกลับไปแก้ รัฐธรรมนูญว่าด้วยระบบสุขภาพฉบับนี้เป็นเรื่อง ที่ยิ่งใหญ่ ผมอ่านดูของท่านแล้วระยะ ๕ ปีต่อไปนี้บอกเลยระบบสุขภาพที่เป็นธรรม ดูแล้ว มีความหวัง เมื่อสักครู่นี้ผมต้องชมเชยท่านศาสตราจารย์โกวิทย์ พวงงาม พูดถึงพระสงฆ์ว่า พระสงฆ์ได้รับการดูแล รู้สึกจะอยู่หางแถวเลย เพราะฉะนั้นธรรมนูญฉบับนี้ก็ฝากไปถึง หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง โดยเฉพาะคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติว่าพระสงฆ์อยากให้เป็น บุคคลพลเมืองชั้น ๒ ท่านก็มีชีวิตเหมือนคนทั่วไป แถมทำประโยชน์ให้สังคมมหาศาล ขนาดตัวเองไม่มีกำลังยังตั้งการดูแลประชาชนรักษาด้วยสมุนไพร อันนี้ท่านต้องส่งเสริมด้วย ในเรื่องนี้ส่งเสริมด้วย ภิกษุสงฆ์ที่ท่านจะต้องการรักษาเป็นสมุนไพร ส่งเสริมท่าน อย่าไป จับผิดท่านว่าอย่างไรต้องจับสึก หลายคนบอกไม่ได้ ท่านหาสตางค์ ไม่จริง ใครจะให้ก็ไม่ให้ ไม่ให้ก็ไม่เป็นอะไร อันนี้ผมจึงฝากว่าหน่วยงานของท่านต้องเข้าไปดูแลในส่วนนี้ด้วย ผมตั้ง คำถามว่าท่านมีจุดดูแลพระภิกษุสงฆ์อย่างไร ตามธรรมนูญฉบับนี้ โดยเฉพาะประชาชน ที่ยากจน เขาไม่มีสตางค์ ทำอย่างไร ท่านเขียนไว้เดี๋ยวผมอ่านดูนิดหนึ่ง ระบบสุขภาพที่เป็นธรรม ระบบการสร้างเสริมสุขภาพ และการจัดการปัจจัยสังคมที่กำหนดสุขภาพ โดยให้ความสำคัญกับกลุ่มคนที่เสียเปรียบ หรือถูกละทิ้งในสังคม เขียนแค่ ๒-๓ ข้อ ผมว่าเป็นเรื่องยิ่งใหญ่มาก แต่ผมกลัวจะมีแต่ ในตัวหนังสือ มันจะไม่ถึงประชาชน ผมใช้เวลาเกินนิดหน่อย ขอบคุณท่านประธานมากครับ