ท่านประธานที่เคารพครับ ผม ครูมานิตย์ สังข์พุ่ม พรรคเพื่อไทย ผู้แทนจากเมืองสุรินทร์ ในเบื้องต้นจริง ๆ นี่ไม่อยากลุกขึ้นมาอภิปราย เพราะมันพูดเหมือนกับพี่ดะนัย พี่ชายของผมที่เป็นครู เป็นมาเยอะแยะในวงการครู มาเป็น รองเลขาธิการ สกสค. องค์กรที่ให้ครูกู้ทุกอย่าง หลังผมก็หลานสาวจิราพร สินธุไพร นี่ก็ลูกชาย พี่นิสิต สินธุไพร เราเป็นวงการครูทั้งนั้น แม่เขาครูเอมอรก็มาเป็นผู้แทน จริง ๆ ภายใต้สีทอง ผ่องอำไพไม่มีอะไรที่ครูทำไม่ได้ นอกจากการใช้หนี้ให้หมด แต่ว่าบังเอิญคณะกรรมาธิการ ผมกลับจังหวัดสุรินทร์ก็ถามว่าทำไมไม่เป็นคณะกรรมาธิการนี้ เพื่อนครูถามผม ผมบอก เป็นไม่ได้หรอก แก้ปัญหาหนี้สินอย่างไรก็ใช้หนี้ให้ไม่ได้หมดหรอกครับ ผมก็เป็นกรรมการ สหกรณ์มาประมาณ ๑๐ ปี รู้จักท่านทอง แต่ท่านทองไม่รู้จักผมหรอกครับ ท่านเป็นประธานอยู่ โคราช ผมเป็นอยู่จังหวัดสุรินทร์ แม้กระทั่งว่าก่อนมาเป็น ส.ส. วันสุดท้ายยังเป็นรองประธาน กรรมการสหกรณ์ออมทรัพย์ครูจังหวัดสุรินทร์ เห็นน้ำตา เห็นปัญหา ซึ่งครูต้องแยกหลายระบบ ครูที่วิกฤติจริง ๆ ที่เกิดจากปัญหาที่เขาไม่อยากให้เกิด เช่นไปค้ำประกันหรือไปเกิดปัญหาต่าง ๆ ส่วนครูที่เขากู้เพื่อสร้างโอกาสให้กับเขามีมากมายก็ต้องเป็นหนี้สิครับ แบงก์ยังเป็นหนี้แบงก์เลย นักธุรกิจก็ยังไปเป็นหนี้เลย มันก็มีความจำเป็นเพื่อจะสร้างฐานะ แต่เอาเถอะครับ ไม่ให้เสีย กำลังใจ ขอบคุณที่ทำมา แต่ถ้าท่านทำ กรรมาธิการที่ไปแก้ไขปัญหาให้กับเด็กผมจะเข้าไป ทันทีเลย เพราะโครงสร้างของประเทศที่อ่อนแอวันนี้มันอ่อนแอมาจากเด็ก แต่จริง ๆ เรื่องครูนี่ คิด ๓ อย่างแก้ปัญหาหนี้สินได้ ผมไม่ได้เลียนแบบคุณหมอนะครับ ๑. รู้ว่าปัญหาเขาค่าใช้จ่าย ในการบรรจุนี่ เขาจบวิทยาลัยครูมา ๕ ปี มหาวิทยาลัย ๕ ปีทั้งหมด ครูสอนอยู่แปดริ้วแต่เป็น คนสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์ไม่เปิดสอบ บรรจุแล้วให้เขาย้ายกลับไปเถอะ อย่างไรเขาก็ไปสอนเด็ก เหมือนกันครับ เขาอยู่แปดริ้วก็สอนเด็ก ไปจังหวัดสุรินทร์ก็สอนเด็ก ให้เขาไปนี่ลดค่าใช้จ่ายแล้ว เห็นชัดเจนเลย มาเที่ยวทำ ๔ ปี ไปทำทำไม ๔ ปี ก็ให้เขาย้ายกลับไปเลยสิครับลดค่าใช้จ่าย อย่างเห็นได้ชัด ๒. เรื่องวิทยฐานะหรือเงินชำนาญการพิเศษหรือเชี่ยวชาญต่าง ๆ ทำแล้วทำอีก ครู สพฐ. ครูมัธยม แต่ในขณะเดียวกันครูเทศบาลทำเที่ยวเดียวผ่านหมดเลย ผมเป็นกรรมาธิการ การศึกษามาก่อนได้แก้ปัญหาเรื่องนี้ครู สพฐ. ที่ตก ไม่ผ่าน เรียกมาถาม ปรากฏว่าความต่าง มันต่างกัน กรรมการของครู สพฐ. นี่ออกแอคชัน (Action) หน่อยกว่าจะผ่านได้ต้อง ๕-๖ ครั้ง หรือบางจังหวัดมีอะไรนัย ๆ กรรมาธิการบางท่านรู้ ก็มีหนี้สิครับ ทำไมเมื่อเขามีถ้วย มีโล่อยู่ ห้องเรียนที่เขาสอนเต็มไปหมด ก็ให้เขาไปสิวิทยฐานะ ความชำนาญการ ไม่ต้องทำเปเปอร์ (Paper) ไม่ต้องโน่นนี่นั่นมาก นี่เขาเอาน้ำใส่โอ่งจนล้นโอ่งแล้ว กับบางคนสนิทกับกรรมการ ๓ คน พี่ไปวิ่งให้อีกคน ตัวเองวิ่งอีกคนหนึ่ง ปรากฏว่าผ่าน นี่เป็นหนี้โดยที่เขาไม่อยากเป็น จริง ๆ เรื่องวิทยฐานะต้องขอบคุณท่านนายกรัฐมนตรีทักษิณ ตอนท่านเป็นนายกรัฐมนตรีอยู่ วันนั้นท่านบอกว่าทำอย่างไรให้ข้าราชการครูมีโอกาสเพิ่มเงินขึ้นมากกว่านี้ ก็ส่งพวกผมมา เลยครับ มาเป็นกรรมาธิการ จนมีเงินวิทยฐานะ ชำนาญการ ชำนาญการพิเศษ เชี่ยวชาญ แล้วก็ เงินเดือนขึ้น ๒ ปี ๒ รอบ เพราะครูเรามันจนมาตั้งแต่เบื้องต้น ทำที่กระทรวงศึกษาธิการก่อน ก็คือครูก่อน ก่อนหน่วยงานราชการอื่น เพราะต้องการแก้ปัญหาให้กับครูเป็นตัวอย่าง แต่แน่นอนที่สุดตราบใดที่ยังไม่มีเมืองพอ ประเทศนี้มันมีแต่อำเภอเมืองพล จังหวัดขอนแก่น ความโลภก็ต้องกู้ บางคนผมยังหยอกเล่นเลย ไม่กู้แต่ระเบิดใช่ไหม มันก็มีกลุ่มนี้ แต่กลุ่มที่เขา กู้ไปเพื่อสร้างฐานะ สร้างโอกาส สร้างอนาคต วันนี้ผมมีความสุขมาก ผมเป็นกรรมการสหกรณ์ เมื่อประมาณ พ.ศ. ๒๕๓๒ เดินสายบรรยายเพราะยังเป็นเด็กหนุ่มอยู่ ไปให้กำลังใจครู วันนั้นผมบอกถ้าครูคนไหนขี่ฟอร์จูนเนอร์ ขี่รถดี ๆ ผมจะมีความสุขมาก วันนี้เต็มครับ วันนี้เต็ม ท่านประธานที่เคารพ ผมก็ไม่อยากรบกวนเวลาท่านประธาน ผมบอกวิธีแก้วันนี้อีกอย่างหนึ่ง เมื่อสักครู่ ๒ อย่างแล้วนะครับ ง่าย ๆ ครูให้ย้ายกลับบ้าน ไม่ต้องให้มันยุ่งยาก ผลงาน ทางวิชาการ ข้อที่ ๓ ท่านดะนัยก็พูด หลายคนก็พูด ไม่เคยมีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ท่านใด ผมใช้คำว่าท่านใด ไม่ได้ว่าท่านชินวรณ์นะครับ นี่ก็มาจากบ้านนอก มาอยู่กระทรวง หูกวางได้เป็นถึงเสนาบดี อันนี้ก็สุดยอด แต่มีความตั้งใจกับวิธีคิดในการแก้ปัญหาหนี้สินครู อย่างแท้จริง ไปช่วยกลุ่มโน้น ไปช่วยกลุ่มนี้ ไปช่วยกลุ่มนั้น ก็ระดมเงินสิครับแล้วให้สหกรณ์กู้ ไม่ต้องไปอ้างที่อื่น ครูก็มีธนาคารของครูเขาเองคือสหกรณ์ ยิ่งใหญ่ มีเกียรติ ได้รับโอกาส หลายอย่างก็หาดอกเบี้ยถูก ๆ ให้เขามากู้สหกรณ์ ดีกว่ามากู้แบงก์กรุงไทย แบงก์กรุงเทพ แบงก์ออมสิน เพราะแบงก์เหล่านี้คือกำไร พอมีกำไรแน่นอนที่สุดเอากับสหกรณ์แพง สหกรณ์ ก็ไปปล่อยครูแพง
ผมอยากเห็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการท่านต่อไปนี่ ถ้าท่าน รองประธานสุชาติไปเป็นน่าจะคุยกันง่ายครับว่าการ แล้วผมจะไปนั่งใกล้ท่าน ไม่ขอตำแหน่ง อะไรครับ จะไปบอกว่าท่านครับทำอย่างนี้ ทำอย่างนี้ ทำอย่างนี้ ให้มีความตั้งใจ ผมสังเกตเห็น เกือบทุกรัฐบาลพอจะแต่งตั้งเสนาบดีแล้วปฏิเสธแต่กระทรวงศึกษาธิการหมดครับ เพราะกระทรวงศึกษาธิการมีแต่เงินเดือน รั้วโรงเรียนครูก็ต้องหาผ้าป่ามาเอง โดมครูก็ต้องหา ผ้าป่ามาเอง อะไรก็หามาเองหมด มีแต่เงินเดือน อาคารเรียนกับบ้านพักครูซ่อมแซมนิดหน่อย ผลประโยชน์ไม่ค่อยมีเลยไม่มีใครอยากไปนั่ง นี่คือปัญหาของการศึกษาชาติ จริง ๆ มันมีอีกเยอะ ผมอยากเห็นวันหนึ่งเราตั้งกรรมาธิการเพื่อศึกษาปัญหาของเด็ก เด็กคือรากฐาน การศึกษาคือ เพาเวอร์ (Power) การศึกษาคือโอกาส การศึกษาคือทุกอย่าง เราทำแต่ครูอย่างเดียวไม่ได้ หรอกครับ เราต้องทำเรื่องเด็กด้วยนะครับ
ท้ายที่สุดผมขอบคุณอีกครั้งหนึ่ง เดี๋ยวท่านจะหาว่าผมไม่ให้กำลังใจท่านเลย ท่านก็ทำมาอย่างมีประโยชน์ แต่หลายอย่างมันก็ยังมีช่องว่างอยู่ แล้วสิ่งที่สำคัญเราทำเสร็จ เอาไปให้รัฐบาลไม่รู้รัฐบาลอ่านหรือเปล่า ปฏิวัติทีก็ยกเลิกเรื่องครูเยอะแยะ มาตรา ๔๔ คำสั่งที่ ๑๙/๒๕๖๐ วันนี้เราก็โดนต้มกลางอากาศอีก นี่นั่งพยักคอท่านอดีตเลขาธิการคุรุสภา ท่านปรีดา โดนต้มแล้วยังไปยกมือให้รัฐบาลอีก โดนต้มไปเยอะแยะ ไปยกเลิกอะไรที่ตั้งเป็น กองทุนก็ยกเลิกเยอะแยะ เขายังไม่เข้าใจเลยบริหารประเทศแล้วเราจะทำอย่างไร แต่ก็ดีครับ ภาษาลาวเขาเรียกว่ามาโสกัน มาโสกันแล้วก็ส่งให้เขา เพราะหลายคนเราก็เป็นครูบาอาจารย์ ไม่นานหรอกครับสภานี้ก็เต็มไปด้วยครูบาอาจารย์ วันนั้นละเราจะแก้ปัญหาได้ ขอบพระคุณ ท่านประธานครับ