กราบเรียนท่านประธานที่เคารพ ผม สงวน พงษ์มณี พรรคเพื่อไทย จังหวัดลำพูน วันนี้อยู่ ๆ สภาแห่งนี้ก็ได้พิจารณาเรื่องสิทธิพลเมือง อย่างชัดเจน แล้ววันนี้ในมาตรา ๓ มันเป็นปัญหาแนวทางของผู้บริหาร แล้วกฎกระทรวง คืออะไร คือการให้อำนาจของกฎหมาย กฎหมายเดิมมาตรา ๕ และมาตรา ๑๕๓ ไปให้ อำนาจฝ่ายบริหารออกกฎกระทรวงคือจะใช้กฎหมายนี้อย่างไรก็ได้ อันนี้เป็นปัญหาแนวทาง ของฝ่ายบริหารนะครับ เพราะว่ากฎกระทรวงมันสามารถเปลี่ยนไปตามแนวทางและนโยบาย ของผู้บริหารได้เลย ถ้าเราถือว่าการแก้กฎหมายวันนี้มันผิด เพราะมันมีอยู่แล้วทำไมต้องเป็น อย่างนั้น คำถามมากมายจะตามมา สารบัญญัติที่เขียนในกฎหมายเป็นเรื่องสำคัญไหม สำคัญ มันเป็นกรอบให้ผู้บริหารว่าคุณจะออกกฎกระทรวงตามแนวทางของคุณ ตามนโยบาย ของคุณ ต้องไม่ทำอะไรบ้างที่จะไปละเมิดสิทธิพลเมือง ผมพูดเรื่องนี้อาจจะฟังแล้วเป็น นามธรรม แต่ผมบอกชัดเจนอย่างนี้ผมเป็น ๑ คนที่ต่อสู้ให้เกิดสุราเสรี ข้าวก็เป็นข้าว ของชาวบ้าน พอเอาไปทำเป็นเหล้าหมักขึ้นมากลายเป็นของเถื่อนของผิดกฎหมายทันที จึงเกิดกระบวนการขึ้นมาว่าเราขอผลิตสุรากินเอง ทุกวันนี้กลุ่มทุนขนาดใหญ่กินประเพณี กินวัฒนธรรม กินภูมิปัญญาท้องถิ่น สกัดกั้นทุกอย่างของประชาชนเต็มไปหมด ในที่สุด ก็ปลดล็อกว่าให้มีสุราชุมชน พอรัฐบาลชุดนั้นหมดอำนาจ กระบวนการทำลายสิทธิพลเมือง เกิดขึ้นท่านประธานครับ ท่านประธานนั่งตรงนั้นท่านประธานเห็นภาพต่อเนื่องมา ทำทุกอย่าง หน่วยงาน ๆ หนึ่งคือสรรพสามิตจังหวัดกลายเป็นผู้ตามจับ ตามล้าง ตามเช็ด สุราชุมชนให้มันตายลงไป เพื่ออะไรครับ เพื่อให้บริษัทยักษ์ใหญ่อยู่ พอจะขึ้นภาษีที ท่านรู้ไหมโกดังบ้านผมนี่เต็มหมด บริษัทใหญ่ไปเช่าหมด รู้ล่วงหน้าว่าจะขึ้น ผลิตสุราเสร็จ ใช้เงินมาก ๆ ไปซื้อแสตมป์ราคาถูก หลังจากนั้นมาก็ขึ้นแสตมป์ แค่นี้เขาก็ได้กำไรมหาศาลแล้ว แล้วชาวบ้านจะอยู่อย่างไร วันนี้ผมเห็นด้วยอย่างยิ่งที่มีการแก้ไข เพื่อสร้างกรอบให้กับ ฝ่ายบริหาร ท่านครับ ถ้าสมมุติผมจะพูดว่ารัฐบาลมีแนวทางในการจะดูแล วันนี้กฎกระทรวง อันเดียวที่ทำได้เหมือนกับตรงนี้คือว่าให้ทำเบียร์ได้เท่านั้นเอง แต่ทำให้ขายนี่ไม่รู้จะทำได้ไหม และกำหนดมากมายว่าต้องใช้กี่ลิตร ๆ ขนาดของการผลิต จำนวนที่ต้องการให้ทำและการ จดทะเบียนที่ต้องการให้มี สิ่งเหล่านี้คือการทำให้เกิดชนชั้นทางการผลิตมากขึ้นไป มากขึ้นไป มากขึ้นไป จึงถามว่าสภาแห่งนี้ว่าหลักการเขียนกฎหมายท่านคิดอย่างไร โดยหลักการเขียนกฎหมายท่านประธานครับ ขอบอกผ่านไปทางกรรมาธิการ เพราะว่าเวลา กฎหมายฉบับนี้ผ่านไปแล้วจะขึ้นไปหาวุฒิสภาท่านประธานครับ ประธานคณะกรรมาธิการ และเลขานุการคณะกรรมาธิการไม่มีสิทธิไปชี้แจงกฎหมายข้างบน คนไปคือใคร ก็กฤษฎีกานำไปชี้แจง สิ่งไหนที่กฤษฎีกาไม่เห็นด้วยกับเราในการร่าง พอไปถึงสมาชิกวุฒิสภา แนวโน้มที่จะเชื่อตามกฤษฎีกาที่ไม่เห็นด้วยกับเราเต็มไปหมด ในที่สุดพอตั้งคณะกรรมาธิการร่วม ถึงเข้าใจว่าเจตนารมณ์ของกฎหมายมันเป็นอย่างไร สิ่งหนึ่งที่จะเลยกฎหมายไปหน่อยหนึ่ง ท่านประธานหยุดตรงนี้ครับ ผมกำลังเขียนกฎหมาย แก้กฤษฎีกา มันเกี่ยวกับเรื่องนี้ไหม เกี่ยวครับท่านประธาน คณะกรรมการกฤษฎีกามีอายุ ๓ ปี โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งดำรงตำแหน่ง ๓ ปี แต่ประธานอยู่จนตาย ไม่มีวาระ เป็นไปได้ อย่างไร เลยทำให้ผูกมัดกฎหมายแบบเดิม ๆ วิธีการแบบเดิม ๆ ไว้ ผมเชื่อว่าขึ้นไปข้างบน ผ่านยาก แล้วหลายคนก็บอกว่าอันนี้ทำดีแล้ว ผมว่าถ้ารัฐบาลเห็นอย่างนี้ทำไม ไม่ร่างกฎหมายประกบ ถ้าท่านประธานผมเป็นนายกรัฐมนตรี ผมไปไล่ดูย้อนหลังของการ ทำหน้าที่ ท่านจะต้องร่างประกบฝ่ายค้านของประชาชนตลอดเลย เพราะอะไรครับ เพราะว่า การร่างประกบเป็นการแสดงเจตนาแต่ต้นนะ ว่าจะทำอย่างไรกับกฎหมายที่ประชาชนเขียน หรือที่ฝ่ายค้านเขียน วันนี้กฎหมายฉบับนี้เข้ามาดุ่ย ๆ ไม่มีร่างประกบ แล้วเกิดบอกว่ามีข่าว ว่าจะยุติไม่ให้ผ่าน เพราะมันเสรีเกินไป ผมเห็นด้วยครับ เห็นด้วยอย่างไรครับ เห็นด้วยว่า ผมเห็นด้วยกับคุณนี่กำลังถึงทางตัน ถ้าหากว่ามีคนไม่เห็นด้วยมาก ๆ แล้วกระแสสังคม ไม่ตอบรับ ไม่มีแน่ ๆ กฎกระทรวงจะออกมา ที่ผมพูดประเด็นนี้เพราะอะไรครับ ผมกำลังจะ บอกว่าการเขียนกฎหมายคือกระบวนการทางการเมืองโดยชอบ เราไม่ต้องเปิดเผย ไม่ต้องอาย วันนี้ฝ่ายรัฐบาลเห็นว่าช้าไม่ได้ต้องออกตัวนี้ออกมา ฝ่ายสภาก็ต้องบอกว่า อยู่ไม่ได้ ฉันต้องเห็นด้วย ผมพูดทั้งหมดนี้เพื่อกำลังจะบอกว่าหลักการเขียนกฎหมาย ๑ ล่ะ กับสารบัญญัติอีก ๑ ล่ะ วันนี้สารบัญญัติในมาตรา ๓ คือการให้ไปบอกว่ากฎกระทรวง ของคุณต้องแก้ไขอย่างไร อันไหนที่มันละเมิดสิทธิพลเมืองต้องเปลี่ยน สิ่งนี้จะเกิดขึ้นได้ไหม ได้ ได้ตรงไหนครับ วันนี้เราจะได้เห็นกันว่า ใครผ่าน ไม่ผ่าน ดูวิสัยทัศน์ของคนที่พูด ดูวิสัยทัศน์ของคนที่ยกมือ ดูวิสัยทัศน์ที่ลงมติ ผมยืนยันว่าผมเห็นด้วยกับมาตรานี้ที่คุณแก้ไข เปลี่ยนแปลงกันครับ ขอบคุณท่านประธานครับ