กราบเรียนท่านประธาน ที่เคารพ กระผม พิธา ลิ้มเจริญรัตน์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ พรรคก้าวไกล วันนี้ขอลุกขึ้นอภิปราย พ.ร.บ. สรรพสามิต มาตรา ๓ ในวาระที่สองที่กรรมาธิการมีการแก้ไข สำหรับการอภิปรายในวันนี้เป็นการอภิปรายในวาระที่สอง ในส่วนที่กรรมาธิการแก้ไข เพราะฉะนั้นวันนี้ไม่ได้เป็นการอภิปรายซ้ำกับที่เพื่อนสมาชิกได้อภิปรายไปแล้วในวันนี้ หรือ ไม่ได้ซ้ำกับสิ่งที่พูดในวาระที่หนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นศักยภาพในการแปรรูปสินค้าการเกษตร ไม่ว่า จะเป็นการทลายทุนผูกขาด ไม่ว่าจะเป็นการส่งเสริมวัฒนธรรมเรื่องเหล้า เล่าเรื่องในเรื่อง เหล้าของอุตสาหกรรมไทยแต่อย่างใดครับ แต่วันนี้เป็นการพิจารณากฎหมาย ซึ่งหลักการใน การพิจารณากฎหมายที่สำคัญที่สุดคือเมื่อเอาสภาพข้อเท็จจริง ศักยภาพของผู้ประกอบการ ในอุตสาหกรรมนี้มาเทียบกับกฎหมาย พ.ร.บ. ฉบับนี้ และเทียบกับกฎกระทรวงที่เพิ่งผ่านมา เมื่อวานครับว่าอันไหนที่มันเหมาะสมกับข้อเท็จจริงของประเทศ กับศักยภาพของประเทศ โดยจริง ศักยภาพของผู้ประกอบการไม่ว่าเขาจะทำจิน (Gin) หรือทำรัม (Rum) อยู่ที่ เชียงใหม่หรืออยู่ที่หนองคาย หรือว่าจะอยู่ที่สงขลา หรือว่าจะอยู่ที่สุราษฎร์ธานี พวกนี้เป็น ผู้ประกอบการระดับโลกทั้งนั้นครับท่านประธาน ชนะที่กรุงปารีส ชนะที่โตเกียว ชนะที่ ฮ่องกง ชนะคู่แข่งจากออสเตรเลีย ชนะคู่แข่งจากอาร์เจนตินา พวกนี้คือระดับโลก ถ้าสำหรับ ผู้ประกอบการระดับนี้ที่เป็นคนไทยที่ไปในระดับโลก แบรนด์ (Brand) ไทยที่ไปในระดับโลก ใช้กฎกระทรวงคุม เขาไม่ได้รับการปลดล็อกเลยครับ กฎกระทรวงคือการเปลี่ยนล็อก จากล็อกเก่าไปเป็นล็อกใหม่ มาตรา ๓ ที่เรากำลังพิจารณาอยู่นี้คือการปลดล็อกโดยแท้จริง ถ้าคุณทำจิน (Gin) หรือทำรัม (Rum) จากน้ำอ้อยที่อยู่ในภาคอีสาน ๓๐,๐๐๐ ลิตรต่อวัน เหมือนเดิมไม่มีการเปลี่ยนแปลง แล้วก็ไม่มีการปลดล็อกด้วย เพราะว่าปีศาจพวกนี้มันอยู่ใน รายละเอียด ศักยภาพที่เขาเป็นอันดับหนึ่งที่เขาสามารถส่งออกไปได้ ๑๗ ประเทศ เขาก็ต้อง จดเป็นนิติบุคคล ต้องจดเป็นบริษัท ทั้งที่จริง ๆ แล้วไม่ได้เป็นสิ่งที่จะต้องมาควบคุมกัน อันนี้ เป็นตัวอย่างที่ ๑ ว่าศักยภาพของผู้ประกอบการไทยที่ไปในระดับโลกแล้ว ถ้ามาจาก กฎกระทรวงที่วิธีคิดอาจจะมาจากราชการ มาจากสรรพสามิตอย่างเดียวไม่สามารถ ปลดปล่อยศักยภาพของพี่น้องประชาชนคนไทยได้ ไม่สามารถปลอดปล่อยศักยภาพของ ผู้ประกอบการไทยได้ ไม่สามารถปลอดปล่อยศักยภาพของวัตถุดิบไทยอย่างข้าว อย่างมัน อย่างข้าวโพด อย่างผลไม้ได้ แต่ในขณะเดียวกันมาตรา ๓ ที่เรากำลังคุยกันอยู่นี้ว่าให้ยกเลิก ความในมาตรา ๑๕๓ พระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. ๒๕๖๐ เพื่อที่จะไม่ให้มีการ กีดกันการแข่งขันผ่านกำลังการผลิต กำลังแรงม้า ทุนจดทะเบียน และจำนวนพนักงาน อันนี้ ต่างหากที่จะเป็นการปลดปล่อยศักยภาพอันแท้จริงของผู้ประกอบการไทยที่ไปในระดับโลก ซึ่งนโยบายสุราก้าวหน้านี้ไม่ใช่แค่นโยบายเกี่ยวกับความเท่าเทียมในการผลิตครับ เป็นนโยบายเศรษฐกิจด้วย เป็นนโยบายการเกษตรด้วยในการแปรสินค้าการเกษตร เป็นนโยบายท่องเที่ยวไปในตัวด้วย คิดว่าจะใครกี่คนที่จะเดินทางไปหนองคาย มีใครกี่คน ที่จะเดินทางไปแพร่ นั่นคือนักท่องเที่ยว นั่นคือคนที่สนใจในอุตสาหกรรมอาหารและสุรา ของประเทศไทยที่จะทำให้เกิดการท่องเที่ยว เกิดการเดินทางให้มากขึ้น เพราะฉะนั้นผม มีความจำเป็นครับที่จะต้องสนับสนุนร่างที่กรรมาธิการได้แก้ไขมาแล้วว่าสิ่งเหล่านี้ถ้าจะ ปลดปล่อยศักยภาพได้รัฐต้องเล็ก เรื่องแบบนี้รัฐจะใหญ่ไม่ได้ มันทำให้ศักยภาพไปต่อไม่ได้ เปลี่ยนแค่จากจดแจ้งของกรรมาธิการไปเป็นอนุญาตนี่ก็เรื่องใหญ่แล้วนะครับ พี่น้องประชาชนที่ฟังอยู่ไม่ต้องอยู่ในอุตสาหกรรมสุราก็ได้ เป็นเจ้าของโรงงานธรรมดาก็ได้ จะแค่เอาไฟฟ้าเข้าในหมู่บ้านก็ได้ การขออนุญาตจากรัฐ ราชการไทยที่รวมศูนย์นี่ยากมาก แล้วเป็นการเปิดดุลยพินิจให้ข้าราชการรีดไถจากพี่น้องประชาชนอีก พี่น้องสุราเรื่องใหญ่เลย ครับ ชอบไปหาโรงผลิตเหล้ากันตอน ๓ ทุ่ม แล้วก็มาขอตรวจดูบัญชี ถ้าอยากให้เรื่อง มันหายไปจ่ายมา ๕๐,๐๐๐ บาท อันนี้เป็นเรื่องของการที่มีกฎหมายที่หยุมหยิม กฎหมาย ที่เหมือนพายเรือวนอยู่ในอ่าง กฎหมายที่ลดกำแพงอันหนึ่งขึ้นแล้วสร้างกำแพงขึ้นมา อีกอันหนึ่ง แล้วมันเป็นดุลยพินิจที่จะทำให้พี่น้องประชาชนไม่สามารถไปถึงศักยภาพระดับโลกของเขาได้ และโดนขูดรีดไถ อย่างที่ทางรัฐบาล นายกรัฐมนตรีบอกว่ากลัวเหล้าเถื่อน ผมว่าที่เถื่อน ไม่ใช่เหล้าครับ เป็นกฎหมาย เถื่อนเป็นกระบวนการในการใช้กฎหมายให้ดุลยพินิจของ เจ้าหน้าที่เข้าไปรีดไถผู้ประกอบการที่เขาพยายามที่จะสร้างวัฒนธรรมไทยและแปรสินค้า การเกษตรให้กับไทย อันนี้ต่างหากที่จะเป็นเรื่องเถื่อน การลวงให้มีกฎหมายอย่างนี้อยู่ใน ๕๐ ปีของประเทศ ทำให้อยู่แค่ไม่กี่ครอบครัว อันนี้ต่างหากที่เป็นเรื่องเถื่อน เพราะฉะนั้น ในการที่เราจะทำให้เศรษฐกิจฟื้นได้ ทำให้การท่องเที่ยวฟื้นได้กระจายไม่กระจุก ต้องผ่านร่าง ของคณะกรรมาธิการร่างนี้เท่านั้น ผมคงไม่มีโอกาสที่จะได้อภิปรายต่อจนไปถึงวาระที่สาม แต่ผมอยากจะฝากท่านประธานไปยังเพื่อนสมาชิกอย่างนี้ครับ สำหรับทุกท่านที่อยู่ในที่นี้ นี่เป็นการโหวต ๑ ครั้งในพันครั้ง บางท่านอาจจะเป็นหมื่น ๆ ครั้งที่เคยโหวตมา ไม่ได้มี ความหมายอะไรกับพวกท่านมากมายขนาดนั้น แต่สำหรับผู้ประกอบการ สำหรับเกษตรกร สำหรับคนรุ่นใหม่ที่อยู่ในวงการ นี่คือความฝันของเขาและนี่คือความหวังของเขา พอท่าน โหวตเสร็จท่านก็คงกลับไปกินรอธส์ชิลด์ของฝรั่งเศส กลับไปกินฮิบิกิของญี่ปุ่น กลับไป กินโซจูของเกาหลี ปลายปีนี้ท่านก็คงจะเตรียมตัวเดินทางปีใหม่ อาจจะไปโอปุสวัน ที่นาปา วัลเลย์ ที่สหรัฐอเมริกาเพื่อสนับสนุนเกษตรกรของอเมริกา ถ้าท่านสนใจเดินทางมาก หน่อยอาจจะไปไกลถึงเม็กซิโกเพื่อไปเตกิลา หรือไปเปรูเพื่อไปกินเบียร์ของพี่น้องชาติพันธุ์ ที่ทำมาจากข้าวโพด อาจจะไม่มีความหมายอะไรกับท่านมากไปกว่านั้น แต่สำหรับ พี่น้องเกษตรกร สำหรับผู้ประกอบการที่เขาสู้มาเป็น ๓๐-๔๐ ปี ตั้งแต่เครือข่ายเหล้าไทย ตั้งแต่สมัยที่ผมยังเด็กอยู่จนถึงทุกวันนี้ อันนี้คือโค้งสุดท้ายของเขาที่จะทำให้เขามี ความฝันอยู่ในประเทศนี้ ต้องเรียนท่านประธานผ่านไปยังพี่น้องประชาชนครับ เรามาไกล เกินกว่าจะแพ้ กับสิทธิชุมชนในการทำธุรกิจ ในการเปลี่ยนผู้ประกอบการ เปลี่ยนเกษตรกร ให้เป็นผู้ประกอบการ การเปลี่ยนโภคภัณฑ์ให้เป็นผลิตภัณฑ์ โภคภัณฑ์ราคามีแต่ลง ผลิตภัณฑ์ราคามีแต่ขึ้น และหาวิถีในการที่จะหาฐานภาษีใหม่ ๆ ให้กับประเทศ หางบประมาณใหม่ ๆ ในการที่จะดูแลผลกระทบที่เกิดขึ้นจากสุรา ไม่ว่าจะเป็นสุรานายทุน สุรานำเข้าหรือว่าสุราพื้นบ้าน ซึ่งนั่นก็คือการเก็บภาษีจากฐานอุตสาหกรรมใหม่ที่จะได้จาก สุราก้าวหน้าเพื่อมาดูแลเยาวชน นักดื่มคนรุ่นใหม่ให้ดื่มอย่างมีความรับผิดชอบ เพื่อที่จะให้ กระทรวงสาธารณสุขที่ดูแลเรื่องเกี่ยวกับอุบัติเหตุในรถมีงบประมาณในการทำและไม่มีข้ออ้าง ในการที่จะดูแลทั้งจุดแข็ง ศักยภาพและความท้าทายที่มาจากอุตสาหกรรมสุราทั้งประเทศ ไม่ว่าจะมาจากเป็นของใคร ขอบพระคุณท่านประธานครับ