นายนิติพล ผิวเหมาะ แบบบัญชีรายชื่อ

เรียนท่านประธานที่เคารพ ผม นิติพล ผิวเหมาะ แบบบัญชีรายชื่อ พรรคก้าวไกล วันนี้ขออนุญาตเข้ามาอภิปรายในเนื้อหา สำคัญเกี่ยวกับการแก้ไขร่างพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการฝ่ายตุลาการ (ฉบับที่ ..) พ.ศ. .... ในเนื้อหาใจความหลักเพื่อแก้ไขให้ตรงกับรัฐธรรมนูญ มาตรา ๑๙๐ ผมไม่มีข้อข้องกังวลใจอะไร เลย แต่ว่าสิ่งสำคัญที่ผมอยากจะขยายความในประเด็นอื่น ๆ ต่อไปด้วย นั่นก็คือเกียรติยศ ของการเป็นผู้พิพากษา เกียรติยศสูงสุดของพิธีการ นั่นคือการที่ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ จากองค์พระมหากษัตริย์แต่งตั้งให้เป็นผู้พิพากษา เกียรติยศสูงสุดของการมีอาชีพเป็น ผู้พิพากษา นั่นคือการให้ความยุติธรรมกับคดีครับ เกียรติยศเหล่านี้ส่งอะไรต่อมาด้วยครับ เกียรติยศเหล่านี้ส่งต่อมาให้กับท่านผู้พิพากษาทำให้มีความอภิสิทธิ์ชนที่มากกว่าคนทั่วไป แต่อภิสิทธิ์คนนี้ไม่ได้เหนือไปกว่าคนเดินดินธรรมดาครับ ในประเทศไทยนี้จะมีกี่อาชีพครับ ที่จะมีอภิสิทธิ์ชนแบบนี้ หนึ่งในนั้นคืออาชีพผู้พิพากษา หนึ่งในนั้นคืออาชีพนักการเมือง ผมยกตัวอย่างให้เห็นชัด ๆ แบบนี้ เพื่อนของผมคนหนึ่งครับท่านประธานก่อนที่จะสอบเป็น ผู้ช่วยผู้พิพากษาได้ เพื่อน ๆ เรียกว่าตู่ วันรุ่งขึ้นสอบเป็นผู้ช่วยผู้พิพากษาได้แล้ว เรียกว่าท่านตู่ วันดีคืนดีประพฤติผิดถูกปลดออกจากราชการ จากที่เรียกว่าท่านตู่กลายเป็นเรียกว่าไอ้ตู่แล้ว นี่คือเกียรติยศที่มากับอภิสิทธิ์ชนในความเป็นผู้พิพากษาครับ ย้อนกลับไปครับ อยากจะดึง ให้กับท่านผู้พิพากษาหลาย ๆ ท่านย้อนกลับไปดูอดีตก่อนที่ท่านจะเป็นผู้พิพากษา ผมตัดเรื่อง ที่ว่าความยากดีมีจน ความไม่เท่าเทียมกัน ความไม่พร้อมกันของแต่ละครอบครัว ไม่ว่าจะ ร่ำรวย อะไรต่าง ๆ ผมตัดตรงนี้ออกไปเลยนะครับ ผู้พิพากษาทุกท่านผ่านเส้นทางเดียวกันมา ไม่ว่าท่านจะมาจากสนามใหญ่ จบตรีกฎหมาย จบเนติบัณฑิตไทย เป็นทนายความหรือนิติกร มา ๒ ปี หรือท่านจะเป็นผู้พิพากษาจากการสอบผ่านสนามเล็ก จบตรีกฎหมาย จบโท ในประเทศไทย จบเนติบัณฑิตไทย เป็นทนายความหรือว่านิติกรมา ๑ ปี หรือแม้กระทั่ง ท่านจะเป็นผู้ช่วยผู้พิพากษาจากการสอบสนามจิ๋ว หลักเกณฑ์เดียวกันครับ จบตรีกฎหมาย จบเนติบัณฑิตไทย เป็นทนายความ และจบกฎหมายจากต่างประเทศ หลักสูตร ๒ ปี ถ้าท่าน ไปเรียนอังกฤษท่านก็เรียน ๒ ใบ ถ้าท่านไปเรียนเยอรมันท่านก็เรียน ๑ ใบ ในหลักสูตร ๒ ปี สิ่งที่ผมจะพยามทำให้เห็นว่าองค์กรตุลาการมีผู้พิพากษาที่มีความหลากหลายมากครับ เรามี ผู้พิพากษาที่ปากกัดตีนถีบ เรามีผู้พิพากษาที่มีความเชี่ยวชำนาญในการทำงาน ได้รับความรู้ จากการร่ำเรียนในประเทศไทย เรามีผู้พิพากษาที่มีประสบการณ์ได้ไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ นี่คือบุคลากรที่มีคุณภาพ มีประสบการณ์ มีมุมมองที่แตกต่างจากอาชีพอื่น ๆ มากมาย นี่คือบุคคลคุณภาพของตุลาการไทย มาถึงตรงนี้แล้วผมอยากจะแสดงให้เห็นถึงความเหมือน ของคนที่มีอาชีพผู้พิพากษาและนักการเมือง เรามีความเหมือนที่เหมือนกันอยู่อย่างหนึ่งครับ ความเหมือนนั้นคือตอนนี้นักการเมืองและผู้พิพากษาเราอยู่ในจุดต่ำสุดของอาชีพครับ เราอยู่ใน จุดต่ำสุดของอาชีพแล้ว แต่นี่คือโอกาสที่เราจะสร้างความศรัทธาให้กับอาชีพของพวกเรา กลับคืนมาครับ วันนี้นักการเมืองหลายท่าน ไม่ว่าจะเป็น ส.ส. จะเป็น ส.ว. จะเป็นรัฐมนตรีก็ตามที สิ่งหนึ่ง ผ่านมาหลายปีแล้วแต่เหมือนเพิ่งผ่านมาเมื่อวานตั้งแต่สมัยที่ผมยังเป็นนักเรียนกฎหมาย ที่คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อาจารย์ของผมท่านหนึ่ง วันนี้เป็นนักการเมือง เต็มตัวเป็นรัฐมนตรี สิ่งที่ผมจำได้ขึ้นใจท่านไม่เคยสอนแม้แต่คำเดียว วินาทีเดียว ที่บอกว่า เรียนให้จบไปเป็นนักการเมือง ไปเป็นผู้พิพากษา แล้วไปร่ำไปรวยกับอาชีพนักการเมือง กับอาชีพผู้พิพากษา สิ่งนั้นท่านไม่เคยสอนออกมาจากปากของท่านครับ แล้วอย่างไรต่อครับ วันนี้ผมอยากจะมาเรียกร้องให้กับเพื่อน กับพี่ กับน้องผู้พิพากษาของผมครับ ท่านจำได้ไหม วันที่เรานั่งอ่านหนังสือกันที่หอกลาง ตอนเย็นมานั่งอยู่บันไดหน้าหอกลางทบทวนฎีกากัน แลกเปลี่ยนพูดถึงความฝัน พูดถึงอนาคตของเรา ท่านจำได้ไหมครับ ตอนที่เราเรียน เนติบัณฑิตเราต้องไปซื้อตำราคำบรรยายในปีก่อน ๆ แล้วเอามานั่งฉีกแต่ละวิชามารวมกัน เพื่อที่จะได้อ่านจบในคำบรรยายของปีที่ผ่านมาแล้วจะได้ทันมีเวลาได้มานั่งอ่านคำบรรยาย ของในปีปัจจุบัน เพื่อนที่เป็นผู้พิพากษาครับ จำได้ไหมวันที่เราไปเรียนต่างประเทศ เราต่อสู้ เราอดอยาก เราลำบาก เราฝ่าฟันกันมาขนาดไหน ท่านลืมความฝัน ท่านลืมอุดมการณ์ของ ท่านไปหรือยังครับ วันนี้ครับ ผมอยากให้เพื่อนผู้พิพากษา อยากให้พี่ อยากให้น้องที่เป็น ผู้พิพากษาหลับตาแล้วปล่อยวางเครื่องพันธนาการทุกอย่างของท่าน ปล่อยวางลงครับ แล้วเริ่มต้นสร้างศรัทธาของอาชีพผู้พิพากษาได้ตั้งแต่ตอนนี้ครับ ปล่อยเพื่อนเรา ปล่อยเพื่อนเรา ปล่อยเพื่อนเรา ขอบคุณครับ