กราบเรียนประธานสภา ที่เคารพ ผม วรภพ วิริยะโรจน์ ผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ พรรคก้าวไกล ร่างกฎหมายฉบับนี้จริง ๆ ตั้งแต่ตอนยังเป็นพรรคอนาคตใหม่เราต้องเรียกกันว่า มันคือ ร่างกฎหมายสุราก้าวหน้า แต่วันนี้ผมอยากจะอภิปรายให้เพื่อนสมาชิกและพี่น้องประชาชนได้เห็นว่า จริง ๆ แล้ว มันไม่ใช่แค่เรื่องของสุราครับ มันคือก้าวแรก มันคือหมุดหมายสำคัญในการทลายทุนผูกขาด ที่เกาะกินประเทศนี้อยู่ครับ คืออุตสาหกรรมสุราเป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดที่จะสะท้อน ความเป็นกลุ่มทุนผูกขาดในประเทศไทย คือการผูกขาดอย่างเสรีด้วยกฎหมาย อาศัยอำนาจ รัฐมาใช้ผูกขาดเอื้อประโยชน์ให้กับกลุ่มทุนตัวเอง ตัวอย่างที่มันชัดเจนก็คืออย่างในมาตรา ๑๕๓ ที่พวกเราแก้นี้ครับ เป็นมาตราสั้น ๆ มาตราเดียว เพราะว่าในกฎกระทรวงกำหนดไว้ชัดเจน คือการเอื้อให้ต้องเป็นกลุ่มทุนระดับพันล้านเท่านั้นถึงจะสามารถเข้ามาทำอุตสาหกรรมสุรา หรืออุตสาหกรรมเบียร์ (Beer) ได้ ด้วยเงื่อนไขที่บอกว่าเบียร์ต้องผลิตอย่างน้อย ๑๐ ล้านลิตรต่อปี ผมคำนวณให้เห็นภาพง่าย ๆ มันคือเงื่อนไขที่บอกว่าต้องผลิต ๔๓,๐๐๐ ขวดต่อวัน ถ้าเป็นสุราก็คือ ๓๐,๐๐๐ ลิตรต่อวัน หรือถ้าเกิดว่าให้มองเป็นขวดกลม มันก็คือ ๔๒,๐๐๐ ขวดกลมต่อวัน แน่นอนมันคือหลักพันล้าน แต่ในขณะเดียวกันก็อนุญาต ให้มีสุราชุมชนพื้นบ้าน แต่ด้วยเงื่อนไขที่บอกว่าแรงงานห้ามเกิน ๗ คน และเครื่องจักรไม่เกิน ๕ แรงม้า มันเป็นเงื่อนไขที่จริง ๆ มันสะท้อนภาพธุรกิจหลากหลายอุตสาหกรรมในประเทศไทย ได้เป็นอย่างดีครับ มันคือบอกว่าถ้าคุณจะทำขนาดใหญ่ คุณต้องเป็นเจ้าสัวเท่านั้น คุณถึงจะทำธุรกิจขนาดใหญ่ในประเทศไทยได้ แต่ถ้าคุณอยากจะทำธุรกิจ คุณก็ต้องไปทำ ธุรกิจขนาดจิ๋วเท่านั้น ขนาดไซส์ (Size) เล็กเท่านั้นคุณถึงจะทำได้ เพราะจะมีกฎหมาย บางอย่างเป็นเพดานที่ป้องกันไว้ไม่ให้ธุรกิจรายเล็กรายน้อยนี้ได้เติบโตขึ้นมาเป็นขนาดกลาง แล้วไปแข่งขันกับรายใหญ่ได้ นี่เป็นเรื่องปกติที่ทุกธุรกิจในประเทศไทยประสบปัญหาเจออยู่ เพียงแต่ว่ามันไม่มีธุรกิจไหนที่ชัดเจนและเห็นได้อย่างเป็นรูปธรรมผ่านตัวกฎหมายได้เท่ากับ อุตสาหกรรมสุราและอุตสาหกรรมเบียร์ (Beer) นี้แล้ว ดังนั้นผมยืนยันว่ากฎหมายฉบับนี้ มันเลยเป็นก้าวแรก มันคือหมุดหมายสำคัญในฐานะที่พวกเราตั้งแต่เป็นพรรคอนาคตใหม่ ยื่นเข้ามา จนมาเป็นพรรคก้าวไกลวันนี้ว่า มันคือการเปิดศักราชของการทลายทุนผูกขาดครับ มันคือการเอามูลค่าเศรษฐกิจของอุตสาหกรรมสุรา ๔๐๐,๐๐๐ กว่าล้านบาท ออกมาจาก เจ้าสัวเพียงแค่ไม่กี่ตระกูล ออกมาให้เป็นโอกาสของคนไทยตัวเล็กตัวน้อย โอกาสของ เกษตรกรไทยในการที่เขาจะได้มีรายได้ที่เพิ่มขึ้น โอกาสทำมาหากิน และแน่นอนครับ มันคือ ตัวเลือกของผู้บริโภค คนไทยทุกคนที่จะได้มีโอกาสเข้าถึง ได้ชิมสุราหรือเบียร์ (Beer) ของคนไทยที่ดีขึ้นกว่านี้ได้จริง ๆ ต้องบอกก่อนว่า ถ้าใครก็ตามที่ได้มีโอกาสเดินทาง ไปหลากหลายพื้นที่ทั่วประเทศครับมันเป็นเรื่องที่น่าเสียดายมาก ถ้าเข้าร้านอาหาร ที่เชียงใหม่ก็มีตัวเลือกแค่เสือ สิงห์ ช้าง ไปที่ภูเก็ตก็มีแค่ตัวเลือกเสือ สิงห์ ช้าง จริง ๆ แล้ว ถ้าเกิดใครมีโอกาสไปที่ต่างประเทศจะพบว่าทุก ๆ เมืองท่องเที่ยว ทุก ๆ เมืองดีกว่า เขาจะมี สุราของชุมชนตัวเอง จะมีเบียร์ (Beer) ของตัวเอง ที่เยอรมันมีเบียร์ (Beer) เป็นหลัก ๕,๕๐๐ แบรนด์ (Brand) ที่อังกฤษจริง ๆ ทุกเมืองจะมีโรงเหล้าชุมชนของตัวเอง ไปเมืองไหนต้องไปชิมสุราที่เมืองนั้น นี่คือการส่งเสริมท้องถิ่นอัตลักษณ์ชุมชน และเป็นการกระตุ้นการท่องเที่ยวพร้อม ๆ กันผ่านตัวสุราและผ่านเบียร์ (Beer) ชุมชนตรงนี้ ดังนั้นนี่คือสิ่งที่ประเทศไทยพลาดไปในตลอดระยะเวลา ๗๐ ปีที่มีการปล่อยให้มีการผูกขาด อย่างถูกกฎหมายนี้ เช่นเดียวกันถ้าเราไปดูอย่างญี่ปุ่นหรืออย่างเกาหลีอุตสาหกรรมสุรา ไม่ว่าจะเป็นสาเก (Sake) หรือโซจู (Soju) ก็กลายเป็นซอฟต์พาวเวอร์ (Soft Power) ถูกส่งออกมา วัยรุ่นทุกวันนี้ครับ เข้าร้านเหล้าเขาสั่งโซจู (Soju) ครับ นี่คือโอกาสที่สาโทไทย พลาดไป ทำไมไม่ทำให้อุตสาหกรรมนี้กลับมาแล้วกลายเป็นซอฟต์พาวเวอร์ (Soft Power) ส่งออกไป ๔๐๐,๐๐๐ กว่าล้านบาทนี้ มันสร้างรายได้สร้างอาชีพ สร้างเนื้อสร้างตัวให้กับ คนกลุ่มใหม่ ๆ ได้แน่นอน ไม่ว่าจะเป็นเบียร์ (Beer) มังคุด เบียร์ (Beer) กล้วย เบียร์ (Beer) มะม่วง อันนี้ก็เป็นโอกาสที่ประเทศไทยสูญเสียไป ดังนั้นในกฎหมายฉบับนี้อย่างที่ เกริ่นไปแล้วว่ามันเป็นเพียงแค่มาตราเดียวง่าย ๆ สั้น ๆ ว่าห้ามตั้งเงื่อนไขไม่ว่าจะเป็นเงินทุน ไม่ว่าจะเป็นจำนวนคนงาน ไม่ว่าจะเป็นจำนวนแรงม้าที่ถูกจำกัดไว้ให้เพียงเฉพาะเจ้าสัว ไม่กี่ตระกูลเท่านั้น และเปิดช่องให้คนไทยถ้าใครอยากทำก็เป็นได้เพียงแค่รายเล็ก รายน้อยเท่านั้น นี่คือความไม่เป็นธรรมอย่างถูกกฎหมาย ก็ถึงเวลาแล้วครับที่เราจะต้อง มาแก้ไขกัน ก็อยากให้เพื่อนสมาชิกและฝากพี่น้องประชาชนช่วยกันสนับสนุนร่างกฎหมายนี้ ด้วยครับ ขอบคุณครับ