นายนิกร จำนง กรรมาธิการ

กราบเรียนท่านประธานที่เคารพ ผม นิกร จำนง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคชาติไทยพัฒนา ในฐานะกรรมาธิการร่วม ก็อยากจะนำเรียนว่าตอนที่ร่างที่มีการแก้ไขเข้ามานี้ เราสภาผู้แทนราษฎรเองนี้ได้แย้ง อย่างมีนัยสำคัญหลายท่าน แล้วก็ไปเป็นคณะกรรมาธิการร่วม และมีการพิจารณากัน อย่างใกล้ชิด และมีการพูดกันด้วยเหตุด้วยผล หลายอย่างที่ทางกรรมาธิการ ฝ่ายสภาผู้แทนราษฎรนี้ก็เห็นตามของทางที่วุฒิสภาแก้มาเพื่อเป็นประโยชน์ แต่มีหลายอย่าง ที่เรายืนยันไว้เพราะว่าเรามีเหตุผลที่ได้อธิบายกันแล้ว ซึ่งเหตุผลดังกล่าวนี้ก็ได้มีการชี้แจง ดังนั้น เพื่อเป็นการรับผิดชอบต่อสภาแห่งนี้ที่เราได้มีการอภิปรายกันไปแล้วก็จะมาชี้แจง ต่อประเด็นต่าง ๆ บ้างบางประเด็นที่สำคัญ

ประเด็นแรก ก็คือว่าส่วนที่มีความสำคัญเป็นอย่างมากคือในมาตรา ๑๒๓ ในส่วนแรกเองทางวุฒิสมาชิกได้ไปแก้ไขเรื่องผู้โดยสารที่นั่งตอนอื่นต้องรัดเข็มขัดทั้งหมด จากเดิมที่กำหนดว่าเดินรถในเขตชุมชนอาจจะไม่ต้อง แต่ทั้งนี้ต้องเป็นเขตที่หัวหน้า เจ้าพนักงานจราจรประกาศกำหนด หมายความว่าในเขตชุมชนหนาแน่น ถ้าสมมุติว่า มีรถเยอะแล้วก็แค่ผู้โดยสารขึ้นไปแป๊บเดียวอาจจะไปตลาดหรือว่าเป็นชุมชนแบบนี้ อาจจะไม่ต้องก็ตามที่กำหนด แต่ท่านกรรมาธิการทางฝ่ายวุฒิสมาชิกมีความเห็นว่า เราจะถอดเข้าถอดออกเข็มขัดนิรภัยคงไม่ได้ ให้รัดทุกที่นั่ง เพราะว่ามันมีอันตราย อยู่เหมือนกัน จะถูกชนด้านข้างบ้างก็ดี อะไรในเขตชุมชนก็ไม่ปลอดภัย พิจารณากันแล้ว ทางตัวแทนฝ่ายสภาผู้แทนราษฎรก็มีความเห็นว่าเกรงว่าประชาชนจะเดือดร้อน ดังนั้น ข้อนี้เองท่านประธานครับ เราเห็นว่าก็เอาตามท่านวุฒิที่แก้มา แต่เราขอเพิ่มเป็นข้อสังเกต ก็นำเรียนท่านสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรว่า ข้อนี้จะส่งไปยังรัฐบาลอย่างมีนัยสำคัญ เป็นข้อสังเกตข้อเดียวที่เพิ่มเติม เรามีข้อสังเกตเก่าอยู่หลายข้อแล้ว แต่ข้อนี้ก็คือเป็นการบอก ยืนยันไปว่าในการบังคับใช้กฎหมายตรงนี้ให้สำนักงานตำรวจแห่งชาติพิจารณาว่า ให้ความเข้าใจ เพราะประชาชนที่อยู่ในเขตชุมชนนี้เขาจะคิดว่าไม่มีอันตรายเขาจะไม่ค่อย รัดเข็มขัดกัน แล้วถ้าหากว่าทางผู้บังคับใช้กฎหมาย คือทางสำนักงานตำรวจจราจร ตำรวจในพื้นที่ไปจับแค่ไม่รัดเข็มขัดตรงนี้ประชาชนจะเดือดร้อน ดังนั้นข้อสังเกตดังกล่าว จะอยู่ในหน้า ๑๐ ก็คือกำหนดว่าสำนักงานตำรวจแห่งชาติควรเสริมสร้างความรู้ความเข้าใจ ประชาชนให้เห็นว่าการรัดเข็มขัดเป็นการทำให้ประชาชนยอมรับในกฎหมายนี้แล้วก็ยืนยันไว้ ว่าเรื่องนี้มันมีผลกระทบ เพราะประชาชนอาจจะไม่รัดเข็มขัดก็ได้ เรื่องนี้ เป็นข้อสังเกตไว้ในการบังคับใช้กฎหมาย ก็เป็นข้อสังเกตเดียวของรายงานนี้

ข้อที่ ๒ ในมาตราเดียวกัน ซึ่งเป็นเรื่องที่ผมได้อภิปรายไว้ยังมีความกังวล อย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งประเด็นก็คือว่าเรื่องที่นั่งของเด็กท่านประธานครับ คือที่นั่งของเด็ก ทางท่านวุฒิได้ไปแก้ไขเป็นนิรภัย ทีนี้คำว่า นิรภัย เป็นความปรารถนาดีของทางวุฒิสภา แต่บังเอิญคำว่านิรภัยที่นั่งตรงนี้มันต้องเป็นที่นั่งมาตรฐานตามมาตรฐานยูเอ็น (UN) ซึ่งกำหนดไว้ กระทรวงอุตสาหกรรมก็กำหนดไว้ในมาตรฐานสินค้า เพราะฉะนั้นถ้าไปกำหนด เป็นนิรภัยมันจะกลายเป็นที่นั่งมาตรฐานเต็มรูปขององค์การสหประชาชาติ ซึ่งมีราคาแพงมาก การเปลี่ยนไปตรงนี้จะสร้างปัญหาอีกด้านหนึ่ง ดังนั้นก็ได้มีการพูดคุยกัน เรื่องนี้คุยกัน หลายครั้งอยู่ แล้วก็สุดท้ายได้กลับมาเป็นอย่างนี้ครับ ก็คือว่าในความปรารถนาดี ของทางวุฒิสภาที่ว่าให้เป็นที่นั่งนิรภัยอย่างเต็มรูปหรือมาตรฐานให้คงไว้ แต่เราขอเอากลับมา เอากลับมาตรงนี้ครับ กลับมาว่าในกรณีต้องจัดที่นั่งพิเศษสำหรับเด็ก ให้ยังคงอยู่เขียนเป็นว่าอย่างนี้ครับ ในหน้า ๔ ในรายงานนี้เขียนว่า ที่นั่งนิรภัยสำหรับเด็ก อัน นี้ตามร่างของวุฒิ แล้วก็เราเพิ่มเติมคำว่า หรือนั่งในที่นั่งพิเศษสำหรับเด็กเพื่อป้องกัน อันตราย หรือมีวิธีการป้องกันอันตรายในกรณีเกิด คือเติมคำนี้เข้าไป แล้วในตรงนี้เอง เพื่อความปลอดภัยของเด็กจะให้ไปทำแบบไหนก็ไม่ได้ ก็เลยกำหนดไว้ต่อไป ในวรรคถัด ๆ ไปว่า ที่นั่งนิรภัยสำหรับเด็ก และที่นั่งพิเศษสำหรับเด็กเพื่อป้องกันอันตราย ตาม (๒) (ข) และวิธีป้องกันอันตรายในกรณีที่เกิดอุบัติเหตุตามที่บัญญัติในมาตรานี้ ให้เป็นไปตามที่ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติประกาศกำหนด ก็คือให้มีกรอบว่าปลอดภัย ไม่ปลอดภัยอะไรตรงนี้ท่านประธาน ก็นำเรียนว่าในข้อนี้มีการแก้โดยการผสมผสานกับความเห็นของท่านทางวุฒิสภาที่มีการเพิ่ม คำว่า นิรภัย เข้าไปเป็นมาตรฐาน คือมาตรฐานก็ให้มีแบบพิเศษที่ปลอดภัยเขาให้มี หรือวิธีการอื่นใด ไม่อย่างนั้นประชาชนในท้องไร่ท้องนา หรือประชาชนทั่วไปจะมี ความเดือดร้อนจากกฎหมายที่เราออกตรงนี้ ก็นำเรียนท่านประธานด้วยความเคารพ ในส่วนอื่นก็มีมาตราอื่น ก็ขอความกรุณาท่านประธานให้กรรมาธิการที่ไปแก้มาได้อธิบาย ต่อที่ประชุมสักเล็กน้อยท่านประธานครับ