กราบเรียนท่านประธานสภา ที่เคารพ กระผม นายแพทย์กิตติศักดิ์ คณาสวัสดิ์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดมหาสารคาม เขต ๑ พรรคเพื่อไทย ผมและท่าน ส.ส. เลิศศักดิ์ พัฒนชัยกุล ได้เสนอญัตติ เรื่อง ขอให้ สภาผู้แทนราษฎรตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษารูปแบบการปกครองส่วนท้องถิ่น เพื่อจัดตั้งเป็นกระทรวงท้องถิ่น ท่านประธานครับ กระผมเคยเป็นนายกเทศมนตรีมา ๑๐ ปี เป็นรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดมหาสารคามมา ๒ ปี เป็นคณะกรรมการสันนิบาต เทศบาลแห่งประเทศไทยมาตลอดนะครับ แล้วก็เคยเป็นสมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติ เป็นรองประธานคณะกรรมาธิการปฏิรูปการปกครองส่วนท้องถิ่น ก็นำเรียนนะครับว่าปัญหา ท้องถิ่นก็คือเรื่องของการที่มีกฎระเบียบที่ค่อนข้างจะล้าหลัง แล้วก็ไม่ทันกับการเปลี่ยนแปลง มีการกำกับดูแลที่ไม่ทันกับปัญหา ซึ่งก็ต้องยอมรับว่ากระทรวงมหาดไทยมีหลายหน่วยงาน ส่วนท้องถิ่นจะมีหน่วยงานที่เกี่ยวข้องอยู่ ๓ หน่วยงาน เดี๋ยวผมจะอภิปรายต่อไปนะครับ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีทั้งหมด ๗,๘๐๐ กว่าแห่ง เป็น อบจ. ๗๖ แห่ง เป็นเทศบาล ๒,๔๖๙ แห่ง เป็น อบต. ๕,๓๐๐ กว่าแห่ง แล้วก็พิเศษอีก ๒ แห่ง เป็นหน่วยงานที่ใกล้ชิด ประชาชนมากที่สุด ประชาชนมีปัญหาอะไรเขาคิดถึงนายก คิดถึงสมาชิกสภาท้องถิ่น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของถนนหนทาง คุณภาพชีวิต การศึกษา การพัฒนาเมือง เดี๋ยวนี้ยิ่งเมือง แต่ละเมืองแข่งกันในการที่จะสร้างเมืองให้เป็นเมืองน่าอยู่ มีคุณภาพชีวิตที่ดี มีสิ่งแวดล้อมดี แล้วก็มีภูมิทัศน์ที่สวยงาม ส่งเสริมการท่องเที่ยว และเรื่องตลาดสด สวนสาธารณะ ความสะอาด สิ่งแวดล้อม น้ำเสีย ขยะ คือภารกิจของชาวท้องถิ่นนะครับ ซึ่งเป็นความฝันของคนที่บ้านตัวเอง ผมเป็นหมอที่โรงพยาบาลมหาสารคาม แต่ในช่วงที่เป็นเด็กฝันตลอดว่าถ้ามีโอกาสอยากมา รับใช้พี่น้องประชาชนในการที่จะทำงานท้องถิ่น เพื่อจะทำให้บ้านเมืองมีความเจริญขึ้น ช่วงที่ผมมาเรียนที่กรุงเทพมหานคร กลับบ้านทีไร ผมต้องขับรถไปรอบเมือง เพื่อจะดูว่า เมืองเรามีอะไรที่เปลี่ยนแปลง เมืองเรามีอะไรดีขึ้น แล้วก็ชื่นใจที่มีการพัฒนาต่าง ๆ ที่เพิ่มขึ้นตลอด หลายคนถามผมว่าเป็นหมอดี ๆ ทำไมมารับใช้พี่น้อง แต่ผมบอกว่านี่คือความฝันว่าเมื่อเรา ประสบความสำเร็จในหลาย ๆ เรื่องแล้ว โดยเฉพาะเรื่องการประกอบอาชีพวิชาชีพแพทย์ เราก็อยากทำอะไรให้กับบ้านกับเมืองในมิติอื่น แล้วในส่วนที่มาเป็นนายกเทศมนตรี ผมตั้งใจ ว่าจะเป็นนายกเทศมนตรีที่ดี ซื่อสัตย์สุจริต แล้วก็สามารถจะสร้างบ้านสร้างเมืองให้กับ จังหวัดของตัวเอง ๑๐ ปีที่ผมเป็นนายก แล้วก็เป็นผู้บริหารท้องถิ่น ผมมีความภูมิใจ แล้วก็ ตั้งปณิธานว่าถ้าประชาชนให้โอกาสผมในช่วงนั้น ผมจะทำให้ดีที่สุด แล้วผมก็ทำอย่างนั้น จริง ๆ นะครับ ขอเพาเวอร์พอยต์ (PowerPoint) แผ่นแรกครับ
(เจ้าหน้าที่ดำเนินการเปิดพรีเซนเทชัน)
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เป็นหัวใจในการพัฒนาประเทศอย่างยั่งยืน ทำไมว่าอย่างนั้นครับ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ครอบคลุมพื้นที่ทุกตารางนิ้วของประเทศไทย เราอาจจะอยู่ส่วนกลาง การทำงานเราอาจจะ ไปตรงนั้นตรงนี้ รับรองว่าไม่ครอบคลุมนะครับ แต่การปกครองส่วนท้องถิ่นจะสามารถทำให้ การเจริญไปในทุกตารางนิ้วของประเทศไทย แล้วการพัฒนาที่เกิดขึ้นในทุกพื้นที่จะทำให้ลด ความเหลื่อมล้ำ ทำให้คนในชนบทได้รับโอกาสเทียบเท่ากับคนในเมือง ถึงแม้จะไม่เท่ากันจริง ๆ แต่เราก็สามารถจะทำให้การพัฒนานั้น ให้คนในส่วนที่ห่างไกล ได้รับโอกาส ได้รับความเจริญเทียบเท่ากับคนในเมือง องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรู้ปัญหา เข้าใจปัญหาที่แท้จริง เพราะฉะนั้นแล้วการใช้งบประมาณเราจะตรงจุด มีประสิทธิภาพ แล้วก็สามารถจะทำให้เกิดความคุ้มค่าในทุกภารกิจนะครับ รวมทั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เราคิดอย่างเดียวว่าเราจะแก้ปัญหาพี่น้องอย่างไร แล้วเราจะเรียกว่าบูรณาการเชื่อมประสาน ทั้งส่วนกลาง ส่วนภูมิภาค รวมทั้งทรัพยากรในพื้นที่ เช่น โรงพยาบาล มหาวิทยาลัย องค์กร เอกชน ภาคธุรกิจต่าง ๆ เราอยากให้ทุกภาคส่วนเข้ามาดูแลพื้นที่ของเราให้ดีที่สุด แล้วก็ เป็นที่ยอมรับในนานาอารยประเทศนะครับว่าประเทศไหน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น มีความเข้มแข็ง ประเทศนั้นก็จะมีความเจริญ ผมยกตัวอย่างนะครับ เช่น ในประเทศญี่ปุ่น เขาไม่มีส่วนภูมิภาค เขามีส่วนกลาง แล้วก็มาส่วนท้องถิ่นเลย แล้วองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เขามีการพัฒนามาตลอด แล้วก็งบประมาณต่าง ๆ ก็มาถึงองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จำนวนมาก แล้วค่าใช้จ่ายต้นทุนประเทศในการที่จะใช้ก็จะเรียกว่าลดลง เพื่อจะทำให้ งบประมาณต่าง ๆ มาถึงพื้นที่ให้มากที่สุด ท้องถิ่นนี่ดูทุกอย่างนะครับ โรงเรียน โรงพยาบาล ทุกส่วนที่ไม่ใช่ความมั่นคง ไม่เกี่ยวกับเรื่องทหาร เรื่องอะไรต่าง ๆ แล้วก็เป็นที่น่าสังเกต นะครับว่าผู้นำประเทศในประเทศใหญ่ ๆ ไม่ว่าจะเป็นประเทศจีน สี จิ้นผิง อะไรอย่างนี้ ก็มาจากผู้นำองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นทั้งนั้นนะครับ ขอสไลด์ (Slide) ที่ ๒ นะครับ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเป็นจิตสำนึกของคนท้องถิ่น ของคนที่บ้านนะครับ แล้วจิตสำนึก ของเรานี่เรามาเป็นผู้บริหาร มาเป็นสมาชิกสภา มาเป็นข้าราชการท้องถิ่นนี่เราอยากทำให้ บ้านเราดีที่สุด แล้วเราก็มีเพื่อนบ้าน มีผู้หลักผู้ใหญ่ มีคนในพื้นที่เราเฝ้ารอดูเราตลอดเวลา จะทำอะไรที่ไม่ถูกต้อง เราไม่อยากทำหรอกครับ แล้วสำนึกของคนในพื้นที่มีความสำคัญที่จะ นำสำนึกนั้นมาใช้ในการพัฒนาบ้านเมืองของเรา ต่อไปครับ เพาเวอร์พอยต์ (PowerPoint) ต่อไปครับ แล้วก็ต้องนำเรียนว่าองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในปัจจุบันไม่เหมือนเดิม ทำไม ไม่เหมือนเดิมครับ เรามีความก้าวหน้า ผู้นำ สมาชิกสภา ข้าราชการมีวิสัยทัศน์ มีการจัดการ ที่ดีขึ้น ต้องยอมรับนะครับว่าตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นข้าราชการ ไม่ว่าจะเป็นนายก ไม่ว่าจะเป็น สมาชิกสภามีความรู้ มีวิสัยทัศน์ แล้วสำคัญที่สุดคือมีความสามารถในการบริหารจัดการ มีวิสัยทัศน์ มีความรู้ พูดเยอะแต่ทำไม่ได้ เขาก็ไม่เชื่อนะครับ เพราะฉะนั้นความสามารถในการ บริหารจัดการมีความสำคัญ ซึ่งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ประชาชนเขาจะเลือกคนพูด เยอะ ให้อะไรเยอะนี่อาจจะไม่ได้รับเลือกตั้งก็ได้ เพราะว่าเขาจะเชื่อว่าใครจะทำให้เขาได้ มากกว่าแล้วองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ประชาชนจะมีส่วนร่วมสูง ร่วมคิด ร่วมทำ ร่วมตรวจสอบอันนี้สำคัญครับ คือร่วมตรวจสอบ เรื่องทุจริตรับรองว่าใครทำอะไรที่บ้าน ตัวเอง คนในเทศบาลเขาก็รู้แล้วครับ ชาวบ้านเขาก็รู้แล้วครับ ฉะนั้นการตรวจสอบไม่ว่าจะ เป็นฝ่ายค้านเอง คู่แข่งเอง เขาจะมาดูเรื่องของการทุจริตตลอด แต่หลายท่านบอกว่าท้องถิ่น มีทุจริตมาก มีข่าวมากนะครับ นำเรียนด้วยความเคารพนะครับว่าตัวเลขจริง ๆ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการทุจริตมีน้อยกว่าที่อื่นนะครับ แต่องค์กรปกครอง ส่วนท้องถิ่นมีการตรวจสอบสูง มีฝ่ายค้าน มีฝ่ายประชาชน แล้วก็ฝ่ายประชาชนในปัจจุบันนี่ เขารักบ้านรักเมือง แล้วเขาไม่ยอมให้ใครมาเอาเงินภาษีของเขาที่เขาเสียนี่ มาทุจริตได้ อันนี้คือสิ่งที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีความงดงามที่จะนำเงิน การตัดสินใจ มาใช้กับประชาชนให้เกิดประโยชน์สูงสุดนะครับ ท่านอาจารย์ประเวศ วะสี ซึ่งเป็นอาจารย์ ที่ผมเคารพ บอกว่าการเอาเงิน การเอาทรัพยากร เอางบประมาณ เอาการตัดสินใจไว้ใกล้ ประชาชนให้มากที่สุด นั่นคือการที่จะลดการทุจริตที่สุด แล้วก็จะทำให้เกิดความคุ้มค่า แล้วมีประสิทธิภาพที่สุดของท้องถิ่นนะครับ
สไลด์ (Slide) ถัดไปนะครับ ปัญหาของท้องถิ่น ปัญหาคืออะไรครับ ๑. คือหลัก ความเป็นอิสระ ในรัฐธรรมนูญทุกฉบับ แล้วก็ฉบับปี ๒๕๖๐ มาตรา ๒๔๘ กำหนดไว้ มีข้อความว่าต้องให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีอิสระในการบริหารจัดการ แต่อย่างไรครับ ตอนนี้ความเป็นอิสระมีเขียนไว้แค่รัฐธรรมนูญ แต่ดุลยพินิจต่าง ๆ ในการทำงานไม่เป็นไป ตามรัฐธรรมนูญมาตลอดแล้วก็การกำกับดูแล มีข้อความนะครับว่าการกำกับดูแลเท่าที่ จำเป็น แต่ปัจจุบันดุลยพินิจในการทำงานต่าง ๆ ในการตัดสินใจขององค์กรปกครอง ส่วนท้องถิ่นไม่ได้ทำให้เราสบายใจ ปัญหาที่เข้ามาหาเราแล้วการกำกับดูแล การวินิจฉัย ดุลยพินิจต่าง ๆ ไม่ช่วยแก้ปัญหาให้เรา การกำกับดูแลไม่ใช่เท่าที่จำเป็น มากกว่าจำเป็นนะครับ ผมขอยกตัวอย่างเป็นวีดิทัศน์ต่อไป
ตัวอย่างที่ ๑ มีตลิ่งที่ริมห้วยคะคาง ที่มหาสารคาม ตอนนั้นมีพายุเซินกามาที่ เมืองมหาสารคาม อันนี้เป็นข่าวดังทั่วประเทศนะครับ แล้วก็มีตลิ่งพัง บ้านของเขาชำรุด แล้วก็จะพังลงไป เหตุเกิดเมื่อวันที่ ๒๒ กรกฎาคม ๒๕๖๐ เทศบาลเข้าไปสำรวจก็ต้องแก้ไข โดยการทำตลิ่ง ต้องทำให้เร็วนะครับ แล้วก็ต้องทำกำแพงกันดิน เห็นไหมครับ บ้านจะพังอยู่แล้ว ปัญหาของเราคืออะไรครับ ระเบียบบอกว่าโครงการไหนที่ไม่มีในเทศบัญญัติ ไม่มีในแผนของ ท้องถิ่นนี่ทำไม่ได้ ถ้าจะทำต้องขอยกเว้นระเบียบกับท่านผู้ว่าราชการจังหวัด ซึ่งตอนนั้นเรา ก็ไปสำรวจแล้วก็เสนองบประมาณไป ตอนนั้นก็ประมาณ ๓๐๐,๐๐๐-๔๐๐,๐๐๐ บาท เพื่อจะใช้ในการทำตลิ่งที่บ้านเขาจะทรุดแล้วนะครับ ชาวบ้านต้องออกจากบ้าน แล้วก็ต้องไป เช่าบ้านที่อื่นอยู่ ปรากฏว่าท่านผู้ว่าราชการจังหวัดไม่อนุมัติ เราทำอย่างไรได้ครับ ชาวบ้าน ก็มาหาเราทุกวัน แต่นี่คือดุลยพินิจของผู้กำกับดูแล เทศบาลต้องทำอย่างไรครับ ต้องทำแผน เพิ่มเติม ต้องทำประชาคมใหม่ และระเบียบการทำประชาคมในปัจจุบันต้องใช้ประชากร เยอะมากนะครับ แล้วก็ทำแผนเพิ่มเติม ทำเทศบัญญัติใหม่ แล้วขออนุมัติจากสภาเทศบาล แล้วก็จัดซื้อจัดจ้าง รวมแล้วเกือบปีหนึ่ง ชาวบ้านเดือดร้อนมากนะครับ เขาไม่รู้ว่าบ้านเขาจะ ถล่มตอนไหน แล้วก็ทรัพย์สินที่อยู่ในบ้านเขาเป็นอย่างไร ประชาชนต้องไปเช่าบ้านข้างนอก และถ้าบ้านเขาถล่มจริง ๆ นี่ใครรับผิดชอบ นี่คือการที่ผู้กำกับดูแลยึดกฎระเบียบซึ่งก็ไม่ใช่ ความผิดของท่านหรอกครับ ท่านก็ยึดกฎระเบียบ ท่านก็กลัวทุจริต ท่านก็กลัวว่าผิดระเบียบ แต่ไม่แก้ปัญหา แต่คนท้องถิ่นนี่เราเจอปัญหาทุกวัน เราก็ต้องแก้ปัญหา อันนี้เป็น หนึ่งในแสน ๆ ปัญหาที่มาหาทุกวันนะครับ ผมอยู่เทศบาลมีพี่น้องเข้ามา เอาปัญหามาให้แก้ วันละ ๑๐ กว่ารายนะครับ การกำกับดูแลเท่าที่จำเป็นนี่ก็คิดว่าไม่ใช่เท่าที่จำเป็น ดุลยพินิจ ที่ไม่เหมือนกัน ไม่แก้ปัญหานะครับ ฉะนั้นการที่จะเปลี่ยนหลักการ เมื่อก่อนบอกว่าถ้าไม่มี กฎระเบียบที่บัญญัติไว้ทำไม่ได้ ควรจะแก้เป็นอะไรครับ เป็นถ้าไม่มีกฎระเบียบที่ห้ามไว้ ให้ทำได้ นี่คือสิ่งที่เราอยากให้เป็นนะครับ
ก็นำเรียนตัวอย่างที่ ๒ นะครับ เกิดโรคพิษสุนัขบ้าระบาดที่มหาสารคาม ปี ๒๕๕๘ พิษสุนัขบ้าเป็นเรื่องอันตรายนะครับ เพราะว่าถ้าสุนัขบ้าไปกัดใคร ถ้าฉีดวัคซีน ไม่ทัน แล้วก็ดูแลไม่ทันนี่ถึงตายนะครับ ฉะนั้นถือว่าเป็นเรื่องใหญ่เหมือนข้าศึกเข้ามาในบ้านเรา และท่านผู้ว่าราชการจังหวัด ท่านชยาวุธ จันทร ตอนนี้ท่านเป็นรองปลัดกระทรวงมหาดไทย ท่านปศุสัตว์จังหวัด ท่านสาธารณสุขจังหวัด ท่านผู้อำนวยการโรงพยาบาล ร่วมกับเทศบาล ก็ประชุมกันว่าจะทำอย่างไร ก็คือต้องฉีดวัคซีนสุนัขให้เร็วที่สุด เพื่อให้สุนัขไม่ติดเชื้อพิษสุนัข บ้า แล้วใครถูกสุนัขกัดก็ต้องฉีดวัคซีนป้องกันให้เร็วที่สุด ปัญหาก็คืออะไรครับ ตอนนั้น ฉีดวัคซีนสุนัขฟรีไม่ได้นะครับ ทาง สตง. มีตรรกะว่ากลัวนายกเอาไปหาเสียง นายกไปฉีดวัคซีนสุนัขบ้าเอาไปหาเสียงนะครับ แล้วก็ไม่มีกฎระเบียบที่จะให้เราฉีดวัคซีนได้ ปรากฏว่าอย่างไรครับ เทศบาลเราก็แก้ไขปัญหา เบิกไม่ได้ เราก็ต้องแก้ปัญหาให้ทำให้ได้ แล้วเราก็สามารถจะไม่ใช้งบประมาณของรัฐในการที่จะ แก้ปัญหาในการให้ฉีดวัคซีนให้เร็วที่สุด ฉีดวัคซีนไม่ใช่เรื่องง่ายในเทศบาลทั้งเทศบาล ๓๐ ชุมชน ของผม จับสุนัข สุนัขไม่ให้จับง่าย ๆ นะครับ แล้วก็จะฉีดยาสลบ ต้องไปเอกซเรย์ในแต่ละพื้นที่ ไปวัดทุกวัด ชาวบ้านเอาสุนัขมาเต็มไปหมดเลย ซึ่งอันนี้ละครับก็คือปรากฏว่าเราก็เสนอเรื่อง แก้ระเบียบนี้ไปที่กระทรวงมหาดไทย ปรากฏว่าอีก ๑ ปีครับ กระทรวงมหาดไทยถึงออก ระเบียบขึ้นมา เพื่อให้การฉีดวัคซีนพิษสุนัขบ้าได้เมื่อมีโรคระบาดอีก ๑ ปีนะครับ นี่คือการที่ ไม่มีความรวดเร็วของหน่วยงานที่กำกับดูแลไม่แก้ปัญหานะครับ
ตัวอย่างที่ ๓ ค่าตอบแทนกรรมการชุมชน อันนี้พูดมาเป็น ๑๐ ปีแล้วนะครับ คณะกรรมการชุมชนนำเรียนท่านประธานนะครับว่าในเทศบาลเมือง เทศบาลนคร จะไม่มี กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ท้องที่ไม่มี เรามีกรรมการชุมชนแทนกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน เขามีค่าตอบแทนนะครับ แต่กรรมการชุมชนมาประชุมนั่งรถนั่งอะไรมาไม่มีค่าตอบแทน แล้วทุก อบต. ไม่มีปัญหานะครับ เขามีกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน แต่เทศบาลเมือง เทศบาลนคร ไม่มีผู้ใหญ่บ้าน แล้วเกิดอะไรขึ้นครับ ความจริงเทศบาลเมือง เทศบาลนคร มีงบประมาณนะครับ แต่ไม่มีระเบียบให้ เรามีงบประมาณที่จะให้กับกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ไม่ต้องใช้งบหลวงเลยครับ ใช้งบของเทศบาลของเรานี่ละครับ อันนี้ก็ปรากฏว่าเราก็เสนอไปที่กระทรวงมหาดไทย อาทิตย์ที่แล้วท่านเลิศศักดิ์ พัฒนชัยกุล เสนอเข้าไปก็เหมือนเดิมนะครับ ๑๐ ปีที่ผ่านมา มันเหมือนบ่น ไม่แก้ปัญหา นี่ละครับทำไมผมถึงอยากให้ตั้งกระทรวงท้องถิ่นขึ้นมา เพื่อให้ เกิดความรวดเร็วในการแก้ปัญหาให้ท้องถิ่นมีอิสระ มีดุลยพินิจในการตัดสินใจที่สนองกับ ความเปลี่ยนแปลงของบ้าน ของเมือง ของปัญหาประชาชนที่รอไม่ได้นะครับ
อีกตัวอย่างหนึ่งนะครับ งานตักบาตรปีใหม่ เทศบาลเป็นเจ้าภาพของจังหวัด มีผู้ว่าราชการจังหวัด มีอะไรมาทุกคนนะครับ เรียกว่างานจังหวัดนี่เทศบาลเป็นแม่บ้าน แต่ปรากฏว่าระเบียบทาง สตง. บอกว่าใส่ซองพระไม่ได้ ปิ่นโตอาหารก็ไม่ได้ บอกว่าเป็น ความเชื่อส่วนบุคคล เป็นความศรัทธา ไม่สามารถจะเบิกงบประมาณได้ นี่คือเป็นกฎระเบียบ ที่ไม่อิงกับวัฒนธรรมประเพณีของท้องถิ่นนะครับ งานตักบาตรปีใหม่ถือว่าเป็นงานสำคัญ ที่ชาวพุทธของเราได้มาร่วมทำบุญด้วยกัน เป็นสิริมงคลกับบ้านกับเมือง ปรากฏว่าเรื่องนี้ เป็นมา ๔-๕ ปี เสนอเข้าไปที่กระทรวงมหาดไทย แล้วก็ สตง. เพิ่งมาปลายปี ๒๕๖๒ ถึงแก้ ระเบียบได้ นี่คือความล่าช้าที่ฝ่ายกำกับดูแลใช้ดุลยพินิจ แล้วก็การที่ระบบการทำงานของ หน่วยงานที่รับผิดชอบไม่สามารถจะเอื้ออำนวยให้กับพวกเราท้องถิ่นได้ ซึ่งจากตัวอย่าง ที่ผ่านมา จริง ๆ เป็นหนึ่งในหลายหมื่นปัญหาบอกถึงความล่าช้าของงาน หน่วยงานที่กำกับดูแล ความไม่เข้าใจ การไม่แก้ปัญหา กฎระเบียบที่ไม่ทันกับการเปลี่ยนแปลง การใช้ดุลยพินิจ ที่ไม่เหมาะกับปัญหาที่เราเจอนะครับ นี่ละครับที่ผมบอกว่าทำไมจะตั้งกระทรวงท้องถิ่นไม่ได้ ทำไมท้องถิ่นเราจะเป็นหน่วยงานอื่นไม่ได้ จริง ๆ ผมไม่อยากจะพูดคำว่า กระทรวงท้องถิ่น มันเหมือนเรื่องยาก มันเหมือนเรื่องที่ไกลตัว แต่จริง ๆ เราอยากบอกว่ามีหน่วยงานที่เทียบเท่า กับกระทรวง อาจจะเป็นซูเปอร์ (Super) กรม อาจจะเป็นสำนักงานท้องถิ่นแห่งชาติ ขึ้นตรงกับ สำนักนายกรัฐมนตรี ทำงานร่วมกับมหาดไทยได้ เหมือนกับสำนักงานตำรวจแห่งชาติ เหมือนกับบีโอไอ (BOI) เหมือนกับ สทนช. เหมือนกับองค์กรอะไรที่รวบรวมหน่วยงาน ที่เกี่ยวข้องเข้ามารวมกันนะครับ ซึ่งผมจะกล่าวต่อไปว่าหน่วยงานที่เกี่ยวข้องมีอะไรบ้างนะครับ ตัวอย่างอีกอย่างหนึ่งนะครับ การบริหารงานบุคคลท้องถิ่น