บัญญัติ ท้วงติงอีอีซีขาดความเหลื่อมล้ำ ขอเปิดพื้นที่มีส่วนร่วมจริง

นายบัญญัติ เจตนจันทร์ ระยอง

กราบเรียนท่านประธานสภา ผู้แทนราษฎรที่เคารพ กระผม นายแพทย์บัญญัติ เจตนจันทร์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดระยอง เขตอีอีซี (EEC) พรรคประชาธิปัตย์ กระผมขออภิปรายประกอบข้อสังเกต รายงานประจำปี พุทธศักราช ๒๕๖๒ ของสำนักงานคณะกรรมการนโยบายเขตพัฒนาพิเศษ ภาคตะวันออก

ท่านประธานที่เคารพครับ โครงการอีอีซี (EEC) เป็นโครงการที่เปลี่ยนโฉมมา จากอีสเทิร์น ซีบอร์ด (Eastern Seaboard) เมื่อประมาณสัก ๓๐ ปีที่แล้ว โดยหวังว่า จะอาศัยพื้นที่ ๓ จังหวัด ก็คือจังหวัดระยอง จังหวัดชลบุรี แล้วก็จังหวัดฉะเชิงเทรา ได้ผลิต เม็ดเงินลงทุน ดึงดูดเงินลงทุน ดึงดูดเงินรายได้ภาษีอากรเข้ามาในประเทศ ซึ่งผมเองอยู่ในพื้นที่ก็ไม่เคยเจอผู้บริหารอีอีซี (EEC) ผู้บริหารอีอีซี (EEC) ก็ไม่เคยเชิญผม ไปรับฟัง ผมไม่มีโอกาส ผมก็ไม่รู้ว่าผู้ว่าราชการจังหวัดระยองเขาไม่ออกหนังสือเชิญ หรืออย่างไร เห็นมาจังหวัดระยองกันบ่อย ผมไม่เคยเห็นหรอก ผมไม่รู้จัก มารู้จักที่นี่ พร้อมกับเพื่อนสมาชิกอีกหลายจังหวัด เพราะมีเพื่อนสมาชิกบอกว่าอีอีซี (EEC) ไม่เห็นหัว ประชาชน ถ้าผมเป็นประชาชนก็คงไม่เห็นหัวผมเหมือนกัน อันนี้ผมไม่ได้ดรามา (Drama) ผมไม่รู้จักจริง ๆ ผมรู้จักจากสื่อมวลชนต่าง ๆ ต้องออกตัวอย่างนี้ก่อนนะครับ ทีนี้โครงการนี้ ก็ชื่อว่าโครงการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจภาคตะวันออก หรืออีอีซี (EEC) ท่านจะบอกว่า มีผลประโยชน์อย่างโน้นอย่างนี้ โดยเฉพาะเรื่องของเม็ดเงิน ๑.๗ ล้านล้านบาท เพื่อที่จะให้ ประเทศไทยหลุดกับดักประเทศที่มีรายได้ปานกลางไปสู่ประเทศที่มีรายได้สูง สืบเนื่องจาก ประเทศไทยขายทรัพยากรดีบุก ขายแร่ ขายต่าง ๆ แล้วก็ไม่ค่อยจะมีนวัตกรรม ไม่ค่อยจะมี เรื่องอุตสาหกรรมที่มีรายได้สูงนะครับ ผมเองก็เข้าใจรัฐบาลเพราะว่าจีดีพี (GDP) ก็ติดกับดัก มาหลายปีแล้ว แต่เมื่อผมมาดูในแผนของอีอีซี (EEC) พบว่าสิ่งที่ทางอีอีซี (EEC) ได้แผนงาน ภาพรวมหรือมาสเตอร์แพลน (Master plan) ผมไม่เห็นมีเกษตรกรรมเลยผมเองเป็น ผู้แทนในซีกเกษตรของจังหวัดระยอง เมื่อตั้งแต่โควิด (COVID) มานี่ทุเรียนทำรายได้ หลายหมื่นล้านบาท ขอบคุณโควิด (COVID) ผมไม่ได้อยากให้เป็นโควิด (COVID) ถ้าไม่มี โควิด (COVID) ทุเรียนและผลไม้จังหวัดระยอง แล้วก็จังหวัดจันทบุรี แก่งหางแมวนี่ เพราะไปเอาน้ำเขามา ๑๐ ล้านลูกบาศก์เมตร ต้องยืนต้นตายจำนวนมาก กว่าจะปลูกได้ต้อง ๗ ปี แล้วก็สมาคมนิคมอุตสาหกรรมภาคอุตสาหกรรมลงไปประชุมที่อ่างเก็บน้ำประแสร์ พร้อมด้วยท่านรองนายกรัฐมนตรีประวิตร ผมก็รับเรื่องร้องเรียนของชาวบ้านอยู่ ๒-๓ เรื่อง จริง ๆ ผมรู้ ผมไม่อยากไปก้าวก่ายแทรกแซงฝ่ายบริหารหรอก แต่ชาวบ้านเขาชุมนุม ไว้ก่อนหน้านั้นสักอาทิตย์หนึ่งว่าอยากจะให้ปิดน้ำไม่ให้ไปอีสท์วอเตอร์ เพราะน้ำใน อ่างเก็บน้ำเหลือ ๗ เปอร์เซ็นต์คือ ๒๐ ล้านลูกบาศก์เมตร จาก ๒๙๕ ล้านลูกบาศก์เมตร ปลาในอ่างเก็บน้ำเหม็นคาวขลุกขลิกจะแย่ กรมประมงก็ติดป้ายห้ามจับปลา จริง ๆ ต้องจับ ออกบางส่วน ไม่อย่างนั้นน้ำมันเหม็นคาวเพราะว่าน้ำมันน้อยมาก โบสถ์ ศาลพระภูมิ ที่เป็น ที่ดินเก่าที่ถูกเวนคืนเป็นอ่างเก็บน้ำก็โผล่ขึ้นมา พี่น้องประชาชนที่เป็นช่างภาพก็ไปถ่ายรูป ปรากฏว่ามีแต่อุตสาหกรรมที่ไปประชุมกับท่านรองนายกรัฐมนตรี มีท่านผู้ว่าราชการจังหวัด ชาวบ้านถูกหลอกว่าอย่ามาชุมนุมกันเลย ทีแรกก็ยังมาชุมนุมเพื่อที่จะยื่นหนังสือ เขาบอก ส่งตัวแทนก็แล้วกัน ทีแรกเขาก็ไม่ได้ติดต่อผมหรอก พอผมรู้ว่าเขาส่งตัวแทนแล้ว เขาเจรจา ไม่สามารถมีคนไปยื่นหนังสือให้ท่านรองนายกรัฐมนตรีที่มาประชุมกันที่อ่างเก็บน้ำคงจะเรื่อง มาเอาน้ำไปนั่นแหละ สุดท้ายก็ไม่มีตัวแทนเข้าได้ ถามใครใครก็ไม่บอกว่าเข้าได้ยื่นได้ ผมเอง ก็บอกว่าอย่างนั้นเดี๋ยวผมอาสาแล้วกัน ผมเป็นผู้แทนเขาคงจะให้เข้า ผมก็ยังไม่รู้จักใคร สักคนหนึ่งเพราะว่าแต่งเสื้อคลุมดำ ๆ กันมาหมด ก็เห็นแต่ผู้ว่าราชการจังหวัดระยอง คนเดียว ก็ถามผู้ว่าราชการจังหวัดว่านี่ชาวบ้านมายื่นหนังสือ ผมก็จะขอเข้าไปยื่นกับ รองนายกรัฐมนตรี ผู้ว่าราชการจังหวัดบอกว่าเขาไม่ได้เป็นคนจัด สทนช. สำนักทรัพยากรน้ำ แห่งชาติเป็นคนจัด เขาไม่ได้จัดเก้าอี้ให้ ส.ส. ไม่มีที่นั่ง ไม่มีบอกไว้ ผมก็มารู้ภายหลังว่าข้างใน มี ส.ส. ถึง ๓ คน ผมไม่เอ่ยนาม จังหวัดชลบุรีคนหนึ่ง ที่จังหวัดระยองผม เขตอุตสาหกรรม อีกคนหนึ่ง แล้วก็จังหวัดจันทบุรีคนหนึ่ง ผมเป็น ส.ส. ในพื้นที่อ่างซึ่งเป็นพื้นที่เกษตรกรรม ผมไม่ได้เข้า ผมก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ผมก็เลยว่าอย่างนั้นฝากผู้ว่าราชการจังหวัดเข้าไปแล้วกัน แล้วสุดท้ายก็มีประชาชนมายื่นอีกฉบับหนึ่งเรื่องเกี่ยวกับขาดแคลนน้ำช่วงนั้นวิกฤติ ผมก็รับไว้แต่ว่าห้องประชุมปิดหมดแล้ว ผมก็อาศัยหน้าตาผู้แทนราษฎรซึ่งไม่ค่อยมีใครรู้จัก เท่าไร คนกรุงเทพฯ ก็ไม่รู้จัก มีแต่ชาวบ้านเท่านั้นที่รู้จัก ผมก็จะไปยื่นหนังสือจะแง้มประตู เผื่อยื่นให้ผู้ว่าราชการจังหวัดที่ผมรู้จักคนเดียว ปรากฏว่าสำนักงานจังหวัดก็ดักอยู่หน้าประตู ผมบอกอย่างนั้นฝากท่านไปให้กับนายหน่อยเผื่อจะได้อ่านบ้างว่ามีเรื่องอะไรบ้าง สำนักงาน จังหวัดก็บอกว่าไม่กล้ารับหรอก ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงกลัวผู้ว่าราชการจังหวัดถึงขนาดนี้ ผมบอกรับ ๆ ไปเถอะ แล้วสุดท้ายผมก็นึกว่าถึงมือแล้วผมก็พากันกลับบ้าน ตัวแทน เกษตรกรประธานผู้ใช้น้ำในอ่างประแสร์ซึ่งเป็นอ่างที่ใหญ่ที่สุดภาคตะวันออกก็ไม่ได้เข้า ซึ่งเป็นเจ้าที่เจ้าทางของน้ำในอ่างเก็บน้ำนั้น แล้วประธานผู้ใช้น้ำของลุ่มน้ำประแสร์ก็ไม่ได้เข้า สรุปแล้วคือไม่มีคนในพื้นที่เข้าเลย ผมก็ไปต้อนรับท่านประวิตรถึงรถก็บอกท่านว่าผมมีเรื่อง ร้องเรียนมาตอนนั้น ๓ เรื่อง ผมจะเข้าไปยื่นหนังสือกับท่าน ทางผู้ว่าราชการจังหวัดก็บอกว่า ไม่มีที่ให้ผมนั่ง ท่านประวิตรก็เพิ่งลงจากรถก็คงยังงง ๆ เพราะมีคนประกบท่านอยู่ ท่านก็ ไม่ได้บอกว่าเข้าไปสิ สุดท้ายก็คือผมก็หวังฝากผู้ว่าราชการจังหวัดแล้วกันยื่นเข้าไปข้างใน เพราะว่าผมเชื่อว่าผู้ว่าราชการจังหวัดเขารู้ว่าประชาชนบอกว่าจะให้ปิดน้ำไม่ให้อีสท์วอเตอร์ เพราะว่าเขากลัวทุเรียนเขาจะยืนต้นตาย ผลผลิตเขาจำนวนมาก วันรุ่งขึ้นสำนักงานจังหวัด โทรศัพท์มาถามผมว่าท่าน ส.ส. ทราบไหมข้างในมี ส.ส. จังหวัดจันทบุรีอยู่ไหม ผมบอก ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่มาทราบภายหลังเพราะสื่อมวลชนก็ออก ก็มี ส.ส. อยู่ ๓ ท่าน ที่มาใน ที่ประชุมแห่งนั้น ผมก็เลยถามว่าแล้วหนังสือฝากไปหรือยัง เขาบอกยัง ยังอยู่ที่สำนักงาน จังหวัด ตายละชาวบ้านเดือดร้อนอยากจะยื่นหนังสือ ท่านรองนายกรัฐมนตรีมาถึงพื้นที่ ก็ไม่ได้ยื่น ผมเองไม่รู้สึกเท่าไรหรอก แต่ชาวบ้านเขารู้สึกว่าผมเป็น ส.ส. พื้นที่ไม่มีค่า สำหรับเขา แล้วก็น้ำของเขานะคุยเรื่องอะไรนักก็ไม่รู้ เมื่อมาประชุมแล้วก็แถลงข่าว ๕๐ วินาที ผู้สื่อข่าวก็รู้แต่เรื่องอะไร ๕๐ วินาทีไม่รู้หรอกคุยกันตั้งนาน แล้วก็ไม่รู้ว่า ภาคอุตสาหกรรมกับภาคเกษตรกรรมทำไมเมื่อมีอีอีซี (EEC) เกิดขึ้น มีอุตสาหกรรม ที่จะเกิดขึ้นทำไมต้องทำให้ชาวเกษตรกรรมและชาวอุตสาหกรรมต้องระแวงกัน ตลอดระยะเวลาที่อ่างเก็บน้ำนี้สร้างมาเป็นสิบ ๆ ปีเขาพยายามพัฒนาเรื่องความไว้วางใจให้ เกิดขึ้น ในสภาแห่งนี้ผมพูดเสมอว่าอ่างเก็บน้ำต้องพยายามจัดสรรน้ำให้เป็นธรรม ให้เกษตรกรเพียงพอก่อนเพราะว่าเป็นอ่างเกษตร ผมไปเปิดวัตถุประสงค์ก็ใช่ เมื่อเป็น อ่างเกษตรอะไร ๆ ก็ต้องถามเกษตรกร พอใช้หรือยัง พอใช้แล้วอุตสาหกรรมจะขอใช้บ้าง พูดกันดี ๆ ผมอภิปรายหารือในสภานี้พอมีคำว่าอุตสาหกรรมหลุดขึ้นมาในคำอภิปรายผม เท่านั้นในเฟซบุ๊ก (Facebook) ที่ผมแจ้งไป เขาต่อว่าต่อขานผมมากเลย เพราะเขา ไม่อยากได้ยินคำว่าอุตสาหกรรมเลย แล้วยิ่งมาเกิดเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นผมอึดอัดจนทุกวันนี้ว่า ผมเป็นผู้แทนราษฎรในพื้นที่ผมไม่มีค่าเลยผมมีที่พูดแค่ที่เดียวหรือ ผมไปก้าวก่ายแทรกแซง งานไหม ให้ผมยื่นข้างนอกก็ได้ หรือให้ผมพูดก็ได้ หรือให้ผมยื่นผ่านผู้ว่าราชการจังหวัด ผู้ว่าราชการจังหวัดก็รีบยื่นให้ก็หมดหน้าที่ เขาไม่ได้เสนอผู้ว่าราชการจังหวัด เขาเสนอ รองนายกรัฐมนตรี ผมอึดอัดมากนะครับ เพราะฉะนั้นเรื่องของอีอีซี (EEC) ผมอยากจะ นำเรียนท่านประธานถึงคณะกรรมการอีอีซี (EEC) ว่าน้ำไม่พอใช้นะครับ ๑๕ ปีที่ผ่านมา น้ำในอ่างเหลือแค่ ๗ เปอร์เซ็นต์ ขอบคุณโควิด (COVID) ที่ผมบอกว่าเมื่อสักครู่โรงแรม ในพัทยา โรงแรมในภาคตะวันออกหยุดการใช้น้ำตลอดเวลาที่มีโควิด (COVID) ๒-๓ เดือน ปริมาณการใช้น้ำดรอป (Drop) ลงกะทันหันเลยในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว เกษตรกร ต้องขอชมผู้อำนวยการอ่างเก็บน้ำประแสร์ ผอ. กิตติธัช แกบริหารน้ำจนพอดีเส้นยาแดง ผ่าแปดเลย เกษตรกรรมก็ได้ใช้ อุตสาหกรรมได้ใช้หรือเปล่าก็ไม่รู้ แล้วก็ไปขอน้ำจาก อ่างเก็บน้ำวังโตนด จังหวัดจันทบุรีมา อ่างเก็บน้ำเขา ๔ แห่ง ๓๐๐ กว่าล้านบาท แต่ว่าอ่างสุดท้ายคืออ่างเก็บน้ำวังโตนด ซึ่ง ๙๙.๕ ล้านลูกบาศก์เมตร ผ่านคณะผู้ชำนาญการ สิ่งแวดล้อมแห่งชาติหรือเรียกว่า คชก. ผ่านแล้วครับ คือนักวิชาการ แต่ยังไม่ผ่าน คณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติซึ่งมีท่านรองนายกประวิตรเป็นประธาน แล้วในนั้นมี ผู้ทรงคุณวุฒิ ซึ่งผู้ทรงคุณวุฒิก็ใช้ความเห็นส่วนตัวว่าในนี้ซึ่งปกติเป็นป่ามือสองแล้วนี้เป็นทาง ช้างผ่าน ผ่านอ่างเก็บน้ำ ผ่านอ่างเก็บน้ำก็สร้างอ่างเก็บน้ำไม่ได้สิ ผมก็ไม่รู้นะ เนื่องจาก คณะกรรมการมีหลายท่าน ไม่ทราบว่าในเมื่ออ่างเก็บน้ำที่จังหวัดจันทบุรีซึ่งเราไปขอยืมน้ำ เขามาใช้แล้วก็มิหนำซ้ำไม่เคยสร้างท่อส่งน้ำไปที่โป่งน้ำร้อนสอยดาวเลย สร้างเด่มาที่ ประแสร์ จังหวัดระยอง แล้วก็เด่ไปที่อ่างเก็บน้ำคลองใหญ่ หนองปลาไหล ที่ปลวกแดง แล้วก็ งบประมาณรายจ่ายประจำปีในเล่มที่ผมจะเห็น ปี ๒๕๖๔ กำลังจะสร้างท่อส่งน้ำไปหนองค้อ จังหวัดชลบุรี ๘,๐๐๐ ล้านบาท ยังไม่ได้มีโอกาสจะสร้างอ่างเก็บน้ำวังโตนดก็จะมาจุ่มเอาน้ำ อ่างประแสร์ผมไป แล้วผมยังแว่วว่า ทำไมผมถึงพูดว่าแว่ว เพราะผมไม่เคยได้ยินจากปาก ของในที่ประชุม แว่วว่าอีสท์วอเตอร์จะเอาน้ำมาฝากไว้ที่อ่างเก็บน้ำประแสร์อีก ๔๐ ล้านลูกบาศก์เมตร ฝากอย่างไร หน้าฝนเขาก็สูบน้ำไปเก็บ แล้ววันหลังก็เหลือ ๔๐ ล้านลูกบาศก์เมตร เขาอ้างว่าเป็นของเขาสมบัติเขา จะมาฝากน้ำในอ่างบ้านผมแล้วไม่ได้ ถามผม ไม่ได้ถามชาวบ้านนี่ได้ไหม ผมอาจจะให้ฝากสัก ๕ ล้านลูกบาศก์เมตร ไปฝาก หนองค้อสัก ๕ ล้านลูกบาศก์เมตร หนองปลาไหล ๕ ล้านลูกบาศก์เมตร ไปฝากแต่ละที่ นิด ๆ หน่อย ๆ ไม่เช่นนั้นเกษตรผมถ้าไม่พอทำอย่างไร เกษตรกรที่ปลูกสวนผลไม้รายได้เข้า ตั้งหลายหมื่นล้าน อีอีซี (EEC) ไม่ได้พูดถึง ไม่ได้อุ้มชูให้เขายกระดับเป็นเกษตรกรรม ๔.๐ เลย ระบบจ่ายน้ำที่ใช้กดปุ่มสวิทช์เดียวจ่ายน้ำได้ทั่วทำให้เขาสิ แล้วอีอีซีไอ (EECI) ที่ไป อยู่ที่อำเภอวังจันทร์ สวทช. สร้างเป็นเมืองอาณาจักรใหญ่โต วิจัย แล้วโรงพยาบาลอำเภอ วังจันทร์นิดเดียว ๓๐ เตียงอะไรก็ไม่พร้อม นักวิจัยไม่ป่วยหรืออย่างไร ไม่ป่วยฉุกเฉิน มีเฮลิคอปเตอร์รับเข้ากรุงเทพฯ หรืออย่างไร ทำไมอีอีซี (EEC) ไม่ดูความเจริญให้มันมี ความทัดเทียมเท่าเทียมกัน ยังจะเอาอีสเทิร์นซีบอร์ด (Eastern Seaboard) แบบมาบตาพุด มาฝากไว้ที่ ๓ จังหวัดนี้อีกหรือ แล้วทำไมไม่ขยายอีอีซี (EEC) ไปอยู่จังหวัดจันทบุรี เพราะไปเอาน้ำเขามา น้ำจังหวัดจันทบุรีเยอะ แต่จังหวัดจันทบุรีไม่มีที่รับน้ำ ผลไม้เขาตั้ง เท่าไร รายได้ตั้งกี่หมื่นล้านบาท โควิด (COVID) มาทำอะไรราคาทุเรียนไม่ได้เลย ๑๐๐ กว่าบาทตลอด นี่รายได้เห็น ๆ เพราะฉะนั้นปีต่อไปนี้ ปี ๒๕๖๔ นี้ฤดูแล้งจะให้เหลือ น้ำ ๗ เปอร์เซ็นต์ ๒๐ ล้านลูกบาศก์เมตรไม่ได้แล้ว เพราะเกษตรกรของผมขยายผลไม้ อย่างรวดเร็วใช้น้ำอย่างมาก ปีที่แล้วชลประทานประมาณการใช้น้ำไว้ ๑๖ ล้านลูกบาศก์เมตร ใช้จริง ๆ ๓๐ ล้านลูกบาศก์เมตร ท่านประมาณการใช้ไว้เรียบร้อยหรือยัง ท่านมีข้อมูล เพียงพอหรือยังอีอีซี (EEC) ผมจะพูดในสภาแห่งนี้ว่าต้องดรอป (Drop) ขนาดอีอีซี (EEC) ลง เพราะผมไม่รู้กับท่าน ท่านไม่รู้กับผม ท่านรู้กับนักวิชาการ แล้วนักวิชาการท่านผมก็ไม่รู้ว่า อ่างเก็บน้ำวังโตนดที่เขาค้านนี่วิชาการมันผ่านแล้ว แต่ผู้ทรงคุณวุฒิไม่ผ่าน มีอะไรหรือเปล่า ที่จะไปทำน้ำทะเลเป็นน้ำจืด มีการจะไปลงทุนทางโน้นหรือเปล่า เพราะว่าถ้าไม่ง้อน้ำทางนี้ ก็ต้องไปง้อน้ำทางโน้น ถ้าจะง้อน้ำทางโน้นโครงการ ๘,๐๐๐ ล้านบาทที่จะผันน้ำจาก ประแสร์ไปหนองค้อตัดออกไปเลย อย่าได้มีวาระซ่อนเร้นอะไรที่เกิดขึ้นกับเรื่องของน้ำ ในภาคตะวันออก เพราะฉะนั้นผมก็เนื่องจากเวลาจำกัด แล้วก็เรื่องน้ำเป็นเรื่องคอขาด บาดตาย ถ้าประมาณการใช้น้ำของภาคเกษตรอย่าให้ขาด อุตสาหกรรมลดกำลังการผลิตสัก ๕๐ เปอร์เซ็นต์ โรงแรมชดเชยนักท่องเที่ยวให้หยุดใช้น้ำประปาสัก ๑๕ วัน ๓๐ วันไม่ตาย หรอกครับ แต่ถ้าภาคเกษตรผมทุเรียนปลูกมา ๗ ปี ๑๐ ปีมันตายทั้งต้นแล้วรัฐบาลชดเชยอะไร ผู้ว่าราชการจังหวัดคนนี้ไม่เคยประกาศเขตภัยแล้ง ไม่เคยประกาศเป็นเขตภัยพิบัติช้างป่า แต่ที่จันทบุรีท่านผู้ว่าราชการจังหวัดประกาศเขตติดกัน ดูแลพี่น้องเกษตรกรผมด้วย ไม่เช่นนั้นอีอีซี (EEC) ไม่มีอนาคตนะครับ ท่านไปโฆษณาต่างประเทศ แต่ผมก็จะบอก ต่างประเทศว่าท่านอย่าขยายกำลังการผลิตเดี๋ยวจะไม่มีน้ำใช้ ถ้าใช้น้ำทะเลเป็นน้ำจืด คิวบิกเมตรละ ๕๐ บาท แต่มาเอาน้ำอ่างประแสร์ผมคิวบิกเมตรละ ๕๐ สตางค์ ท่านลองคิด ดูก็แล้วกัน แล้วน้ำที่ท่านทำจากทะเลเป็นน้ำจืดมันจืดจริง ๆ หรือเปล่า เพราะฉะนั้นวันนี้ ท่านมาฟังจากประชาชนที่มีปากที่มีที่พูดที่เดียวนี่ ปีหนึ่งถึงท่านจะได้ฟังผมครั้งหนึ่ง ผมก็อึดอัดนะ ที่ระยองบ้านผมใคร ๆ ก็ว่าเจริญ แล้วคนทั้งประเทศไทยก็ไปอยู่ที่ระยอง โรงพยาบาลก็ขาดแคลน โรงเรียนก็มีแต่เด็กต่างจังหวัดมาอยู่ คนบ้านผมก็ต้องไปเรียน กรุงเทพฯ สาธารณูปโภคเรื่องของการศึกษา เกษตร ถนนหนทางทุกจังหวัดอิจฉาระยองว่า ถนนใหญ่ แต่ว่าเขามีมาไว้ให้เทรลเลอร์ (Trailer) วิ่ง เขาไม่ได้มีไว้ให้คนท้องถิ่นวิ่ง คนท้องถิ่น ก็ขี่มอเตอร์ไซค์ (Motorcycle) อุบัติเหตุก็เกิดทุกวัน เพราะฉะนั้นความสมดุลที่ท่านว่า ท่านกรีน (Green) น่ะ กรีน (Green) ก็คืออุตสาหกรรมสีเขียวมันเขียวแต่ในคำพูดหรือเปล่า แล้วมันเขียวลงไปจนถึงพื้นที่ไหมการพัฒนามันสมดุลแล้วหรือยัง แล้วประมงบ้านผม หายไปไหน ผมกำลังจะพูดในสภาแห่งนี้ว่าคำขวัญระยอง อุตสาหกรรมก้าวหน้า น้ำปลา รสเด็ด เกาะเสม็ดสวยหรู สุนทรภู่กวีเอก แต่บ้านผมต้องกินน้ำปลาเวียดนามแล้ว อุตสาหกรรมประมงผมเสียหาย เสียหายเพราะอะไร เสียหายเพราะว่ากฎระเบียบต่าง ๆ มันพอดีพอสมควรกับที่จะเกิดขึ้นกับอุตสาหกรรมประมงบ้านผมหรือยัง ปลากะตักบ้านผม ไปไหนแล้ว ผมก็อยากจะให้ถอดคำขวัญนี้ออกจากระยองด้วย เพราะว่ามันก็ไม่เหลือ อะไรแล้ว แล้วก็รับภาระกับสิ่งที่รัฐบาลจะได้จากเม็ดเงินภาษี ท่านคงเข้าใจนะครับ กราบขอบพระคุณครับ