นายชวน หลีกภัย ประธานสภาผู้แทนราษฎร

เตือนแล้วนะครับ ทำไม ข้อบังคับนี่เรื่องแต่งกายสำคัญที่สุดหรือครับ ท่านประธานคงรอตอบ เราขอข้าม มันเป็นเรื่อง การวิจารณ์อันเกิดจากเหตุการณ์ที่ผ่านมา ผมขอเรียนพวกเราแม้กระทั่งวันนี้ก็มีเพื่อนเรา คนหนึ่งขออนุญาตเป็นพิเศษ ขอสวมหมวกเนื่องจากไม่สบาย แต่ว่าผมยังไม่ได้อนุมัติ ผมก็เรียนท่านเลขาว่าขอมาพบหน่อย เพื่อว่าขอทราบอาการ เมื่อวันก่อนนี้เพื่อนของเรา ที่พิการเข้ามาขอว่ากางเกงขายาวเมื่อนั่งมันลำบากเพราะใช้ขาเทียม ผมก็อนุโลมไป อนุมัติไป เข้าใจความจำเป็นของแต่ละคนที่ไม่เหมือนกัน แต่ว่าเครื่องแต่งกายสภาผ่านมา ๘๗ ปี ไม่ค่อยมีปัญหานะครับ พูดง่าย ๆ ก็คือว่าเขาก็ใช้มาตรฐานธรรมดาทั่วไป เขาก็ไม่ห้าม เมื่อสมัยท่าน พลเอก เปรม คิดชุดพระราชทานก็อนุมัติให้เป็นชุดเทียบเท่าชุดสากล เราจึงได้ เห็นชุดอย่างที่ท่านรัฐมนตรีที่มาชี้แจงก็แต่งชุดนั้น ซึ่งต่อไปผมก็คิดว่าอนุญาตครับ เพียงแต่ เมื่อข้อบังคับนี้ผ่านไปแล้ว มันมีอยู่ข้อหนึ่งที่บอกว่านอกจากแต่งชุดสากลที่ว่านี้แล้ว ยังอนุญาตให้ท่านประธานกำหนดชุดอย่างอื่นได้ ซึ่งตอนนั้นผมก็จะหารือพวกเราเป็นการ ภายใน เพราะผมคิดว่าเราก็ไม่ถึงขนาดเคร่งครัดว่าต้องสากลเหมือนกันทุกคน และถ้า เราสามารถส่งเสริมอะไรที่เป็นวัฒนธรรมของเราได้ก็เป็นเรื่องที่ดี แต่นั่นเป็นรายละเอียด ขั้นตอนหลังจากข้อบังคับนี้ผ่านไปแล้ว ก็จะอนุญาตให้ประธานนำเรื่องนี้มาพิจารณา อีกทีหนึ่ง เพราะฉะนั้นวันนี้ขอว่าเรื่องเครื่องแต่งกายเราจบเท่านี้ อย่าไปเป็นประเด็น เดี๋ยวคนจะหาว่าเราไม่มีเรื่องจะพูดกัน เอาเรื่องข้อบังคับซึ่งผมเรียนด้วยความเคารพว่า ใจผมนะครับ ผมอยู่กับข้อบังคับมา ๕๐ ปี ผมขอเรียนว่าผมไม่อยากเห็นข้อบังคับที่มันยาว เกินไป แล้วมันจุกจิก หยุมหยิมเกินไป ก็ไม่อยากเห็นอย่างนั้น แต่ว่าบางเรื่องรู้ว่าเจตนาดี เช่น มีการตั้งกระทู้ถามพิเศษในห้องพิเศษโดยไม่ต้องมากวนเวลาของเพื่อนคนอื่น อันนี้ ก็อาจจะเป็นจุดหนึ่งที่เป็นปัญหาที่เราเจอวันนี้ ๕ กระทู้วันนี้กินเวลาไปเกือบครึ่งวัน เพราะว่าวิธีถามกระทู้มันเปลี่ยนไป สมัยก่อนมันจะสั้น ผมเรียนอย่างนี้ ผู้ตั้งกระทู้ถาม อ่านกระทู้ถามจบและอธิบายสั้น ๆ แล้วก็นั่งลง แล้วก็ตอบ ตอบเสร็จก็มาครั้งที่ ๒ ครั้งที่ ๓ แล้วแต่ข้อบังคับ ก็จะจบในเวลาสั้น ๆ แต่เดี๋ยวนี้มันเป็นการอภิปราย เพราะฉะนั้นผู้เขียน ข้อบังคับในอดีตเขาก็เก่ง เขาเขียนไว้เลยว่ากระทู้ถามนั้นจะต้องไม่เป็นการอภิปราย อันนี้พวกเราไปอ่านดู และเราจะเห็นว่าเขาเจอปัญหาอย่างนี้ เขาถึงแก้ปัญหาอันนี้ ผมก็ดูว่า พวกเราช่วยกันดู เพราะข้อบังคับนี้ใช้กับพวกเราทุกคน พูดง่าย ๆ ก็คือกฎหมายที่เราออกมา บังคับพวกเรา แล้วเราก็ดูว่าอะไรคือความเหมาะสม อะไรที่จะทันกับสถานการณ์ที่ เปลี่ยนแปลงไป อะไรที่คิดว่าล้าหลังแล้วจะทำให้เราเสียเวลา อันนี้ก็เป็นหน้าที่เราช่วยดู เมื่อตอนตั้งคณะกรรมาธิการ ผมขอเชิญพวกเราพูดกันต่อไป เชิญครับ

ครับ เดี๋ยวข้อบังคับ ออกมา ข้อบังคับนี้จะไม่อยู่ที่ประธานนะครับ จะเป็นเรื่องของกรรมาธิการที่เขียนมา ที่ท่านประธานวิเชียรท่านอ่านให้ฟังเมื่อสักครู่นี้ อันนี้เป็นข้อบังคับที่เขียนอยู่แล้ว ในอดีตก็มี อยู่แล้วครับ แต่ว่าปลีกย่อยอย่างอื่น เช่น ชุดไทย ชุดอย่างอื่น อันนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ ประธานจะเป็นผู้พิจารณาครับ ผมขอพวกเราถ้ามีความประสงค์จะอภิปรายขอเชิญนะครับ แต่ว่าถ้าสมมุติว่าไม่มีประเด็นสำคัญเราจะได้รับหลักการ เพราะวันนี้กระบวนการจะต้อง เสียเวลาเล็กน้อย เพราะว่าเราจะถามว่า หวังว่าไม่มีใครคิดเป็นอย่างอื่น เห็นเป็นอย่างอื่น ถือว่าเห็นชอบแล้ว วันนี้ทำไม่ได้ครับ จำเป็นต้องมีชื่อพวกเราทุกคนว่าเห็นด้วยกับการรับ หลักการข้อบังคับนี้หรือไม่ จึงขอเรียนเกริ่นไว้เบื้องต้นว่าจะมีการลงคะแนนด้วยการแจกบัตร ๓ ใบ สีแดง สีน้ำเงิน สีขาว เห็นด้วยสีน้ำเงิน ไม่เห็นด้วยสีแดง งดออกเสียงสีขาว แต่ต้อง เขียนชื่อและเลขที่ของเราไว้พร้อมกับพรรค เพื่อเจ้าหน้าที่จะได้เอาบัตรนี้มาตรวจแล้วก็ได้ บันทึกว่าสมาชิกเราคนไหน ชื่ออะไร พรรคไหน ลงมติว่าอย่างไร เพื่อไม่ให้การดำเนินการนั้น ขัดต่อกฎหมายรัฐธรรมนูญ เดี๋ยวจะมีการหยิบยกขึ้นมามีปัญหา ฉะนั้นก็ขอเรียนว่าได้เตรียม เรื่องนี้กันมาเป็นสัปดาห์ครับ แล้วก็ลงเอยว่าวันนี้เราเตรียมบัตรลงคะแนนให้พวกเรา ซึ่งจะ ไม่เสียเวลาเหมือนกับการเรียกชื่อทีละคน เพียงแต่ไม่อาจจะสรุปแล้วก็ผ่านไปได้ทันที ดังนั้น ถ้าสมาชิกพวกเราไม่มีความประสงค์จะอภิปรายรายละเอียด แล้วก็ต้องการที่จะรับหลักการ แล้วก็ไปลงรายละเอียดในชั้นกรรมาธิการ เราดูว่ามีเวลามันก็มาก ไปดูให้ละเอียดแล้วไป แปรญัตติแต่ละประเด็นที่เราคิดว่าเราอยากจะขอแก้ให้มันเป็นอย่างอื่นครับ ท่านสมาชิก เชิญเลยครับ