ครูมานิตย์ ชี้ปัญหาที่ดินคนจน ขอรัฐจัดสรร-แก้กฎหมายคืนความเป็นธรรม

นายครูมานิตย์ สังข์พุ่ม สุรินทร์

ขอบคุณท่านประธานที่เคารพครับ กระผม นายครูมานิตย์ สังข์พุ่ม สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากจังหวัดสุรินทร์ พรรคเพื่อไทย ในฐานะตัวแทนพี่น้องประชาชนที่มาจากรากหญ้าคนหนึ่ง ท่านประธานครับ ผมเคยกล่าว ในสภาหลายครั้งว่าในชีวิตของการเป็นผู้แทนของผม ผมอยากเห็นอยู่ ๒-๓ เรื่องเท่านั้นครับ ที่สำคัญ เรื่องแรก ก็คือเรื่องการจัดการศึกษาที่ให้โอกาสกับเด็กชนบทได้มีโอกาสใกล้เคียงกับสังคม ป่าคอนกรีต เรื่องที่ ๒ ก็คือเรื่องของปัญหายาเสพติดที่ได้รับการดูแลจากผู้มีอำนาจรัฐ หรือผู้ที่เป็นเจ้าของเรื่องที่จะปราบปรามให้กับเด็กเยาวชนในวันนี้ และปัญหาเรื่องที่ ๓ ก็คือ ปัญหาของความยากจน ในการทำปฏิวัติรัฐประหารเมื่อวันที่ ๒๒ ปี ๒๕๕๗ ผมยังคิดว่า มันไม่ได้มีอะไรเสียเลยนะครับ ในหลายเรื่องมีดี แต่สิ่งที่ผมคาดหวังไว้ ๒ เรื่อง ผมผิดหวัง เรื่องแรกก็คือเรื่องของการปราบยาเสพติดก็ไม่ได้มีอะไรที่มันจะกระเตื้องขึ้นไป แต่ผม จะไม่กล่าวเพราะว่าเรื่องนี้มันเป็นญัตติเรื่องที่ดิน เรื่องที่ ๒ ก็คือปัญหาในเรื่องของการ จัดการที่ทำกินให้กับผู้ยากไร้หรือผู้ที่มีที่ดินแล้วที่ยังขาดเอกสารสิทธิ ทำไมที่ผมกล่าวเช่นนี้ ในเบื้องต้นจริง ๆ ผมเห็นมีการสั่งไปโค่นป่ากันที่จังหวัดเลย จังหวัดสุรินทร์เยอะแยะมากมาย กับเจ้าหน้าที่ของรัฐ แล้วก็บอกว่าจะเอามาจัดสรร แต่ในหลาย ๆ ที่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อย่างนี้ไม่มี ทั้ง ๆ ที่ว่าเป็นที่ดินในลักษณะเดียวกันที่คนไปบุกรุกก็กลายเป็นรูปของฟันหลอ ดังมาปรากฏให้เห็น ทุกวันนี้ผมไม่ได้กระแนะกระแหนใครนะครับ แต่ท้ายที่สุดความจริง มันก็ต้องเกิด ผมเชื่อท่านประธานว่าคงคิดเหมือนผมเพราะท่านประธานเป็นคนที่ผมให้ ความสำคัญมาก ๆ แล้วก็มีจุดยืนที่มั่นคงว่าวันนี้เราได้เห็นอะไรชัดเจน ท่านประธานครับ ผมเป็นผู้แทนจากจังหวัดสุรินทร์มาจากภาคอีสาน ภาคอีสานมีปัญหามากในเรื่องของที่ทำกิน ในเรื่องของที่อยู่อาศัย บางครั้งเราจะเห็นว่าคนที่เดินทางมากรุงเทพฯ ยกขบวนกันมาเรียกร้อง ขอทวงสิทธิในฐานะที่เขาเกิดมาเป็นคนไทยแต่เขาไม่ได้รับโอกาสในการบริหารการจัดสรร ทรัพยากรของประเทศไทยให้กับเขาบ้างเพราะเขาเป็นคนจน จึงได้ชื่อว่าสมัชชาคนจนบ้าง ม็อบ (Mob) คนจนบ้าง บางครั้งเขาไม่ได้มาเกี่ยวข้องกับการเมือง เขามาในเรื่องของปัญหา ปากท้องของเขาจริง ๆ ผมได้เคยไปสัมผัสเขาในจุดที่เขามาแล้วได้เห็นความน่าสงสารของเขา ว่าเขาไม่มีโอกาส คนเหล่านี้เขาเกิดมาในประเทศไทย บางคนวันนี้ที่ทำกินสัก ๑ ไร่ก็ไม่มี เขาก็ไม่ได้มีโอกาสจริง ๆ ก็เป็นลูกจ้างทำงานรายวัน วันละ ๑๐๐-๒๐๐ บาทพอประทังชีวิต แต่คนที่มีก็มีมากอย่างมหาศาลมีที่เป็นของตัวเองที่เป็นโฉนด ที่เป็น น.ส.๓ ก็มากมายแล้ว ดังที่ผู้อภิปรายคนก่อนได้อภิปรายเป็นตัวเลขไว้ ผมจะไม่กล่าวถึงตัวเลขแล้วเพราะในเอกสาร ก็มีตัวเลขไว้พร้อม นอกจากมีเป็นของตัวเองแล้วยังเช่าที่จากของรัฐและบางคนก็ไม่เช่าอีกครับ เป็น ๕๐๐-๖๐๐ ไร่ เป็นพันไร่ ในขณะที่ตาสี ตาสา ยายมี ยายมา ลุงแจ่ม ป้าช้อย จะหา ที่สักไร่ ๒ ไร่ หาที่สร้างกระท่อมเล็ก ๆ สักร้อยตารางวาก็ยังไม่มี เมื่อวานผมก็ได้ลุกขึ้นมา เรียกร้องว่าวันนี้อยากเห็นรัฐหรือผู้มีอำนาจในรัฐได้กลับมาบริหารจัดการ เราดูตัวเลข ประเทศไทยวันนี้มีพื้นที่ทั้งหมดทั้งประเทศโดยประมาณ ๓๒๑ ล้านไร่ แต่ท่านประธาน เชื่อไหมว่าวันนี้ถ้าเอาทุกหน่วย ทุกกรมที่ถือกันจริง ๆ แล้วมารวมกัน ผมว่าเกิน ๔๐๐ ล้านไร่ กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ โดย ส.ป.ก. ก็ถือแผนที่ฉบับหนึ่ง ที่ราชพัสดุ กรมธนารักษ์ ก็ถือแผนที่ฉบับหนึ่ง มาตราอีกมาตราส่วนหนึ่ง ๑ : ๔,๐๐๐ บ้าง ๑ : ๕,๐๐๐ บ้าง ผมอยากเห็น วันนี้รัฐบาลตั้งหน่วยงานขึ้นมาแล้วก็ทำแผนที่มาตราส่วนอันเดียว แล้วก็มีหน่วยงานเดียว ออกไปสำรวจตรวจสอบ ยกกรณีตัวอย่าง คนที่มีที่ดินตั้งแต่รุ่นทวดจนถึงรุ่นปู่ รุ่นพ่อ รุ่นลูก มีที่ดินก่อนการประกาศ กฎหมายที่ดินอีก ก่อนปี ๒๔๗๙ อีก แต่เขาไม่ได้ไปแจ้งในวันนั้นเพราะเป็นคนไม่รู้หนังสือ ที่อยู่ในชนบทเพราะเป็นรุ่นทวด จนกระทั่งถึงวันนี้พอกฎหมายที่ดินออกมาเขายังอยู่บนที่ดิน ที่ไม่มีเอกสารสิทธิ พอท้ายที่สุด รัฐบาลนี่ล่ะครับ ผมไม่กล่าวอะไรลึกว่ารัฐบาลไหนหรอก เพราะว่าทุกรัฐบาล แต่ก็เป็นข้อมูลจริง ๆ มา พ.ศ.หนึ่งเช่น พ.ศ. ๒๕๓๖ ก็ไปประกาศ ที่ทั้งหมดเป็นที่ ส.ป.ก. โดยอาศัยอะไรครับ ประกาศหมดทั้งอำเภอ โดยบอกว่ายกเว้นที่ไหน ที่เป็นโฉนด ที่ไหนเป็นที่สาธารณะที่ขึ้นทะเบียน ที่ไหนเป็นที่ของเอกชนที่เหลือให้เป็นที่ ส.ป.ก. ปรากฏว่าที่เขาสร้างบ้านอยู่ ที่เขาทำกินอยู่กลายเป็นที่ ส.ป.ก. ไปโดยปริยาย เพราะความมักง่ายของรัฐที่ขึ้นเครื่องบินแล้วก็ถ่ายรูปทางอากาศ แล้วก็เห็นป่านี่เขียวไปหมด โดยไม่ลงไปดูในพื้นที่ว่าพี่น้องเขาทำมาหากินอยู่ พี่น้องเขามีบ้านกันอยู่แต่ไม่ได้อยู่เป็น กลุ่มชุมชนใหญ่ วันนี้ก็คาราคาซังมาโดยที่เขาไม่สามารถที่จะมาออกเอกสารสิทธิได้ ไม่สามารถที่จะมาขึ้นทะเบียนเป็นโฉนดหรือเป็น น.ส.๓ ได้ นี่เป็นประเด็น ๆ หนึ่ง

ประเด็นที่ ๒ คนที่ไม่มีจริง ๆ วันนี้เรามีที่เสื่อมโทรมและป่าเสื่อมโทรม อะไรมากมาย ทำไมไม่ทำให้เขาเช่า พอเป็นคนจนนี่ไปบุกรุก แจ้งข้อกล่าวหา จับปุ๊บติดปั๊บ จริง ๆ ไม่กี่ไร่หรอก ๕ ไร่ ๗ ไร่ เราจะเห็นเป็นข่าวมาโดยตลอดแม้กระทั่งว่าพระไปตั้ง สำนักสงฆ์ จับเย็นนี้คืนนี้ไม่ให้ประกันถือว่ารุกป่า แต่คนที่มีฐานะมีความพร้อมมีรูปลักษณ์ สัณฐานที่ดีในสังคมมีเท่าไรก็ไม่มีปัญหา จะเอาเรื่องกันมาก็จนถึงที่สุดส่งให้กฤษฎีกา ตีความบ้าง กฤษฎีกาตีความแล้วตีความอีกก็ยังไม่เสร็จ นี่ความเหลื่อมล้ำที่เห็นในสังคมไทย มันกลายเป็นพีระมิดที่แหลม เมื่อก่อนยังเป็นพีระมิดที่ทู่ ๆ อยู่ครับ แต่วันนี้กลายเป็นพีระมิด ที่แหลมเพราะว่าสังคมมันเกิดความเหลื่อมล้ำกันมากเกินไป ผมก็อยากเห็นหน่วยงาน สักหน่วยงานตั้งขึ้นมาไม่ใช่ว่า คตช. อะไรเมื่อสักครู่นี้ คณะกรรมการจัดสรรที่ดินเหมือนกับ เป็นนิคมหรือเป็นสหกรณ์มันทำไม่ได้ครับ เพราะวันนี้ที่ดินไม่ได้เป็นแปลงใหญ่ ที่ตรงไหน ที่ชาวบ้านไปรุกอยู่ก่อนแล้ว แล้วไปสอบเป็นคนจนจริง ๆ ไม่มีฐานะจริง ๆ ก็ให้เขาทำเช่าเถอะ กำหนดมาสิครับกี่ไร่ ไม่จำเป็นต้องเฉพาะเป็นของ ส.ป.ก. ยิ่ง ส.ป.ก. วันนี้ชื่อนาย ก จริงอยู่ แต่ว่าที่ดินเป็นของเศรษฐีหมดแล้ว เพียงแต่ให้นาย ก ถือหลักไว้ แต่เจ้าของทุนที่ไปลงทุน ทำธุรกิจเป็นกลุ่มทุนทั้งหมด นี่ก็เป็นประเด็นหนึ่งที่รัฐบาลจะต้องจัดสรรแล้วก็แก้ปัญหาให้ ผมกลับมาเรื่องเช่า วันนี้ทำไมไม่ให้เขาเช่าครับ แทนที่จะไปจับเขา ให้เขาเช่าไร่ละ ๒๐ ไร่ละ ๓๐ ต่อปี อย่างน้อยข้อที่ ๑ เขาได้รักษาที่ดินไม่ให้มีการบุกรุก ทำแนวเขตที่ชัดเจน ให้เขาเช่า ข้อที่ ๒ ก็สนับสนุนเขาต่ออาจจะให้ปลูกป่า ให้รางวัลเขา ปีนี้ป่าที่ถาวร ต้นไม้ ที่กระทรวงเกษตรและสหกรณ์เพาะไปให้ขึ้นมาสูงกี่เมตร จะให้เมตรละเท่าไร เซนละเท่าไร ความกว้างเท่าไร ก็เป็นการช่วยเหลือคนจน เพราะเรื่องที่ทำกินนี่มันเป็นเรื่องของการผูกพัน ระหว่างคนจนจริง ๆ ครับ ผมอยากเห็นรัฐบาลวันนี้เป็นรัฐที่มีอำนาจยังค่อนข้างเต็มที่สมบูรณ์ได้ทำเป็นองค์กร ๆ หนึ่ง ที่เอามารวมให้หมด กรมป่าไม้เอามา ที่ราชพัสดุเอามา ชลประทานเอามานะครับ ที่ดินไหน ที่ทางรัฐไม่ได้ใช้ประโยชน์แล้วจัดสรรให้กับชาวบ้านเสีย แต่เหมือนที่ผมว่าล่ะครับท่านประธาน ต้องเป็นชาวบ้านที่ยากจนจริง ๆ ที่ดินแปลงไหนที่เขาได้อยู่ก่อน พ.ศ. ไหน ๆ ก็ให้เขาไปเสีย เมื่อพิสูจน์เสร็จแล้ว ไปตั้งหน่วยงานตามอำเภอ ตามจังหวัด เหมือนจังหวัดสุรินทร์ผม ผมไม่อยากพูดแล้ว ทุกอำเภอ โดยเฉพาะในเขตเลือกตั้งผม ผมเข้าไปแต่ละครั้งเขาแทบจะ ไม่พูดถึงกันเลยเรื่องบัตรต่าง ๆ ครับ เพราะเขาถือว่าไม่ได้เป็นความมั่นคงกับชีวิตเขา บัตรสวัสดิการต่าง ๆ ผมไม่พูดต่อเพราะเดี๋ยวหาว่าผมเหน็บแนมอีก แต่เขาอยากได้ทรัพย์ ที่มั่นคงของเขาครับ ทองคำเขายังไม่อยากได้เลย เขาอยากได้เอกสารสิทธิที่เป็นสมบัติของเขา อย่างน้อย ๆ ก่อนเขาตายเขาก็จะได้ให้ลูกให้หลานเขาไว้ต่อ เกิดมาชาติหนึ่งเขาก็ยังมีมรดก ในทรัพย์สินแผ่นดินไทยในฐานะที่เขาเป็นคนไทยสัญชาติไทย ผมก็เลยขึ้นมาเรียกร้องในวันนี้ เพราะผมอยากเห็นรัฐบาลได้รีบเร่งดำเนินการแก้ไขกฎหมายฉบับไหนที่ประกาศผ่านมาแล้ว กฎหมายทำด้วยประชาชน ทำด้วยสภาหรือทำด้วยยุคไม่ใช่สภา เราก็แก้ด้วยคน แก้ด้วยสภา อะไรที่เป็นการบีบบังคับ เป็นการสร้างปัญหาให้กับพี่น้องประชาชนคนไทยแล้วยกเลิกเถอะ ประเทศไทยยังเป็นประเทศที่ยากจน ผมไม่รู้ว่าตัวเลขจะเท่าไร แต่เท่าที่รู้ ๆ จากการสำรวจ บัตรคนจนมี ๑๔,๖๐๐,๐๐๐ ใบ หรือ ๑๔,๖๐๐,๐๐๐ คน นั่นก็คือบัตรคนจน ผมเชื่อแน่ว่า ในคนจนเหล่านี้นั้นไม่มีใครอยากเลือกเกิดมาจนหรอกครับ แต่เขาไม่สามารถเลือกได้ เขาต้องเผชิญหน้ากับชีวิตต่อไป ฉะนั้นบทสรุปของผม ท่านประธานเตือนผมด้วยมารยาทแล้ว ผมเข้าใจครับ ผมก็อยากฝากประการที่ ๑ รัฐบาลให้มีความจริงจัง จริงใจในการแก้ปัญหา เรื่องที่ทำกินให้กับพี่น้องในการออกเอกสารสิทธิ สำรวจเอกสารสิทธิ สอบสวน สอบถามคนที่มี ที่ทำกินมาก่อน คนที่มีที่ดินมาก่อน เมื่อเป็นข้อเท็จข้อจริงอย่างไร ได้ความกระจ่างชัดอย่างไร ก็ออกสารสิทธิให้เขาเสีย กฎหมายสำคัญ ๆ ที่ไปครอบงำเขา ไปสร้างกฎเกณฑ์ให้เขา ไปสร้างเงื่อนไขให้เขา ที่เป็นปัญหาให้เขาก็ยกเลิกเสีย กลับมาดูคนจนมาก ๆ หน่อยเถอะ วันนี้ประเทศไทยความเหลื่อมล้ำมันมากจริง ๆ จนผมนึกถึงเพลงหนึ่งว่า คนจนมีสิทธิไหมครับ กับประเทศนี้ ก็ขอฝากไว้ครับ กราบขอบคุณครับท่านประธาน