พัชรินทร์ แจงปัญหาอาชญากรรมทางเพศ ชี้เหยื่อส่วนใหญ่เป็นเด็ก-ไม่กล้าแจ้งความ

นางสาวพัชรินทร์ ซำศิริพงษ์ กรุงเทพมหานคร

กราบเรียนท่านประธาน ที่เคารพ ดิฉัน นางสาวพัชรินทร์ ซำศิริพงษ์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต ๒ กรุงเทพมหานคร พรรคพลังประชารัฐ ต้องขอบคุณท่านประธานที่ได้บรรจุญัตติการพิจารณาศึกษาหาแนวทาง ป้องกันและแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับการข่มขืนกระทำชำเราเข้าสู่วาระการประชุมในครั้งนี้ ท่านประธานคะ ก่อนที่ดิฉันจะนำเสนอหลักการและเหตุผลที่จะประกอบการเสนอญัตติ ดิฉันอยากให้ท่านประธานและเพื่อนสมาชิกผู้ทรงเกียรติได้ลองย้อนไปทบทวนเหตุการณ์ สะเทือนใจที่เกิดขึ้นหลายครั้งในรอบหลายปีที่ผ่านมา ย้อนไปเมื่อปี ๒๕๕๖ คดีสะเทือนขวัญ คนไทยทั่วประเทศ โดยเฉพาะหัวอกคนเป็นพ่อแม่ กรณีของนายหนุ่ยหรือติ๊งต่างผู้กระทำ ความผิดคดีข่มขืนเด็กได้ลงมือข่มขืนและฆ่าเด็กหญิงวัย ๖ ขวบ โดยทิ้งศพไว้ที่รกร้างบริเวณ ข้างสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส (BTS) เจ้าหน้าที่ตำรวจได้จับกุมแล้วผู้ต้องหาได้ให้การรับสารภาพว่า นอกจากคดีล่าสุดที่ได้ก่อไปเคยกระทำเหตุการณ์อย่างนี้มาแล้วไม่ต่ำกว่า ๑๐ ครั้ง และฆ่าตาย มาแล้ว ๔ ศพ ตั้งแต่ปี ๒๕๕๑ หลังจากพ้นโทษในคดีพรากผู้เยาว์จากเรือนจำจังหวัดขอนแก่น ในปี ๒๕๕๗ ภาพข่าวที่ทำให้คนไทยทั้งประเทศต้องสุดสะเทือนใจกรณีพนักงานรถไฟข่มขืน เด็กอายุ ๑๓ ปี ก่อนจะโยนร่างออกนอกหน้าต่างขณะรถไฟกำลังวิ่งด้วยความเร็ว ทุกคนก็ รุมประณามฆาตกรใจเหี้ยมรายนี้ สาเหตุผู้ก่อเหตุคือมึนเมาจากยาเสพติด ปี ๒๕๕๘ ก็มีอีก คดีที่สะเทือนขวัญ เด็กสาววัย ๑๘ ปีในจังหวัดกาฬสินธุ์ถูกฆาตกรพยายามข่มขืนและทำร้าย ร่างกายอย่างโหดเหี้ยมก่อนจะเสียชีวิตในเวลาต่อมา ตำรวจก็จับกุมฆาตกรซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านได้ หรืออย่างเมื่อเช้าวันนี้ถ้าหลายท่านได้ฟังข่าวเกิดเหตุการณ์เด็กหญิงถูกผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน ข่มขืนในจังหวัดฉะเชิงเทรา เหตุการณ์รุนแรงที่เกิดขึ้นเหล่านี้ทำให้เราต้องหันมาดูว่าเราในฐานะ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจะปล่อยให้เรื่องสะเทือนใจเหล่านี้ที่เกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง เกิดขึ้นเรื่อย ๆ หายเงียบไปเฉย ๆ หรือไม่ ท่านประธานคะ จากคดีที่ได้กล่าวมาทำให้เกิดกระแสการเรียกร้อง ให้เพิ่มโทษสูงสุดถึงขั้นประหารชีวิต รวมไปถึงการละเว้นการอภัยโทษให้กับผู้ที่กระทำ ความผิดในคดีดังกล่าว ซึ่งก็มีหลายคดีที่เป็นคดีความผิดเกี่ยวกับเพศที่ผู้ต้องหากระทำ เป็นบุคคลเดิมก่อคดีซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบเดิม ถูกจับกุมดำเนินคดีแล้วก็ปล่อยตัว แล้วก็ยังคง กระทำผิดซ้ำแล้วซ้ำอีก ทุกครั้งที่มีกระแสข่าวเหล่านี้เกิดขึ้นสังคมเรียกร้องให้มีการลงโทษ ที่รุนแรงที่สุด ถึงแม้ว่าจะได้มีความพยายามเรียกร้องให้เพิ่มโทษและกระแสสังคมให้ประหาร ชีวิตผู้กระทำความผิดจนนำมาสู่ความตื่นตัวในวงการวิชาการและวงการกฎหมายในเรื่อง ของโทษ โดยนำบทลงโทษและร่างกฎหมายมาพิจารณาใหม่ แต่อย่างไรก็ตามจากสถานการณ์ รายวันที่เกิดขึ้นก็ยังคงมีเหตุการณ์ข่มขืนเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง และนำไปสู่คำถามที่ว่า การเพิ่มโทษ หรือการเปลี่ยนแปลงโทษ รวมไปถึงการลงโทษขั้นสูงสุดประหารชีวิต จะสามารถป้องกันอาชญากรรมทางเพศได้หรือไม่ หรือการป้องกันและปราบปรามควรหาแนวทางหรือเครื่องมืออื่นที่จะช่วยทำให้ชุมชน หรือคนในสังคมสามารถระวังตนเองจากภัยอันตรายและเพิ่มประสิทธิภาพในการปฏิบัติงาน ของเจ้าพนักงานในกระบวนการยุติธรรมที่เกี่ยวข้อง ท่านประธานคะ จากข้อมูลทางสถิติของ ศูนย์ช่วยเหลือทางสังคมแสดงให้เห็นว่าแต่ละปีมีเด็กตกเป็นเหยื่ออาชญากรรมทางเพศ จำนวนมาก ในปี ๒๕๖๑ พบว่ามีเด็กถูกล่วงละเมิดทางเพศถึง ๔๕๓ ราย และถูกกระทำ อนาจาร ๑๑๗ ราย ขณะที่ผู้ใหญ่ตกเป็นเหยื่อถูกล่วงละเมิดทางเพศ ๓๙ ราย และถูกทำอนาจาร ๒๒๓ ราย เราจะเห็นได้ว่าช่วงอายุผู้ที่ถูกกระทำเกินครึ่งเป็นเด็ก และที่น่ากังวลใจก็คือ แนวโน้มของผู้ที่ถูกกระทำก็มีอายุลดลงเรื่อย ๆ ตั้งแต่ยังไม่ถึง ๑ ขวบ รวมไปถึงก็ยังมี ผู้สูงอายุที่ตกเป็นเหยื่อเช่นกันแม้ว่าจะมีอายุถึง ๙๐ ปีแล้วก็ตาม และไม่เพียงเฉพาะ เด็กผู้หญิง ยังมีเด็กชายจำนวนมากก็ถูกกระทำด้วยเช่นกัน รวมไปถึงยังมีผู้เสียชีวิตอีก หลายรายที่เกิดจากความรุนแรงทางเพศที่เกิดขึ้น จากสถานการณ์ที่ปรากฏจากสื่อมวลชน ในทุกประเภทก็พบว่าปัญหาอาชญากรรมทางเพศยังมีความรุนแรงอย่างต่อเนื่อง อาจกล่าว ได้ว่าเกิดขึ้นทุกวัน ถึงแม้ว่าสถิติเมื่อเทียบกับอาชญากรรมประเภทอื่นจะยังมีคดีที่ไม่มาก ในแต่ละปีมีอัตราการเพิ่มและลดลงไม่แตกต่างกันมากนักในแต่ละปี แต่อย่างไรก็ตาม คดีทางเพศไม่อาจชี้วัดได้จากสถิติที่ปรากฏค่ะ เนื่องจากคดีเกี่ยวกับเพศมักเป็นคดีที่ไม่ได้รับ การรายงานต่อเจ้าหน้าที่มากที่สุด ยังมีหลายเหตุการณ์ที่ไม่ได้เข้าสู่กระบวนการยุติธรรม หรือเหยื่อไม่กล้าที่จะดำเนินคดีอีกเป็นจำนวนมาก มีเหยื่อหลายรายถูกข่มขู่ทำให้ไม่กล้า แจ้งความ รวมถึงภายใต้บริบทของสังคมไทยมีความละเอียดอ่อนต่อเรื่องเหล่านี้ พอเป็นเรื่อง แบบนี้คนที่ตกเป็นเหยื่อก็จะแคร์ (Care) ถึงความรู้สึกของคนในครอบครัว ตัวเองก็จะเจ็บปวด แล้วก็นึกถึงคนในครอบครัวอีก กลัวว่าจะทำให้ครอบครัวเสื่อมเสียอับอายเป็นตราบาป หากออกมาดำเนินคดีก็เหมือนเอาตัวเข้าไปในสปอตไลต์ (Spotlight) ผู้คนจับจ้องทั้งตัวเอง และครอบครัวโดนนินทาต่าง ๆ นานาทำให้ไม่กล้าที่จะต่อสู้เพื่อทวงความยุติธรรมให้กับ ตัวเองนะคะ เหยื่อที่ถูกกระทำก็ได้รับความบอบช้ำทั้งทางร่างกายและจิตใจอยู่แล้ว หลายคน ต้องจมอยู่กับความรู้สึกหวาดกลัวหวาดผวากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น บางคนเหมือนตายทั้งเป็น แล้วยังต้องการที่จะนำผู้กระทำความผิดมาลงโทษก็ยอมที่จะเสี่ยงเข้าดำเนินการตามกฎหมาย แต่แล้วปัญหาที่สำคัญก็เกิดขึ้น คือเริ่มตั้งแต่เข้าสู่กระบวนการยุติธรรม บางครั้งเมื่อเข้าไป แจ้งความแล้วเหยื่อหลายรายถูกบอกปัดคดี หลายรายต้องเจอคำถามจากเจ้าหน้าที่ ที่สร้างความสะเทือนใจ อย่างเช่นว่าสมยอมหรือเปล่า หรือคำถามต่าง ๆ นานาที่ก็ไม่ต่างกับ การโดนข่มขืนซ้ำทางจิตใจเหมือนการตกเป็นเหยื่ออีกครั้งผ่านกระบวนการสอบสวน ในกระบวนการยุติธรรม จนไปถึงกระบวนการเยียวยาชดเชยในด้านต่าง ๆ ของเหยื่อ หากดีกว่านี้เหยื่อก็จะกล้าที่จะมาแสดงตัวมากขึ้น ดังนั้นในการศึกษาพัฒนาในเรื่องของ กระบวนการยุติธรรมตั้งแต่เริ่มต้นให้ประชาชนได้รับรู้ถึงช่องทางที่จะสามารถเข้าถึงได้ รวมถึงการทำงานของพนักงานสอบสวนที่ควรต้องมีความเชี่ยวชาญและเข้าใจบริบทของเรื่อง ดังกล่าวนะคะ ซึ่งในปัจจุบันพนักงานสอบสวนก็ต้องรับภาระกันอย่างหนักไม่เพียงพอ ต่อคดีต่าง ๆ ที่เข้ามาทำให้เกิดความล่าช้าและประสิทธิภาพอาจจะลดหย่อนลง รวมไปถึง การพิจารณาความเหมาะสมของพนักงานสอบสวนหญิงเพื่อที่จะให้รองรับต่อเหตุการณ์ เหล่านี้ ก็เป็นเรื่องที่สำคัญ ในด้านการเยียวยาของเหยื่อก็ต้องมีการปรับกระบวนการต่าง ๆ เพื่อให้สอดคล้องและมีประสิทธิภาพ รวมไปถึงในด้านของการบำบัดฟื้นฟูผู้กระทำความผิด ที่ประสบปัญหาตั้งแต่ในด้านของบุคลากรที่ไม่เพียงพอต่อหน้าที่ที่รับผิดชอบ ไม่ว่าจะเป็น นักจิตวิทยา นักสังคม อย่างเช่นในการพิจารณาจำแนกนักโทษเพื่อที่จะให้เหมาะสมในการที่จะเข้าสู่ระบบบำบัด ฟื้นฟูในรูปแบบต่าง ๆ อีกทั้งกระบวนการพิจารณาหลังการปล่อยตัวและระบบการติดตาม ผู้กระทำความผิดในคดีเหล่านี้เพื่อที่จะสร้างความปลอดภัยให้กับสังคมภาครัฐต้องเข้ามา ดำเนินการเพื่อป้องกันอย่างมีประสิทธิภาพ การปราบปรามอย่างตรงไปตรงมา และมีเครื่องมือ ของรัฐที่จะป้องกันและควบคุมผู้ที่เคยกระทำความผิดทางเพศมาแล้ว รวมไปถึงอย่างเช่น ในคดีอุกฉกรรจ์ต่าง ๆ ด้วยเช่นกันอย่างที่ผ่านมาที่เป็นข่าวสร้างความสะเทือนใจมากคือ คดีของนายสมคิด พุ่มพวง นักโทษรายนี้ได้รับการปล่อยตัวมา แต่สุดท้ายแล้วก็ยังคงก่อเหตุ ที่น่าสะเทือนใจอีก สิ่งเหล่านี้ต้องหามาตรการที่จะทำให้สังคมรู้สึกปลอดภัยเป็นอีกสิ่งที่เรา จะต้องศึกษา อย่างเช่นในต่างประเทศได้มีการใช้กำไลอิเล็กทรอนิกส์เพื่อติดตามผู้กระทำ ความผิดหรือการเก็บดีเอ็นเอ (DNA) ของนักโทษเพื่อลดการกระทำความผิดซ้ำ โดยสิ่งเหล่านี้ อาจจะต้องนำมาศึกษาถึงความเหมาะสมกับบริบทของประเทศเราด้วยเช่นกัน

ประเด็นสุดท้าย การดำเนินคดีทางกฎหมายให้ได้ตัวผู้กระทำความผิด มาลงโทษเราต้องหาแนวทางในการที่จะส่งเสริมไม่ให้ผู้หญิงและทุกคนเข้าใจว่าการถูกกระทำ เหล่านี้เป็นเรื่องของการละเมิดสิทธิที่ร้ายแรงที่สุด สิทธิคือเรื่องที่ทุกคนต้องรักษาและไม่ละเมิด ต่อบุคคลอื่นด้วยเช่นกัน ไม่เพียงเท่านั้นการดำเนินคดีและการป้องกันไม่ให้คนร้ายกระทำ เช่นนี้อีกก็คือเพื่อที่จะไม่ให้เป็นการเพิ่มเหยื่อรายต่อไป และสิ่งสำคัญที่สุดคืออย่ารอให้ต้องมี เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นอีกเลย เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นสร้างความเสียหายให้กับเหยื่อที่ไม่อาจ เรียกกลับมาได้และก่อให้เกิดเป็นตราบาปอย่างถาวรแก่เหยื่อผู้ถูกกระทำ ดังนั้นอีกส่วน ที่อยากจะสนับสนุนนั่นคือเราต้องสร้างสังคมและสร้างสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย รวมถึง การให้ความรู้และแนวทางปฏิบัติกับผู้หญิงและทุกคนในสังคม ส่งเสริมในบทเรียน ให้ทุกสถาบันในสังคมได้ทราบในแนวทางที่ถูกต้องเพื่อป้องกันการตกเป็นเหยื่อ สิ่งเหล่านี้ เป็นอีกกลไกที่ภาครัฐต้องศึกษาหาแนวทางในการดำเนินการ ดังนั้นดิฉันจึงได้ขอเสนอ ญัตติด่วนดังกล่าวเพื่อให้ที่ประชุมพิจารณาตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษา หาแนวทางป้องกันและแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับการข่มขืนกระทำชำเรา เพื่อที่จะได้เป็นแรงผลักดัน ให้สังคมเรามีความปลอดภัย รวมทั้งเหยื่อสามารถที่จะเข้าถึงกระบวนการยุติธรรมได้อย่าง เป็นธรรม ได้รับการเยียวยาทั้งทางด้านร่างกายและจิตใจ รวมทั้งมีกระบวนการบำบัดฟื้นฟู แก้ไขติดตามนักโทษได้อย่างมีประสิทธิภาพ ไม่ให้กลับมากระทำความผิดซ้ำอีก หรือสร้าง ความหวาดผวาให้กับสังคมเรา ขอบคุณค่ะ