กราบเรียนท่านประธานสภาที่เคารพ อย่างสูง กระผม สมคิด บาลไธสง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคเพื่อไทย จังหวัดหนองคาย เขต ๒ ขอแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับร่างพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม (ฉบับที่ ..) พ.ศ. .... อันนี้ผมก็ขอสนับสนุนท่านรัฐมนตรี คณะรัฐมนตรีที่ได้เสนอ ร่างพระราชบัญญัตินี้มา เห็นด้วยนะครับ คือการปรับปรุงกฎหมายก็แล้วแต่สถานการณ์ ไม่ใช่ว่าจะแก้ไขไม่ได้ เมื่อบ้านเมืองมันไม่เหมาะสมกับสถานการณ์ก็ต้องแก้ไขปรับปรุง ไปตามความเปลี่ยนแปลงนะครับ ผมเห็นด้วยนะครับ ผมอยากร่วมเสนอแนะ และตั้งข้อสังเกตในบางเรื่องนะครับ โดยเฉพาะปัญหาพี่น้องประชาชนเกี่ยวกับเรื่อง ที่อยู่อาศัยที่กระทบกับเรื่องป่า ซึ่งเราทุกคนก็ทราบกันอยู่แล้วในเหตุการณ์อย่างที่ อําเภอวังน้ําเขียวก็ตามหรืออยู่ที่อื่นก็ตามนะครับ เห็นพี่น้องประชาชนน้ําตาไหลออกมา แล้วก็เขาเหมือนกับไม่มีใครดูแลช่วยเหลือ ซึ่งทางพวกเราเป็นผู้แทนราษฎรผมก็รู้สึกหดหู่ใจ ในการที่พี่น้องประชาชนได้รับความเดือดร้อน ในฐานะที่เราเป็นรัฐบาล ผมก็อยากให้ ทางรัฐบาลได้ปรับปรุงแก้ไขวิธีการช่วยเหลือพี่น้องประชาชนหรือแก้ปัญหาเรื่องที่อยู่อาศัย ผมมองไปว่าแม้แต่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิแต่ก่อนมันก็คงเป็นดงเป็นป่าอยู่นะครับ แต่เดี๋ยวนี้ ก็อยู่ใจกลางกรุงเทพฯ แล้วทําไมทําได้ อันนี้ผมเห็นการแก้ไขปัญหาของกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืชแล้วผมก็ไม่สบายใจในฐานะที่เราบริหารบ้านเมือง ทําอย่างไรประชาชน จะได้รับความสุข เราจะแก้ปัญหาอย่างไร การบริหารคือการมาแก้ปัญหาไม่ใช่สร้างปัญหา อันนี้ผมมองอย่างนี้ ผมก็ให้กําลังใจท่านรัฐมนตรีนะครับ ผมก็ไม่อยากให้มีเหตุการณ์แบบนี้ เกิดขึ้น ซึ่งประชาชนให้ความไว้วางใจโดยเฉพาะพรรคเราได้รับความร่วมมือจากประชาชน ให้มาเป็นผู้จัดตั้งรัฐบาล แต่ว่าวิธีการแก้ไขปัญหาของเจ้าหน้าที่ก็รู้สึกหนักเกินไป เหมือนกับว่าท่องหนังสือมาทํางานมันก็เลยไม่ได้ใช้ศิลปะอะไร อย่างฟังหลายท่านพูดมา ก็ไม่สบายใจในการตอบคําถามของเจ้าหน้าที่ที่ว่าเคร่งครัดซึ่งเมื่อดูสถานการณ์มันก็ไม่ดี เพราะว่าเราเป็นผู้มารับใช้ประชาชนเราต้องแก้ปัญหาให้ประชาชนนะครับ ไม่ว่าจะที่ดิน ที่ไหนก็ตาม ผมได้ยินเราพูดที่ดินเขาแพงของนายอะไร ของลูกชายท่านสุเทพผมว่าอย่าพูด พูดไปทั้งประเทศเลย ไม่อยากให้พูดปัญหาแห่งเดียว คือปัญหาผู้มีอิทธิพลเรื่องที่ดิน เรื่องป่านี่มันมีทั้งประเทศคือไม่อยากเอาที่ดินตรงเดียวเหมือนเท่ากับกระต่ายนอนตายหรอก อยู่ที่เขาแพง ผมว่าไม่ใช่สาระสําคัญ ผมว่ามันต้องทั้งประเทศถ้าจะจัดการ แล้วประกาศ ให้ทราบให้เขาตั้งใจให้พร้อม เตรียมพร้อมที่จะออกก่อน หรือว่าเราจะทําอย่างไรถึงจะอบรม ประชาชนที่อยู่ใกล้แนวป่าเพื่อจะเป็นเจ้าหน้าที่รักษาป่า คนที่อยู่ใกล้นั้นละคัดเลือกมาอบรม ให้ความคิดให้อุดมการณ์เรื่องป่า ผมว่าป่าไม้จะไม่ถูกทําลาย ถนนก็ตัดไปอย่างดีเลย ทํารั้วรอบขอบชิด อยากให้ทางผู้รับผิดชอบ งบประมาณเราปีละหลายพันล้านบาทน่าจะค่อยทําเขตกันชนให้มันเสร็จไป คือมันจะไม่มี การรุกต่อไป เจ้าหน้าที่ก็คือลูกหลานที่อยู่ที่นั่นละ เราคัดเลือกมา มาอบรมให้อุดมการณ์เขา ให้เขารักป่า เหมือนกับนักป่าไม้ทั้งหลาย วนศาสตร์ทั้งหลายที่เขาไปอบรมไปร่ําเรียนมา เขาก็รักป่า เราก็เอาระดับชาวบ้านมาเป็นลูกจ้าง ให้เขาทํากินอยู่ในป่านั่นละ หาเก็บเห็ด เก็บอะไรกินอยู่นั่นละ ทําอย่างไรจะเกิดอุดมการณ์แบบนี้ขึ้นมาป่ามันถึงจะเหลือ ปัญหามันก็จะไม่เกิดขึ้นนะครับ

เรื่องสําคัญก็เรื่องนโยบาย ผมก็อยากให้นโยบายมันชัดเจน สมมุติว่าเราจะตั้ง นโยบายอย่างไรให้มันชัดเจนออกมาว่าป่าระดับชาวบ้าน ป่าระดับชุมชน ป่าระดับนายทุน ที่จะไปปลูกป่า จัดกัน มีการให้รางวัล มีการประกวดเหมือนอย่างอื่น กิจกรรมอย่างอื่น ประกวดกันปีละหลายรอบ ลองประกวดป่ากันดูสิ ป่าระดับหมู่บ้านหมู่บ้านไหนดีที่สุด ระดับตําบล ระดับอําเภอ ระดับจังหวัด ระดับประเทศ แม้แต่อุทยานแห่งชาติภูกระดึง อย่างนี้ครับ เราไปดูงานต่างประเทศก็เห็นเขาทําอยู่ อุทยานนี่มันน่าจะชมผกา จําปา จําปี ไปอุทยานแห่งชาติภูกระดึงเพื่อให้เห็นดอกไม้สวยงาม ไม่ใช่ไปดูแต่ต้นไม้ ถ้ามีคนไปบ่อย ๆ คนไปประจําอย่างนั้นมีที่ขึ้นให้มันสะดวกอย่างที่เราพูดมาหลายปีแล้วยังไม่ทํา โดยเฉพาะ ท่านอยู่จังหวัดเลยผมว่าถ้าทําได้ท่านจะเป็นประวัติศาสตร์เลย ทํากระเช้าขึ้นไปอย่างสวยงาม ที่คนเดินเขาไม่เดินแล้วต้นไม้มันก็จะเกิดขึ้น ให้มีเฉพาะทางขึ้น ไปดูประเทศเกาหลี ประเทศญี่ปุ่นเขาทํากัน ผมอยากให้ท่านตั้งงบประมาณสร้างอันนี้ให้เป็นอุทยานของประเทศ ปลูกต้นไม้ประดับประดาเสริมเข้าไป เมื่อคนไปมาก ๆ คนจะไปรุกป่าก็คงไม่มี