เรียนท่านประธานที่เคารพค่ะ ดิฉัน บุณย์ธิดา สมชัย สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี พรรคประชาธิปัตย์ ท่านประธาน พอดีว่าเมื่อกี้ท่านประธานบอกว่าสละสิทธิให้กัน จริง ๆ ไม่ใช่นะคะ ยื่นทั้ง ๒ ท่านค่ะ ทั้งท่านอิสสระ สมชัย และดิฉัน บุณย์ธิดา สมชัย แต่ก็ขอขอบพระคุณ ท่านประธานค่ะที่ให้ดิฉันได้ขึ้นอภิปรายก่อนนะคะ
ท่านประธานคะ ในวันนี้ที่เราได้มายื่นญัตติในเรื่องน้ํากันอีก ๑ รอบหลังจาก ที่ช่วงประมาณ ๒ เดือนกว่า ๆ ที่แล้วที่เราพูดเรื่องน้ํากันนี่ค่ะท่านประธาน จนถึงบัดนี้เท่าที่ ดิฉันได้ฟังเพื่อนสมาชิก ได้ฟังท่านรัฐมนตรีที่เกี่ยวข้อง หรือแม้แต่กระทั่งในข่าวที่หน่วยงาน ที่เกี่ยวข้องให้สัมภาษณ์ในการแก้ไขปัญหาเรื่องน้ําค่ะท่านประธาน เท่าที่ดิฉันได้ยิน มามีแต่ในการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า เช่นว่าจะนําน้ําออกจากทะเลอย่างไรให้เร็วที่สุด จะดันน้ําลงไปสู่แม่น้ํา เช่นแม่น้ําโขงอย่างไรได้เร็วที่สุด แต่ไม่เคยได้ยินท่านใดมีแผนถึง ในเรื่องการแก้ไขปัญหาน้ําในระยะยาวค่ะ เพราะอย่างไรดิฉันถึงต้องห่วง เพราะดิฉันเกรงว่า อีกไม่เดือนข้างหน้าหลังจากที่ช่วงฤดูมรสุมผ่านไปแล้วก็จะเข้าสู่หน้าแล้งแล้วค่ะท่านประธาน ถ้าเกิดเข้าสู่หน้าแล้งเราก็ต้องมีการ มีเพื่อนสมาชิกหลายท่านก็ต้องมายื่นญัตติเรื่องภัยแล้ง กันอีก ดิฉันจึงอยากจะอภิปรายในเรื่องนี้ค่ะว่าในเรื่องการบริหารจัดการน้ําในหลาย ๆ ลุ่มน้ํา มีหนองน้ํา มีอ่างเก็บน้ําที่ขนาดใหญ่สามารถรองรับน้ําในช่วงฤดูน้ําหลากได้ แต่ทําไมหลาย ๆ หน่วยงานถึงไม่ได้ให้ความสําคัญในการที่จะเข้าไปดูแลจัดการในเรื่องความตื้นเขินบ้าง หรือจัดการบูรณะทําให้หนองน้ําเหล่านั้นหรืออ่างเก็บน้ําเหล่านั้นสามารถรองรับน้ําในช่วง ฤดูน้ําหลากได้ เพราะว่าเท่าที่ดิฉันเห็น ไม่ว่าจะเป็นในจังหวัดอุบลราชธานีก็ดี หรือจังหวัดศรีสะเกษก็ดีค่ะ ในหลาย ๆ พื้นที่ที่เป็นบริเวณที่เรียกว่าแก้มลิงตามธรรมชาติ เท่าที่ดิฉันไปสํารวจมาค่ะท่านประธาน ส่วนใหญ่แล้วบริเวณนั้นจะเป็นที่ดินของเอกชนทั้งนั้นเลยค่ะ ท่านประธาน และเป็นบริเวณที่กว้างมากค่ะ ถ้าท่านประธานไปดูตอนนี้ที่บริเวณสะพาน ข้ามแม่น้ํามูลที่บ้านบัวท่า บ้านบัวเทิง อําเภอสว่างวีระวงศ์ ท่านประธานจะเห็นเลยค่ะว่า แทบจะเป็นแอ่งน้ําขนาดใหญ่ค่ะ ดูแล้วก็รู้สึกดีใจนะคะที่เรามีแก้มลิงธรรมชาติขนาดใหญ่ แต่จริง ๆ แล้วที่บริเวณตรงนั้นเป็นที่ของเอกชน ซึ่งในอนาคตข้างหน้าแน่นอนค่ะ เขาต้องเข้ามาทํา ประโยชน์ในที่ดินของเขา อาจจะเข้ามาถมที่เพื่อพัฒนาทําธุรกิจของเขาก็ตาม แล้วทีนี้เราจะมี แก้มลิงธรรมชาติไว้รองรับน้ําเพื่อไม่ให้ไปเอ่อล้นอยู่หน้าเขื่อนปากมูลได้อย่างไรคะ ท่านประธาน เพราะดิฉันเห็นในโครงการของกรมชลประทานต้องการงบประมาณ ที่จะพัฒนาแก้มลิง พัฒนาอ่างเก็บน้ําในแต่ละสายของแม่น้ํา งบประมาณที่ตั้งขึ้นมา แต่ละสายน้ําเฉพาะภาคอีสานทั้งหมดใช้งบประมาณถึง ๒๐,๐๐๐ กว่าล้านบาท ในการบูรณะ ในการที่จะพัฒนาแก้มลิงเหล่านี้ ดิฉันว่าถ้าเกิดว่าทางหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เราสามารถที่จะพิจารณาในส่วนที่เป็นแก้มลิงหรือว่าอ่างเก็บน้ําขนาดใหญ่ก่อนเพื่อจะรองรับ ในช่วงนี้ค่ะ รองรับน้ําในช่วงน้ําหลาก ถึงแม้ว่าในบางแห่งอาจจะไม่ได้รองรับน้ําถึงขนาดที่ว่า จะเป็นเขื่อนขนาดใหญ่หรือฝายขนาดใหญ่ เพราะแน่นอนค่ะในการสร้างเขื่อน สร้างฝาย ไม่ได้สร้างกันภายในปี ๒ ปี แล้วก็ไม่ใช่เรื่องง่ายในการที่เราจะพูดคุยกับชาวบ้านในบริเวณนั้นได้ แต่ในอ่างเก็บน้ําในแก้มลิงต่าง ๆ มันมีมาอยู่แล้วค่ะ ทําไมเราไม่สนใจดูตรงนี้ก่อน ขุดลอกมันก่อนให้มันดีขึ้น หรือว่าเราอย่างไรก็ตามทําให้มีการพัฒนาตรงนี้ และเมื่อกักเก็บน้ํา ในฤดูน้ําหลากได้ เรายังสามารถนําน้ํามาแก้ไขปัญหาในช่วงภัยแล้งได้อีก อันนี้ก็เป็น อีกแนวทางหนึ่งที่ว่าทางคณะกรรมาธิการวิสามัญเรื่องน้ําที่เรากําลังพิจารณากันอยู่นี่ ได้พูดคุยกันค่ะ เพียงแต่ว่าทุกหน่วยงานได้ออกมาพูดเหมือนกันหมดเลยค่ะว่าติดขัดเรื่อง งบประมาณ ทั้งที่จริงแล้วในเรื่องของอ่างเก็บน้ําก็ดี หรือแก้มลิงต่าง ๆ ที่อยู่ตาม ลุ่มแม่น้ําต่าง ๆ มีอยู่จํานวนมหาศาลค่ะท่านประธาน สามารถกักเก็บน้ําได้ขนาดเป็นล้าน ๆ ลูกบาศก์ลิตรค่ะ ถ้ายกตัวอย่างนะคะ ที่อําเภอสว่างวีระวงศก็เช่นที่อ่างเก็บน้ําหนองคํานาแซง ค่ะท่านประธาน เก็บน้ําได้เป็นระดับ ๑,๐๐๐,๐๐๐ ลูกบาศก์เมตร อยู่เลียบกับแม่น้ํามูลเลยค่ะ แทบจะเดินหากันได้เลยค่ะ ทําไมเราไม่บูรณะตรงนี้ เราไม่ทําตรงนี้ให้เป็นแหล่งกักเก็บน้ํา เพื่อที่ชาวบ้านในอําเภอนั้นจะได้ใช้ประโยชน์ในช่วงหน้าแล้งต่อนะคะท่านประธาน อันนี้ก็เป็นเรื่องหนึ่งที่ดิฉันห่วงใย แล้วก็เรื่องที่ได้บอกไว้ตั้งแต่ตอนแรกค่ะ ในเรื่องแก้มลิง ตามธรรมชาติ ส่วนใหญ่แล้วจะอยู่ในที่ของเอกชน ดิฉันก็จะห่วงแค่ว่าถ้าในอนาคตเขาเข้ามา พัฒนาพื้นที่ของเขาแล้ว แล้วทางเราจะนําพื้นที่ไหนมากักเก็บน้ํา หรือมาระบายน้ําในส่วน ตรงนี้ เพื่อช่วยทางตัวเมือง หรือในเขตเทศบาลต่าง ๆ ไม่ให้น้ําท่วมนะคะท่านประธาน
แล้วก็อีกเรื่องหนึ่งที่ดิฉันมีความเป็นห่วงเป็นใย ก็คือว่าในการช่วยเหลือ ผู้ประสบภัยน้ําท่วมในช่วงนี้แหละค่ะท่านประธาน เราจะเห็นได้จากตามหน้าสื่อต่าง ๆ ส่วนใหญ่จะเป็นหมู่บ้าน ที่อยู่ในถนนสายหลักบ้าง หรือหมู่บ้านที่รถเข้าถึงง่าย ๆ ค่ะ อาทิตย์ที่ผ่านมาดิฉันได้ไป ช่วยเหลือชาวบ้านที่บ้านแก่งยาง ตําบลนาเยีย อําเภอนาเยีย จังหวัดอุบลราชธานีค่ะท่านประธาน ต้องใช้เวลาเดินทางเกือบ ๑ ชั่วโมงจากเส้นทางหลวงสายหลักท่านประธาน กว่าจะเข้าไปถึง ตรงนั้น เพราะว่าเส้นทางสายหลักที่ใช้ผ่านทางตําบลนี้โดยตรง ถูกตัดขาดจากการที่ ฝายเก็บน้ําเอ่อล้นออกมาแล้วท่วมทางสูงกว่า ๒ เมตรค่ะ ทําให้ต้องใช้ทางลัดเข้าไป และซึ่งประชาชนที่บ้านนี้ค่ะ ไม่ว่าจะเป็นบ้านแก่งยางหรือบ้านหนองกระบือ อําเภอเดียวกันนี่ค่ะ ท่านประธาน ได้รับการช่วยเหลือจากทางราชการค่อนข้างน้อยค่ะ หรือว่าทางภาคส่วน ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นทางมูลนิธิต่าง ๆ ค่อนข้างน้อย ชาวบ้านต้องอาศัยต้องบอกว่าอยู่อย่าง ปล่อยเกาะค่ะ ทําไมถึงบอกอย่างนั้นทั้งที่ภาคอีสานไม่น่าจะมีเกาะนะคะท่านประธาน ที่บ้านหนองกระบือท่านประธาน ตอนนี้สภาพภูมิประเทศเป็นเหมือนเกาะเลยค่ะ ไม่ต้องไปถึง ภาคใต้เราก็มีเกาะได้ค่ะ น้ํามีล้อมรอบหมู่บ้านเลยค่ะ มองไปทางไหนก็เห็นแต่น้ํา อันนี้ก็เป็น อีกปัญหาหนึ่งที่ว่าชาวบ้านหนองกระบืออยู่ห่างไกลจากถนนใหญ่ อยู่ห่างไกลจากเส้นทางหลัก ทําให้การช่วยเหลือช้านะคะท่านประธาน ดิฉันก็อยากฝากท่านประธานเอาไว้ แล้วก็ ส่วนในเรื่องน้ํา ท่านประธาน ชาวบ้านที่อยู่ตามริมน้ํามูลดีใจได้ ๒ วันก็ต้องเสียใจ เพราะทางราชการก็รายงานมาตลอดค่ะ วันนี้น้ําลด ๒ เซนติเมตรบ้าง ๕ เซนติเมตรบ้าง วันต่อมาก็รายงานว่าน้ําขึ้น ๔๐ เซนติเมตรบ้าง ๕๐ เซนติเมตรบ้างท่านประธาน อันนี้เราก็ อยากจะให้มีหน่วยงานหลาย ๆ ส่วนได้พยายามเข้าไปในเขตที่เข้าไปไม่ถึงค่ะ ต้องบอกว่า เป็นเขตที่เข้าไปค่อนข้างยากในแต่ละหมู่บ้านที่ไกลทางหลวง ไกลทางที่รถเดินทางไม่สะดวก นะคะท่านประธาน ก่อนอื่นต้องกราบขอบพระคุณที่ท่านอดีตนายกรัฐมนตรีท่านอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ท่านมีกําหนดการที่จะไปเยี่ยมผู้ประสบภัยที่จังหวัดอุบลราชธานีนะคะ แล้วก็ขอขอบพระคุณ ท่านอดีตนายกรัฐมนตรีที่ได้แสดงความห่วงใยได้ไปที่จังหวัดอุบลราชธานีก่อนใคร เพื่อนนะคะ ขอขอบพระคุณท่านประธานค่ะ