ขอบคุณมากครับ คือผมเคยอภิปราย ในเรื่องการพลศึกษาเราทุกคนมีสปิริตหน่อย เวลาตัวเองอภิปรายผมไม่พูดเลย เงียบ เจะอามิงว่าอย่างไรผมก็ฟังเขา น่ามีเหตุผล ผมก็ตอบอย่างมีเหตุผลเหมือนกันว่าน่าจะบันทึก ไว้ทุกเรื่อง อภิสิทธิ์ไม่ได้ฆ่า แต่ได้สั่งฆ่าก็ว่าไปนะครับ เอาไปตามหลักฐานราชการว่าไป ทางเอกชนก็ว่าไป ก็แค่นั้นครับ ผมอยากให้ทุกคนมีสปิริตรับฟังเหตุผลกัน พอฝ่ายหนึ่งพูดนิดหน่อยก็ทนไม่ได้ก็ต้องขออภัย เราต้องมีสปิริตครับนักการเมือง ผมต้องขอขอบคุณทางรัฐมนตรีที่ได้นําร่างพระราชบัญญัตินี้มา ผมก็ขอแสดงความคิดเห็น ซึ่งจะไม่ซ้ํากับทุกท่านที่พูดมา เพราะว่าจะไม่เสียเวลานะครับ ผมอยากแสดงความคิดเห็น ตรงกระทรวงวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรมเริ่มแรกผมบอกว่าต้องเอาคนก่อน คนที่มาอยู่ กระทรวงวัฒนธรรมต้องเป็นคนอย่างไร ต้องเป็นคนที่เป็นตัวอย่างคนได้นะครับ ไม่ใช่ สอบบรรจุแค่สอบได้ที่ ๑ แล้วก็เอามานะ ต้องศึกษาประวัติด้วย เริ่มต้นตั้งแต่คุณธรรม จริยธรรมไป ต้องเน้นหนักเรื่องนี้ ถ้าจะเป็นกระทรวงวัฒนธรรมที่เป็นเยี่ยงอย่างของ คนทั้งประเทศนะครับ คน การคัดเลือกคน กิจกรรมของประเทศ กิจกรรมท้องถิ่น ผมว่ากระทรวงวัฒนธรรมถ้าเราจะทําจดหมายเหตุ มีหลายท่านบอกว่าต้องมีระดับประเทศ ระดับจังหวัด ผมบอกว่าจะมีระดับประเทศแห่งเดียวก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าคุณจะเผยแพร่ ประวัติศาสตร์ คุณส่งหนังสือประวัติศาสตร์ไปให้ทุกโรงเรียนได้ไหม ส่งให้ทุกโรงเรียน ห้องสมุดโรงเรียน ถ้าคนสนใจประวัติศาสตร์ชาติไทย ประวัติศาสตร์อะไร อย่าให้เขาซื้อ ให้กระทรวงวัฒนธรรมเป็นคนผลิตหนังสือประวัติศาสตร์ทุกเรื่องไปยังหอสมุดหรือห้องสมุด ในโรงเรียน เราจะไม่มีต้องมาตั้งงบประมาณสร้างหอสมุดเลย ถ้ามีงบประมาณก็ให้เขาสร้าง ห้องสมุดโรงเรียนให้มันมาตรฐาน กระทรวงศึกษาธิการกับกระทรวงวัฒนธรรมก็รับลูกกันไป ประวัติศาสตร์มันถึงจะไปสู่พี่น้องลูกหลานไปทั่ว ไม่ใช่ไปตั้งแค่ ๗-๘ แห่ง แล้วใครจะไปอ่านหนังสืออยู่ ๗-๘ แห่ง อ่านดูแล้วว่าห้ามไม่ให้ลอก ไม่ให้สํารอง ไม่ให้ทําอะไร ไม่ให้เอาออกนอกสถานที่ ยิ่งไปกันใหญ่ ผมบอกว่าให้มันลักไปเลย แต่ต้นฉบับให้มันเหลือ ให้เขาถ่ายไปสิครับ ไปต่างประเทศ ไปอ่านประวัติศาสตร์ไทยอยู่อเมริกาไม่ดีหรือ นี่ผมไม่เห็นด้วยกับการห้ามคัดลอก อะไรนี่ ไปห้ามไว้ทําไม อย่างหลายท่านว่า เขาขายอยู่ฝรั่งเศสราคาเป็นหมื่น แค่รูปภาพ นี่ละครับ ผมก็อยากให้ความคิดแบบนี้ว่าไม่จําเป็นต้องไปสร้างหอจดหมายเหตุระดับจังหวัดหรอก ส่งให้ห้องสมุดจังหวัดนี่ละ มหาวิทยาลัยท้องถิ่นมีเกือบทุกจังหวัดแล้ว โรงเรียนหรือ ระดับอนุปริญญา เทคนิค อาชีวะมีหมด ส่งไป ทางโรงเรียนก็ต้องกําหนดให้เรียน ประวัติศาสตร์ด้วยนะ มันถึงจะได้ค้น ถ้าไม่ได้เรียนประวัติศาสตร์จ้างเขาก็ไม่ไปอ่าน ทุกระดับต้องเรียนประวัติศาสตร์ จะกําหนดให้เรียนตรงไหนตามขนาดของเด็กนักเรียน เขาน่าจะรู้จักประวัติศาสตร์ของตัวเองนะครับ ถ้าพวกเราเข้าใจประวัติศาสตร์ ไม่ว่าอีสาน หลายคนก็อภิปรายไปแล้ว ไม่ว่าภาคใต้ เจะอามิงว่าไป ถ้าทุกคนเข้าใจประวัติศาสตร์ตัวเอง ยอมรับประวัติศาสตร์ของกลุ่มชนนะครับ มันจะไม่มีปัญหา เดี๋ยวนี้เราไปปิดบังประวัติศาสตร์ บางคนแม้แต่ ส.ส. ก็ไม่กล้าบอกประวัติศาสตร์ตัวเอง บิดบังเปลี่ยนชื่อ ไม่กล้าบอกชื่อว่า ไอ้หําน้อย ไอ้อะไร บางคนไม่กล้าบอกเลย กลัว อาย ต้องมาเปลี่ยนชื่อยาวเหมือนคนจีนเขา เปลี่ยนชื่อ คือไม่กล้าบอกแม้แต่ประวัติของตัวเองนะครับ แต่ถ้าทุกคนยอมรับประวัติ ยอมรับอัตลักษณ์อย่างที่บอกมาแล้ว คนอีสานกินข้าวเหนียว คนไหนมาบอกผมว่า ลาวกินข้าวเหนียว ผมก็ขอบคุณมาก ผมเป็นคนลาวจริง ๆ เป็นคนอีสาน แต่อยู่ในประเทศไทย กฎหมายไทย ก็เป็นคนไทยด้วยกัน อยู่ ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้ เราเป็นอิสลาม เราอยู่ใน ประเทศไทย เราก็เป็นคนไทยด้วยกัน แต่ทุกคนยอมรับแบบนี้มันจะไม่มีปัญหา คนเหนือ เป็นคนเหนือ เป็นลาวภาคเหนือก็ยอมรับว่าเป็นลาวภาคเหนือ มันก็ไม่มีปัญหา แต่ทุกคน นักประวัติศาสตร์ระดับท้องถิ่นก็ต้องให้ความสําคัญว่า เมื่อเราสร้างประวัติศาสตร์ ระดับท้องถิ่น เดี๋ยวนี้ครับในสถาบันการศึกษา นักประวัติศาสตร์น้อยมาก คนที่จะเรียน ประวัติศาสตร์ก็น้อยมาก ถ้าคนเรียนประวัติศาสตร์เหมือนกับคนโบราณ คนก็ไม่อยากเรียน เวลาเรียนจบแล้วไม่รู้ว่าใครจะจ้างไปไหน อันนี้ก็ปัญหา ก็ต้องพูดถึงเรื่องสถาบันการศึกษาด้วย เวลารับครู ก็รับครูประวัติศาสตร์ไปสอนด้วย เราไม่ได้รับ ไม่มีครับ ครูพลศึกษาก็เหมือนกันอย่างที่ว่ามาแล้ว ไม่มี บางโรงเรียนก็ไม่มี ครูพลศึกษา ไม่มีครูประวัติศาสตร์ มันก็มีปัญหา เพราะว่าเราไม่ได้ใส่ใจเรื่องประวัติศาสตร์ ทั้งท้องถิ่นและของประเทศนะครับ ท่านครับ ผมอยากพูดถึงเรื่องประเทศไทยเรา คนไทยเรา เชื้อสายไทยเรา ถ้าเราไปในพม่าเราก็เห็นคนไทยในพม่า เขาว่าไทยใหญ่ เขาเรียกตัวเอง ในพม่ายังมี ๑๖ เผ่านะครับ ถ้าเข้าไปในห้องสมุดพิพิธภัณฑ์พม่า ไทยใหญ่มี ๑๖ เผ่า ผมถามว่า ประวัติศาสตร์ไทยเขียนพูดถึงคนไทยในพม่ากี่บรรทัด ไม่มี ใครจะมีความภูมิใจ กับประวัติศาสตร์ของตัวเอง คนไทยในเวียดนาม ไทแดง ไททูน ไทลาย ไทน้ํา ไทลื้อ ไทเขิน ไทยอง ตั้งแต่ในประเทศไทย ในประเทศจีน ไทยสิบสองปันนา แล้วเราเคยสอนให้คนไทยรู้ ประวัติศาสตร์ชาติไทย เชื้อสายไทยเราไหม นอกจากในประเทศและต่างประเทศ มันไม่ได้เขียน ประวัติศาสตร์ไทยแค่หางอึ่ง เขียนสั้น ๆ ตั้งแต่อาณาจักรไทยพวนอ้ายลาวน่านเจ้ามีอยู่ไม่เกิน ๕ บรรทัด เรียนอยู่ชั้น ป. ๕ แค่นั้น แล้วจะรู้จากประวัติศาสตร์ความเป็นมาตัวเองได้อย่างไร จะภูมิใจอย่างไรกับประเทศตัวเองนะครับ คนไทยมันถึงฆ่าฟันกันอยู่ เพราะมันไม่เข้าใจ ประวัติศาสตร์ความเป็นมานะครับ ผมก็อยากให้ผู้ที่เกี่ยวข้องได้เน้นในเรื่องประวัติศาสตร์ ของชาติไทยด้วย ความเป็นมาของชาติไทยด้วย ไม่ใช่พูดถึงแค่สุโขทัยมาสัก ๓ หน้ากระดาษ แล้วมาอยุธยาสัก ๒๐ หน้ากระดาษ สมัยกรุงธนบุรีหน้าครึ่งกระดาษ สมัยกรุงเทพฯ ยาวหน่อยนะครับ ผมก็อยากให้บันทึกรวบรวมนักประวัติศาสตร์ ชําระประวัติศาสตร์ ตรงไหนที่ไม่เป็นจริงก็บอกไม่เป็นจริง ผมยังสับสนเท่าเดี๋ยวนี้ผมเป็นนักเรียน แล้วผมก็เรียน เอกประวัติศาสตร์ เราก็บอกตลอดเลยว่าคนไทยไม่เคยเสียดินแดนให้พม่า ไม่เคยเสีย ไม่เคย แต่ว่าแพ้พม่า ๒ ครั้ง ผมก็งงว่าเอาอย่างไร เราชนะหรือแพ้ เขียนประวัติศาสตร์สับสน ในแง่หนึ่งบอกว่าตัวเองเก่ง ในแง่หนึ่งเสียกรุงศรีอยุธยาให้พม่า ๒ ครั้ง เอาอย่างไร เก่งอย่างไร ทําเป็นอย่างนี้ นี่ละครับประวัติศาสตร์เรามันสับสน แค่ประวัติศาสตร์ใกล้ ๆ เรา ระยะ ๑๐๐-๒๐๐ ปี มาเราก็เขียนยังไม่ชัดเจน เราจะไปบันทึกอย่างไร ท่านประธานที่เคารพครับ ผมอยากแสดงความคิดเห็นอีกเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับเรื่องอย่างประวัติศาสตร์ท้องถิ่น ผมยกตัวอย่างนะครับอย่างที่ทางฝ่ายฝั่งน้ําโขง ทางนครพนม ประวัติศาสตร์นี้เป็นยอดการต่อสู้ เพื่อประเทศไทย คือพระยอดเมืองขวาง ผมถามว่ามีใครรู้พระยอดเมืองขวางไหม ต่อสู้สมัยสงครามอินโดจีนกับฝรั่งเศส ในที่สุดก็ถูกลงโทษ ไปอ่านดูประวัติศาสตร์ เกล็ดประวัติศาสตร์มีสั้นนิดเดียว แต่ถ้าสร้างหอสมุดแห่งชาติที่จังหวัดนครพนม ผมขอเสนอว่า พระยอดเมืองขวางนะครับ ผมอยากให้เป็นอย่างนี้ เอาชื่อของนักต่อสู้เพื่อแผ่นดินไทยมาเป็น หอสมุดแห่งชาติ อยู่ใต้พระยาปัตตานีบ้างอะไรผมยังจําไม่ได้ ก็ตั้งไป เรายอมรับกันครับ ผมอยากให้ทุกคนยอมรับกันในท้องถิ่น ในภาคของตัวเอง อย่างไม่มีจริง ๆ ก็เอา หอสมุดแห่งชาติ ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้ หอสมุดแห่งชาติปัตตานีก็ว่าไป ภาคใต้ตอนบน จะหอสมุดแล้ว บุคคลสําคัญหอสมุดเมืองถลางก็ว่าไป มี ๒ พี่น้องที่ว่าก็ว่าไปครับ เอาชื่อบุคคลทางประวัติศาสตร์ที่สําคัญจริง ๆ ไม่เอาชื่อคนที่ไม่มีการต่อสู้ทางประวัติศาสตร์ ไปเป็นชื่อเหมือนพ่อแม่ มันไม่มีความภูมิใจในความเป็นอัตลักษณ์ของตัวเองเลยนะครับ เรื่องศาสนาก็เหมือนกันทุกคนต้องยอมรับความแตกต่าง ผมยอมรับความแตกต่างนะครับ ผมสนใจ ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้ ๑๐ จังหวัดภาคอีสาน ผมก็สนใจเรื่องเผ่าพันธุ์ คนเราเกิดมาเลือกเกิดไม่ได้ต่างคนต่างเผ่าพันธุ์ แต่เราก็คือคนไทย เพราะฉะนั้นหอสมุดแห่งชาติกลางก็คือกลาง ต้องเป็นประวัติศาสตร์ของประเทศรวมทั้งหมด ภาคก็คือเอานักประวัติศาสตร์ประจําภูมิภาคไปเขียนประวัติศาสตร์ภูมิภาค ถ้าจะทําเหมือนที่ เจืออยู่ในเอกสารนี้ ถ้าไม่ทําอย่างผมว่า ถ้าอย่างผมไม่ต้องทํา ส่งไปถึงโรงเรียนทุกโรงเรียน มหาวิทยาลัยทุกมหาวิทยาลัย วัดทุกวัด สถานที่ราชการทุกแห่ง มันจะทั่วถึงไปเลย ประวัติศาสตร์นะครับ

อีกเรื่องหนึ่งที่ผมอยากจะแสดงความคิดเห็นก็คือเรื่องประวัติศาสตร์ เรื่องอาหารการกิน ภาษา วัฒนธรรมการแสดงออกพวกนี้นะครับ แต่ละภาคไม่เหมือนกันผม อยากให้หอสมุดแห่งชาติสาขาอาหารนี่ละครับ บ้านผมจะได้เอาปลาร้ามา จริง ๆ บ้านผมเรียก ปลาแดก ภาคอีสานไม่ใช่ปลาร้า ปลาร้าคนไทยภาคกลางพูด ภาคอีสานเรียกปลาแดก ปลาแดกคือเอาเกลือหมักกับปลาใช้เวลานานเป็นภูมิปัญญาของคนอีสาน ผมก็อยากให้เป็น หอสมุดเป็นสาขา ๆ ทั้งประวัติศาสตร์ สาขาประวัติศาสตร์อาหาร ประวัติศาสตร์ การปกครอง ประวัติศาสตร์ทางการเมือง สกลนครจะว่าหอสมุดเตียง ศิริขันธ์ ชาวสกลนคร คงหัวใจเบิกบานมาก อดีตรัฐมนตรีถูกเผาทั้งเป็น ทําไมถึงถูกเผา คนอีสานถูกเผา ๔ คน ในอดีตก็เหมือนกันไม่แพ้ทางภาคใต้ครับ เราไม่ต้องพูดกันนั่นคืออดีต แต่เอามาเป็น ชื่อหอสมุดของคนอีสานได้ไหมที่สกลนคร เตียง ศิริขันธ์ หรืออาจารย์ครอง จันดาวงศ์ จะดีไหม ผมก็อยากแสดงความคิดเห็น นายทองอินทร์ ภูริพัฒน์ ให้มาเป็นหอสมุดของ คนภาคอีสานถูกเผาย่างสดมาเมื่อไม่กี่ปีมานี่ครับ จะได้ภูมิใจกัน ความเจ็บปวด มันก็จะหายไป เพราะเอามาเป็นตัวแทน เป็นสัญลักษณ์ของจังหวัด ของเมือง อันนี้ละครับ

อีกอย่างหนึ่งก็อยากเสนอความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องเมือง อย่างกรณีเมือง ทางอีสาน อย่างเปงจานนครราชมีใครได้ยินไหม มีใครรู้จักไหม ถ้าเราดูหมอลําคนอีสาน จะต้องบอกว่า สวัสดีพ่อแม่พี่น้อง ข้าพเจ้าเองมีชื่อว่าพระเจ้าพรหมทัตครองเมืองเปงจานนครราช นี่ละครับ นี่คือหมอลําก่อนจะแสดงเขาจะพูดแบบนี้ แต่มีใครไปศึกษาประวัติศาสตร์อีสาน เขียนมาเป็นเรื่องเป็นราวไหม เปงจานนครราช เดี๋ยวนี้เป็นบ้านเปงจาน อยู่อําเภอรัตนวาปี จังหวัดหนองคาย มันเป็นพันกว่าปีมาแล้วเมืองเปงจานนครราช ผมก็อยากให้ นักประวัติศาสตร์ได้ไปฟื้นฟูประวัติศาสตร์ของเมืองต่าง ๆ อย่างเมืองศรีเทพก็ยังมีเขียนยาวหน่อย ที่เพชรบูรณ์ เปงจานนครราชพันกว่าปียังไม่มีใครเขียน มีแต่เป็นเรื่องเล่า เป็นพงศาวดาร มีแต่เศษหินเศษปูนอยู่บ้างที่พอให้เห็น เมืองปากห้วยหลวงที่โพนพิสัยบ้านผม มีพระมหากษัตริย์ปกครองนะครับ มีใครไปเขียนไหม หลักศิลาจารึกที่วัดประจันตบุรี บ้านแดนเมือง อําเภอโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย มีหลายหลักฝากนักประวัติศาสตร์ ไปดูหน่อยมีตัวหนังสือบันทึกไว้ อันนี้ก็ยกตัวอย่างบอกว่าเราจะทําอย่างไร ถ้านักประวัติศาสตร์ระดับประเทศไม่สามารถบันทึกได้ เราก็จัดกลุ่มประวัติศาสตร์ระดับภาค ให้นักประวัติศาสตร์ท้องถิ่นเขาได้รวบรวมเรียบเรียง มันจะได้ภูมิใจกับประวัติศาสตร์ตัวเอง แล้วก็ทําเป็นหอสมุดแห่งชาติประจําภาคตามที่ท่านว่าก็แล้วไป แต่ผมไม่อยากให้ทํามันน้อยไป ส่งไปถึงโรงเรียนเลยครับ หนังสือนี้จากหอสมุดแห่งชาตินะครับ ส่งไปยังโรงเรียนต่าง ๆ ทั่วประเทศ ผลิตอะไรขึ้นมาเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ชาติไทยส่งไปหมด เพราะฉะนั้น เวลาใครจะศึกษาอะไรให้ไปศึกษาจากหอสมุดโรงเรียนเลย นักศึกษาปริญญาโท ปริญญาเอก ไปหาเอกสารที่โรงเรียนไม่ต้องมาหอสมุดแห่งชาติ มานั่งเข้าคิวกันกว่าจะได้บางที กลับไปกลับมาไม่จบเลยครับ ขอบคุณครับ