นายชวน หลีกภัย บัญชีรายชื่อ

ท่านประธานที่เคารพ กระผม นายชวน หลีกภัย สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคประชาธิปัตย์ ผมขอกราบขอบพระคุณท่านประธาน ที่ให้โอกาสแม้จะไม่จํากัดเวลาแต่ว่าเข้าใจดีครับว่าผมก็มีสิทธิเท่ากับคนอื่น เดิมทีเดียวนั้นได้ ขออนุญาตท่านเจือไว้ครับว่าจะขอรบกวนเวลาท่านเจือเผื่อไว้เล็กน้อย เผื่อว่าคําอภิปราย มันจะเกินเวลา แต่เมื่อท่านประธานกรุณากระผมก็ขอกราบขอบพระคุณนะครับ

ประเด็นที่กระผมอยากจะกราบเรียน ประการแรกก็คือว่าสนับสนุนครับ เห็นด้วยกับร่างพระราชบัญญัติการยางแห่งประเทศไทย พ.ศ. .... ทุกฉบับ ยังเสียดายด้วยซ้ําไป ที่ควรจะออกตั้งแต่รัฐบาลชุดที่แล้ว เพราะว่าได้เตรียมตัวมานานพอสมควร แต่ก็ไม่เป็นอะไรครับ แม้จะช้าไปหน่อยแต่ว่าเราก็ควรจะสนับสนุนรวมกัน อย่างไรก็ตามอยากจะกราบเรียนท่านประธาน ว่าเท่าที่ฟังเพื่อนสมาชิกอภิปรายก็เป็นที่น่าดีใจว่าส่วนใหญ่ก็มองภาพในทางสนับสนุน แล้วก็ มองความหวังของกฎหมายฉบับนี้ไว้ในทางบวกมาก ๆ จนบางเรื่องกระผมก็เป็นห่วง เพราะฉะนั้นต่อไปนี้ในบางประเด็นกระผมกราบเรียนท่านประธานว่าก็จะให้ข้อสังเกตในฐานะ ที่ได้ทํางานเกี่ยวกับเรื่องยางพารามาตั้งแต่เด็กนะครับ ท่านประธานมีสวนยางแต่ว่ากระผม อยู่ในสวนยางตั้งแต่เล็ก ๆ และเมื่อตอนเด็ก ๆ ก็มีหน้าที่ก็คือเก็บยางที่แม่กรีด แต่ว่ายางในสมัยนั้น คือยางพันธุ์เก่าครับ กรีดทั้งวันนะครับท่านประธานที่เคารพครับ ตั้งแต่ตีหนึ่งจนถึงสิบเอ็ดโมงเช้า และกว่าจะลับมีดเสร็จก็คือห้าโมงเย็น ได้วันละ ๙ กิโลกรัม อันนี้คือสภาพในสมัยก่อน เพราะฉะนั้นเวลาเราพูดถึงสภาพสวนยางขณะนี้เราจะไปเทียบสมัยก่อนไม่ได้ ฉะนั้นพวกเรา บางคนอาจจะคิดกันว่าชาวสวนยางภาคใต้คงจะรวยมาจากอดีตมากมาย ไม่ใช่เลยครับ สิ่งที่ เป็นบวกอย่างเดียวก็คือว่ามันทําได้ทุกวัน แม้ราคาจะตกอย่างไรก็ตาม มันก็เก็บได้ทุกวัน อันนี้ก็ทําให้บางประเทศต้องเปลี่ยนอาชีพของเกษตรกรของเขา ผมทราบบางประเทศนี่ เขาปลูกชา ชานี่สัปดาห์หนึ่งเขาเก็บ ๒ ครั้ง ๓ ครั้ง แต่เขาบอกว่ายางมันเก็บได้มากกว่า บางประเทศก็ถึงขนาดโค่นชาทิ้งแล้วก็หันมาปลูกยาง แต่ว่าของเรานั้นพัฒนายางเมื่อ ๑๐๐ กว่าปีที่ผ่านมา เมื่อต้นแรกปลูกที่จังหวัดตรัง โดยพระยารัษฎานุประดิษฐ์ คอซิมบี้ได้นํามา แล้วก็พัฒนาในจังหวัดตรังเรื่อยมาจนขยายออกไปนอกพื้นที่คือยางพันธุ์เดิมละครับ แล้วก็ ต่อมาทางฝั่งตะวันออกของเรา จังหวัดชลบุรี จังหวัดระยอง จังหวัดตราด จังหวัดจันทบุรี ก็มียางเข้าไปปลูกมากขึ้น สภาพมันต่างกันแล้วก็ไม่เหมือนกันกับพวกเราที่อยู่ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคเหนือขณะนี้นะครับ คือยางในภาคใต้นั้นส่วนใหญ่จะเป็นแปลงเล็ก อันนี้เราต้องเข้าใจนะครับว่าในอดีตสมมุติเขามี ๔๐ ไร่ มีลูกสมมุติน้อยที่สุด ๔ คน พ่อแม่ ก็ต้องแบ่งให้ลูกคนละ ๑๐ ไร่ ท่านคิดดูสิครับว่ากี่ชั่วคนที่มาถึงวันนี้นับแต่ยางชุดแรกปลูก เพราะฉะนั้นวันนี้ในภาคใต้ส่วนใหญ่ต้องกราบเรียนท่านประธานว่าคือแปลงเล็ก ไม่ใช่มี ๕๐ ไร่ ๑๐๐ ไร่ ๒๐๐ ไร่ ๕๐๐ ไร่ อย่างที่เราเห็นทางฝั่งตะวันออก หรือภาคเหนือ หรือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือในบางจังหวัดขณะนี้ซึ่งปลูกตอนหลัง เพราะฉะนั้นประสบการณ์ ของพี่น้องชาวสวนยางในอดีตนั้นเป็นเรื่องที่ทุกข์ลําเค็ญมาก แล้วผมกราบเรียนท่านประธาน ว่าผมก็เป็นคนหนึ่งที่พยายามอย่างยิ่งที่จะมีบทบาทช่วยพี่น้องของเรา เพราะผมมาจากเขา แล้วผมก็เป็นคนแรกที่เสนอให้ลดภาษีส่งออกยางเมื่อปี ๒๕๒๔ ครับ ลดได้ ๒ บาท นับแต่นั้นมีผล จนทุกวันนี้ครับ ก็กราบเรียนท่านประธานว่าอันนี้คือสภาพความเป็นจริงของปัญหาที่มีมาในอดีต ราคานั้นแน่นอนครับ ที่ท่านอาคมพูดนั้นถูกต้องว่ามันไม่สามารถสั่งได้ครับ ปัจจัยนอกจาก นโยบายที่ถูกต้องแล้ว สภาพเศรษฐกิจโลกต้องเอื้ออํานวยด้วย แล้วต้องมีเหตุการณ์บางเรื่อง ที่เราพูดกันมาว่าขึ้นเฉพาะสมัยนั้น ตกสมัยนั้น อันนี้ต้องย้อนกลับไปดูดี ๆ นะครับ บางครั้ง ตัวเศรษฐกิจไม่เกี่ยวมันเป็นปัญหาของอุปสงค์อุปทาน เช่นตอนโรคเอดส์ (AIDS) ระบาด อันนี้ผมจําได้แม่นยําเพราะกระผมเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขอยู่ รับผลพวงอันนี้อยู่ ขณะนั้นการใช้ถุงมือยาง ถุงยางอนามัยสูงขึ้นหลายเท่าตัว ไม่น่าเชื่อท่านประธานที่เคารพครับ ราคายางสูงขึ้นมาทั้งที่ความจริงเศรษฐกิจโลกไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลยครับ แต่ว่าเป็นช่วง ระยะเวลาหนึ่ง เพราะอุปสงค์อุปทานเปลี่ยนแปลงไป อันนี้ก็คือสิ่งที่เราต้องยอมรับ หลายช่วงที่มีความพยายามของรัฐบาลทุกชุดนะครับ ผมถือว่ารัฐบาลทุกชุดมีคุณูปการใน การสร้างประโยชน์ให้กับพี่น้องชาวสวนยาง ยังนึกชื่นชมพวกเราด้วยซ้ําไปครับ วันนี้ไม่มีใคร พูดตําหนิ เมื่อก่อนนี้เสนออะไรที่เกี่ยวกับชาวสวนยางก็จะมีคนกลุ่มหนึ่งวิจารณ์ตําหนิเสมอ แต่วันนี้ยางมันเผยแพร่ออกไปทั่วทุกภูมิภาค เพราะฉะนั้นพวกเราก็เห็นความสําคัญเรื่องนี้ ขึ้นมามากขึ้นกว่าในอดีต ที่ผมอยากจะกราบเรียนท่านประธานต่อไปก็คือว่าด้วยสภาพการณ์ ที่เป็นเช่นนี้ครับ การที่จะกําหนดนโยบายของยางนั้นเราจําเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีความเป็น เอกภาพในหน่วยงานทั้งหลาย เพราะฉะนั้นผมจึงได้เห็นด้วยตั้งแต่แรกว่าองค์การสวนยางก็ดี กองทุนสงเคราะห์การทําสวนยางก็ดี ถ้ารวมกันได้ก็จะเป็นประโยชน์ ทรัพยากรที่เราใช้จะได้ ไม่สิ้นเปลือง พูดง่าย ๆ ถ้าเราทําวิจัยหน่วยงานเดียวกันไม่ซ้ําซ้อนกันก็จะใช้งบประมาณก้อนเดียว ได้ผลมากกว่าที่เราไปใช้ ๒ หน่วยงานทํา แล้วผลออกมาไม่ดีเท่าที่ควร ลงทุนก็ไม่มาก เท่าที่ควร เพราะฉะนั้นในข้อสังเกตของกฎหมายบางมาตราจึงเป็นเรื่องที่กระผมอยากจะ กราบเรียนท่านประธานเพื่อพวกเราในชั้นกรรมาธิการจะได้ศึกษาเพิ่มเติม แต่ว่าเนื่องจาก สภาพขณะนี้เราก็รู้ว่าปัญหาที่เผชิญหน้าเราขณะนี้คือเรื่องราคา เพราะฉะนั้นที่สมาชิกเรา ทุกคนลุกขึ้นมาพูดเรื่องราคานี้ กระผมคิดว่าประธานเข้าใจครับว่ามันเป็นความเดือดร้อนจริง ๆ กระผมไม่ใช่เป็น ส.ส. เขตแล้วครับ แต่ว่ากลับบ้านหรือลงใต้ทุกครั้งก็จะมีคําถามจนตัวเอง ต้องตามราคายางเกือบทุกสัปดาห์ว่าตอนนี้มันเท่าไร ตอนนี้ราคาก็ตกจริง ๆ ถ้าเราเทียบกับ เมื่อตอนก่อนหน้านี้ โดยเฉพาะเทียบกับรัฐบาลชุดที่แล้ว แต่กระผมก็ไม่คิดว่ารัฐบาลชุดนี้ จะแกล้งชาวสวนยาง เพียงแต่ว่า ๑. นโยบายอาจจะต้องทบทวนว่าที่ดําเนินไปแล้วมันมีอะไรไหม ที่เกิดจุดอ่อนบกพร่อง คําพูดท่านรัฐมนตรีที่ส่งสัญญาณไปนั้นทําให้เกิดความเข้าใจผิดอะไร อันนี้ต้องไปทบทวนนะครับ อย่าไปคิดแต่จะให้ร้าย กล่าวร้ายคนอื่น อันนี้ต้องกราบเรียนนะครับ ผมทราบว่ามีบางท่านก็ไปพูดว่าสมัยนายชวน หลีกภัย เป็นนายกรัฐมนตรี แนะนําชาวบ้าน ให้โค่นยางทิ้ง ปลูกจําปาดะ อันนี้โกหกครับ ไม่มีหรอกครับ มีคือสอนให้ชาวบ้านปลูกผลไม้ไว้กินหัวสวน ท้ายสวนครับ กระผมอยู่ในสวนยางพารา กระผมรู้ดีครับ ถ้าไม่มีมังคุดสักต้นหนึ่ง ไม่มีเงาะสักต้นหนึ่ง กินน้ํายางก็ไม่ได้ แล้วผมแนะเขา เสียด้วยซ้ําว่าปลูกสะตอไว้สักต้นนะ ลูกเนียงไว้สักต้น ๒ ต้น หัวสวน ท้ายสวน รู้ไหมสะตอ เวลาหน้ามันขาดแคลนฝักมัน ๑๐ กว่าบาท คิดแล้วเม็ดหนึ่งบาทกว่า ที่จังหวัดตรังของ กระผมจึงได้ขอให้หน่วยงานพิเศษคือศูนย์พืชสวนครับ เพาะสะตอที่คิดว่าดีที่สุดในโลกเอามาผสม กราบเรียนท่านประธานครับ เผื่อท่านประธานสนใจวันหนึ่งไปดู เพื่อให้ชาวบ้านได้ปลูกหัวสวน ท้ายสวน แล้วไม่ต้องเดือดร้อนว่ายางพาราราคาตกหรือขึ้น สะตอมันไม่เกี่ยว มันก็ออกฝักของมัน เราก็กินได้โดยไม่ต้องไปซื้อ ผัก ปลาเหล่านี้เป็นสิ่งที่เป็นประโยชน์ เพราะฉะนั้นผมอยากจะ กราบเรียนท่านประธานว่าคนที่ไปพูดอะไรที่ไม่จริงนะครับ ขอให้รู้ความจริง ผมเป็นเด็ก สวนยางพารา ผมรู้ว่าอะไรคืออะไรครับ อะไรคือสิ่งที่ควรจะแนะนํา อะไรคือสิ่งที่ไม่ควรแนะนํา เวลาราคาเขาดี ผมไม่เคยประมาทเลยครับ ผมบอกพี่น้องระวังนะ มันไม่แน่นอนตลอดนะ เก็บเงินเก็บทองไว้บ้าง ไม่ใช่ไปซื้อสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์แล้ววันหนึ่งมันจะย้อนกลับมา ทุกคนรู้ว่า กระผมจะแนะนําชาวบ้านในลักษณะนี้อย่างเสมอ เพราะผมรู้ว่าในชีวิตความเป็นจริง ชั่วชีวิต ที่ผ่านมานั้น ผมไม่เคยเห็นยางพาราราคามีเสถียรภาพตลอดยาวนาน ๑๐ ปี ราคาดีตลอด มันไม่มีครับ แต่เราต้องศึกษาว่ามันมีกระบวนการที่เราทําให้เกิดความมั่นใจว่าอนาคต ยางพาราน่าจะดีกว่านี้ กระผมอ่านวัตถุประสงค์ในข้อ ๘ ให้ท่านประธานได้ฟังว่าผมสนใจเรื่องนี้ ให้ กยท. มีวัตถุประสงค์ดังต่อไปนี้ ๑ ๒ ๓ ๔ ๕ ข้อ ๒ จัดให้มีการศึกษา วิเคราะห์ วิจัย พัฒนา และเผยแพร่ข้อมูลและสารสนเทศเกี่ยวกับยางพารา ท่านประธานที่เคารพครับ เราอาจจะติดกับยาง ทํายางรถยนต์ เราอาจจะติดกับยางไปทําถุงยางอนามัย ยางทําถุงมือ ยางทําอะไรก็ตาม แต่จริง ๆ แล้วขณะนี้ผลจากการศึกษาของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้นําเปลือก ยางพาราบางส่วนไปศึกษาวิเคราะห์ ผลออกมาว่ามีประโยชน์ในการทําเครื่องสําอาง เนื่องจากกระผมเคยเป็นกรรมการของมหาวิทยาลัย ได้ติดตามเรื่องนี้ด้วยความสนใจ เพราะมันคืออนาคตของเรา ถ้าชิ้นส่วนเพียงนิดเดียวของยางพาราสามารถเป็นมูลค่าเพิ่ม มาได้มากมาย และเป็นเครื่องสําอางประเภทที่ผู้คนเขานิยมใช้ เช่น ใบหน้าหรือใช้ในส่วนใด ของผิวหนังดีขึ้น ขณะนี้เขาเริ่มผลิตจําหน่าย เป็นต้น อันนี้ผมกราบเรียนเป็นตัวอย่างครับ ท่านประธาน และกําลังมีความคิดตั้งสถาบันยางพาราขึ้นในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ท่านประธานที่เคารพครับ การศึกษา วิเคราะห์ วิจัย พัฒนานั้นกระผมคิดว่าเพื่อที่เราจะดึง ทรัพยากรที่เรามีอยู่ขณะนี้ให้มีมูลค่าเพิ่มมากขึ้น วันนี้ต้องยอมรับว่าเราทุกคนเห็นร่วมกันว่า ยางที่เราผลิตมา ๑๐๐ เราใช้ภายในประเทศจริง ๆ คงไม่เกินร้อยละ ๑๐ กว่า ๆ เท่านั้นเอง ที่เหลือเราก็ส่งออกเป็นวัตถุดิบ มูลค่าเพิ่มมีน้อย ทําอย่างไรให้อุตสาหกรรมเกิดขึ้น อันนี้ผมเข้าใจ ทุกรัฐบาล แม้กระทั่งเมื่อกระผมเป็นนายกรัฐมนตรีก็พยายามอย่างยิ่งให้สร้างโรงงานทํายางรถยนต์ เชิญอุตสาหกรรม ขอให้สํานักงานคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุนจูงใจให้เขามาลงทุนในบ้านเรา แต่ว่าแน่นอนครับ มันก็ไม่ใช่สิ่งที่จะทําได้สําเร็จได้ง่าย ๆ แต่ก็ต้องพยายามต่อไป ก็อยากให้ ผู้บริหารปัจจุบันนี้ให้ความสําคัญกับเรื่องนี้ สิ่งที่กระผมเห็นภาพของความเป็นจริงและเป็นห่วง ในอนาคต ในขณะที่เรามองภาพบวกว่ากฎหมายนี้ออกมา ต่อไปนี้พี่น้องของเราจะสุขสบาย ผมขอเตือนไว้ให้พวกเราได้คิดถึงความเป็นจริงนะครับ วันนี้ยางพาราปลูกขึ้นในประเทศไทย เพิ่มเท่าไรครับ ภาคใต้ก็ปลูก ภาคตะวันออกเฉียงเหนือก็ปลูกเพิ่ม ภาคเหนือก็ปลูกเพิ่ม ภาคกลางก็ปลูกเพิ่ม อยากกราบเรียนท่านว่าจริง ๆ แล้วคนที่เขาปลูกเขาก็ทดลองมาตั้งแต่ หลายสิบปีมาแล้วครับ ผมเห็น ส.ส. คนหนึ่งในสภานี้ครับ ท่านอนงค์ ตงศิริ ส.ส. สกลนคร ในสมัยโน้นครับ ๒๐-๓๐ ปีมาแล้ว ก็ไปปลูกที่จังหวัดเลย ตอนนั้นก็ยังไม่มีการส่งเสริม แต่รัฐบาลติดตามเรื่องนี้ ที่ท่านอาคมพูดนั้นเป็นเรื่องจริงครับ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ ท่านสนพระทัย แล้วรัฐบาลก็เอาใจใส่ทุกชุดละครับ แต่เราต้องรับผิดชอบว่าเราจะแนะนําให้ใครทําอาชีพอะไรที่จะเป็นผูกพัน ผูกมัดเขาในระยะยาว เราแน่ใจไหมว่าสิ่งนั้นถูกต้อง มันมีตัวอย่างเราเคยแนะนําพี่น้องภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ปลูกมะม่วงหิมพานต์ มีปัญหาเม็ดไม่มี เป็นปัญหากับพี่น้องต้องมาแก้ปัญหากันด้วยความยากลําบาก เพราะฉะนั้นการที่จะให้เขาปลูกพืชเศรษฐกิจซึ่งจะผูกพันเขาอีกยาวนาน ยางพารากว่าจะได้ผล ๗ ปี แล้วจะอยู่ต่อไปอีกหลายสิบปีกว่าจะตัดไม้ขายได้ก็อาจจะ ๒๕ ปี ๓๐ ปี ช่วงนั้นถ้ามันเกิด ปัญหาขึ้นมาใครรับผิดชอบ ดังนั้นจึงต้องมีการให้หน่วยงานที่เขามีความรู้คือกระทรวงเกษตร และสหกรณ์ศึกษาครับว่าพื้นที่เหมาะสําหรับการปลูกยางนั้นต้องอยู่เหนือกว่าระดับน้ําทะเลเท่าไร และต้องมีปริมาณฝนปีละกี่มิลลิเมตร อันนี้คือสิ่งที่ต้องพูด แล้วก็มีกําหนดจังหวัดนะครับ ในที่สุดเขาประกาศเป็นผลออกมาการสํารวจว่าจังหวัดที่สามารถปลูกได้คืออะไร แน่นอนทุกภาค ก็ปลูกได้ แต่ท่านประธานที่เคารพครับ ที่กระผมให้ข้อสังเกตถึงความปรารถนาพวกเราที่จะเห็น พี่น้องเกษตรกรของเรามีความสุขและทําสวนยางเป็นประโยชน์อย่างที่เรามองภาพดีนั้น ก็เป็นเรื่องดีที่เรามองในทางที่ดี แต่ว่าเราจะไม่ประมาทไปหรือ ถ้าเราไม่ตั้งข้อสังเกตบางเรื่องว่าแล้ว มันจะดีอย่างนี้จริงตลอดไปไหม เราประเทศเดียวหรือที่เห็นคุณค่าว่ายางมันน่าปลูกรายได้ดี คนอื่นเขาไม่รู้หรือในโลกนี้ เขารู้เหมือนกับเรา ดังนั้นวันนี้ประเทศจีนตอนใต้ปลูกยางครับ วันนี้ ประเทศเวียดนามปลูกยาง กระผมนั่งรถจากประเทศเวียดนามข้ามมาที่แขวงอัตปือของ ประเทศลาว กระผมว่าเนื้อที่นับเป็นหลายพันเป็นหมื่นไร่ ถางเตียนเลยครับ ถามคนที่นั่นว่า ทําอะไร ปลูกยาง ถามว่าใครปลูก เขาบอกคนประเทศเวียดนามมาปลูก ยังพูดรายละเอียด ด้วยซ้ําไปว่าเจ้าของทีมฟุตบอลที่ประเทศเวียดนามจะมาปลูกที่นี่ ขออภัยท่านประธานให้ รายละเอียด ท่านประธานครับ ประเทศพม่าไม่สันทัดจัดเจนเรื่องนี้ แต่ท่านประธานซึ่งอยู่ แถวนั้นท่านข้ามไปที่เชียงตุงเถอะครับ กระผมข้ามไปหลายครั้งแล้วครับ เชียงตุงบริเวณทาง ที่จะเข้าเมืองเชียงตุงเก่าแก่นั้นที่เป็นเนินไม่ควรจะปลูกยางเลยครับ แต่วันนี้ยางปลูกไปแล้ว ประมาณ ๒-๓ ปีครับ กระผมก็หยุดดูแล้วสังเกตว่าทําไมเขามาปลูกยาง เขาบอกว่าทุก ประเทศเหมือนกันหมดก็คือรู้ว่ายางราคาดี มันเป็นอนาคตของเขา ทุกประเทศก็ปลูกยาง มากขึ้น ๆ ผมจึงให้ข้อสังเกตกับกองทุนสงเคราะห์การทําสวนยาง ได้มีโอกาสพบเจ้าหน้าที่ นะครับ แล้วก็บอกเขาว่าช่วยศึกษาหน่อยได้ไหม ๗ ปีข้างหน้าประเทศไทยปริมาณยางจะ เพิ่มเท่าไร ๗ ปี ข้างหน้าเพื่อนบ้านของเราประเทศลาว ประเทศพม่า ประเทศเวียดนาม ประเทศเขมร ประเทศมาเลเซีย ประเทศอินโดนีเซีย เฉพาะส่วนนี้จะปลูกยางเพิ่มเท่าไร ไม่คิดถึงประเทศศรีลังกา ไม่คิดถึงอเมริกาใต้ซึ่งเป็นต้นกําเนิดต้นยางพาราที่ย้อนกลับไปคิด เรื่องนี้เพราะเศรษฐกิจเขาก็จะดีขึ้น ต้องกราบเรียนท่านประธานว่าเมื่อเห็นด้วยตาตัวเอง เช่นนี้ก็เอามาทบทวนว่าวันนี้อุปสงค์อุปทานอยู่ในเกณฑ์ที่ยังทํารายได้ให้กับเราแม้ว่าราคา จะตกลงไปมากในวันนี้ก็ตาม แต่ ๗ ปีข้างหน้าแน่ใจไหมว่าอุปสงค์อุปทานยังอยู่อย่างนี้ ความต้องการยังมากกว่าผลผลิตเป็นไปได้ไหม กระผมต้องกราบเรียนท่านประธานว่าราคายาง ที่ดีขึ้นในช่วงหลังนั้นเราจะอ้างเหตุผลอะไรก็ตาม แต่ความเป็นจริงก็คือว่าประเทศจีนผู้ซื้อ รายใหญ่ที่สุดของเรานั้นเศรษฐกิจเขาเติบโตมาก ผมเชื่อว่าท่านประธานอยู่แถวนั้น จะตระหนักดี ดังนั้นรถยนต์ของเขาผลิตมาก รถยนต์ประเทศจีนผลิตแซงประเทศเยอรมัน แล้วต่อมาไม่นานก็แซงประเทศญี่ปุ่น แล้วก็แซงประเทศสหรัฐอเมริกา รถยนต์ ๑ คัน คือยางรถยนต์ ๕ เส้น ๔ ล้อ อะไหล่ ๑ เส้น ความต้องการยางจึงสูงมาก ประเทศจีนเขามอง การณ์ไกลเขาไม่ยืมจมูกเราหายใจตลอดละครับ ดังนั้นเขาจึงมีนโยบายคือปลูกยางใน ประเทศต่าง ๆ ผมเคยไปดูสวนยางที่มณฑลยูนนานในสมัยหลายปีมาแล้วเขาปลูกได้ แต่ทําเลไม่เป็นที่ราบ ไม่ค่อยเหมาะ แต่รู้ว่าประเทศจีนเขารู้ว่าวันหนึ่งถ้าเขาพึ่งจมูกประเทศไทย จมูกประเทศเวียดนาม จมูกประเทศลาว จมูกประเทศเขมร จมูกประเทศมาเลเซีย จมูกประเทศอินโดนีเซีย วันหนึ่งเขาอาจจะเกิดปัญหาประเทศผู้ผลิตเกี่ยงราคา เขาก็จะมีปัญหา ดังนั้นเราจึงได้ยินว่าประเทศจีนมาปลูกยางพาราในประเทศเพื่อนบ้านเราหลายประเทศ และผมให้ข้อสังเกตท่านประธานว่าประเทศอินโดนีเซียที่เราเห็นเผาป่าทุกวันนี้ ภาคใต้ของเรา ทุกจังหวัดละครับ จังหวัดตรังของกระผม จังหวัดสงขลา จังหวัดสตูล เหล่านี้ได้รับผลพวง จากหมอกควันที่เผาป่า ท่านประธานคงทราบว่าประเทศที่ปลูกยางพารามากที่สุดในอดีต คือประเทศมาเลเซียครับ แล้วเรานี่แซงเขาเข้ามา เรากลายเป็นที่ ๑ ประเทศมาเลเซีย กลายเป็นที่ ๒ ไป แล้วต่อมาประเทศอินโดนีเซียก็แซงครับ ประเทศที่ปลูกปาล์มมากที่สุดในโลก ก็คือประเทศมาเลเซียครับ เราก็ติดอันดับหลังนะครับ แต่ว่าประเทศอินโดนีเซียเขาปลูก อันดับ ๒ เมื่อปีที่แล้วท่านประธานที่เคารพครับ ผลจากการเผาป่านั้นประเทศอินโดนีเซียได้ ปลูกปาล์มแซงประเทศมาเลเซียแล้วครับ ส่วนที่ยางพารานั้นยังไม่แซงเรา แต่นี่ไม่ใช่ สาระสําคัญมากนักว่าเราจะต้องเป็นหนึ่งอยู่ตลอดไป ไม่เป็นอะไรครับ เราจะผลิตเป็นที่ ๑ ที่ ๒ ก็ขอให้พี่น้องเกษตรกรของเราอยู่ได้ดี แต่ผมกราบเรียนท่านประธานว่าถ้าผลผลิตออกมา ทั่วโลกเป็นอย่างนี้ ๗ ปีข้างหน้าที่ยางพาราได้ผล อุปสงค์อุปทานจะเป็นอย่างไร อันนี้ไม่ใช่คิด ไปเอง หรือเป็นอุปทาน แต่มองจากเหตุผลของตัวเลขแล้ว ถ้าเศรษฐกิจประเทศจีน ซึ่งขณะนี้ กําลังชะลอตัว ถ้ารถยนต์ประเทศจีนผลิตไม่เพิ่มขึ้น ผลผลิตยางพาราของเราที่ขายประเทศจีน ก็อาจจะมีปัญหา ประเทศจีนอาจจะไม่รีบซื้อเข้าเก็บสะสมมากนัก เพราะเห็นว่าผลผลิตทั่วโลก มันมีมาก กระทบแน่ ผมก็ยังหวัง คุยกับท่านนายกรัฐมนตรีอภิสิทธิ์สมัยโน้นว่าพยายามผูกพัน ประเทศอินเดียไว้สิ ประเทศอินเดียประชากรไม่นานก็จะแซงประเทศจีนแล้ว ถ้าเขาขยายตัว ทางเศรษฐกิจรถยนต์ในประเทศอินเดียผลิตเพิ่มขึ้นก็อาจจะเป็นอีกประเทศหนึ่งที่รองรับ ยางพาราของเราได้ เพราะประเทศอินเดียไม่ได้ปลูกยางพาราเหมือนอย่างประเทศเรา เขามี ความพยายามที่จะปลูกยางพารา ผมกราบเรียนท่านประธานว่าด้วยข้อสังเกตเรื่องของ อุปสงค์อุปทานก็ทําให้คิดว่าเราจะไม่เตรียมตัวอนาคตหรือ กระผมสอบถามเจ้าหน้าที่ ที่เกี่ยวข้อง เขาบอกว่าเขายังไม่ได้ศึกษาเรื่องนี้โดยถ่องแท้ชัดเจนนะครับ ก็กราบเรียน ท่านประธานว่าอันนี้เป็นสิ่งสําคัญที่รัฐบาลจะต้องลองไปทบทวนดูนะครับ รัฐมนตรีก็อาจจะ เชิญหน่วยงานที่เกี่ยวข้องมาสอบถามก็ได้ว่ามีตัวเลขไหม ประเทศลาวปลูกเพิ่มเท่าไร แขวงอัตปือที่ผมยกตัวอย่าง ที่ผมไปเห็นด้วยตัวเองมา ดูสิเขมรปลูกเพิ่มเท่าไร ประเทศเวียดนาม ปลูกเพิ่มเท่าไร เขาคือเจ้าพ่อกาแฟ แต่วันนี้เขาก็รู้ว่ายางพาราจูงใจเขาให้หันมาทํายางอีกส่วนหนึ่ง ดูที่ประเทศมาเลเซียเขาโค่นยางพาราทิ้งเพื่อปลูกปาล์มน้ํามัน เขาหันกลับมาปลูกยางพารา เพิ่มอีกเท่าไร และดูให้ละเอียดว่าประเทศอินโดนีเซียที่เผาป่าทุกวันนี้ เขาจะปลูกยางพารา เพิ่มอีกเท่าไร ๕ ปีข้างหน้า ถ้าปลูกมา ๒ ปีแล้ว ๕ ปีข้างหน้าปริมาณยางพาราจะเพิ่มเท่าไร ๗ ปีข้างหน้าถ้านับแต่วันนี้ กระผมคิดว่าจะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งที่จะทําให้พวกเราได้เข้าใจ เพราะฉะนั้นในประเด็น (๒) ของมาตรา ๘ ที่ให้ กยท. มีวัตถุประสงค์จัดให้มีการศึกษา วิเคราะห์ วิจัย พัฒนา และเผยแพร่ข้อมูล และสารสนเทศเกี่ยวกับยางพารา กระผมคิดว่า ถ้ามันไม่รวมในสิ่งที่กระผมตั้งข้อสังเกตกรรมาธิการกรุณาช่วยดูนะครับ เพราะมันจะเป็น ส่วนสําคัญยิ่งที่เราจะเตรียมตัวรับกับสถานการณ์ในวันข้างหน้า ผมไม่อยากให้เราตั้งความหวัง หรือให้ความหวังกับพี่น้องจนกระทั่งเขาประมาท แล้วกลายเป็นว่า ๗ ปีข้างหน้ามีปัญหา เขาก็ย้อนกลับมาเปิดที่เราอภิปรายกัน ทําไมพูดให้เราเชื่อว่ามันดีแน่นอน ดีตลอด ผมเชื่อ กฎหมายนี้จะเป็นประโยชน์ครับ เพราะจะเป็นเครื่องมือในการบริหาร แต่มิใช่ว่ากฎหมายฉบับนี้ จะทําให้ยางพาราราคาดีขึ้น ถ้าหากว่าเราไม่เตรียมตัว และไม่สนใจเรื่องอุปสงค์อุปทาน ความจริงแล้ว (๔) ก็บอกว่าดําเนินการให้ระดับราคายางพารามีเสถียรภาพ แต่ไม่ได้พูดถึง เรื่องราคานะครับ เพียงแต่ว่าให้มันมั่นคง ก็แสดงว่าผู้เขียนกฎหมายก็คงรู้ว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ บันดาลได้เสมอไป ก็กราบเรียนท่านประธานด้วยความเคารพครับว่า ผมไม่อยากรบกวนเวลา เพื่อนมาก เพราะว่าเราก็เหนื่อยมามากพอสมควรตลอดระยะเวลาสมัยประชุมที่ผ่านมานี้ วันนี้ ผมก็กราบขอบพระคุณท่านประธานแล้วก็ดีใจครับที่มีโอกาสได้ให้ความเห็นในฐานะเป็นคนที่ ไม่ใช่รอบรู้ครับ แต่รู้ด้วยอยู่ในนั้น ทํามาด้วยมือ เป็นคนทํานโยบาย เป็นคนที่เห็นอนาคตแล้วก็รู้ว่าชีวิตจริงของพี่น้องสวนยางเราอยู่ในสภาพอย่างไร ก็อยากจะให้ความคิดความเห็นที่เป็นประโยชน์กับรัฐบาลในการนําสิ่งเหล่านี้ไปแก้ปัญหาต่อไป แต่ว่าเฉพาะหน้าผมเชื่อว่ารัฐมนตรีคงตระหนักว่าการทําให้ยางพาราราคาดีนั้นมันไม่ใช่สิ่งที่ บันดาลได้ มันประกอบไปด้วยหลายอย่าง และแน่นอนที่สุดว่านโยบายจะเป็นส่วนหนึ่งนะครับ ไม่ว่าภาวะเศรษฐกิจของโลกเป็นส่วนสําคัญ แต่ว่านโยบายถ้าหากว่าผิดพลาดส่วนนั้นอาจจะ ไม่ทําให้เราได้ดังประสงค์ สมัยที่ประเทศมาเลเซียเขาเป็นที่หนึ่งในโลก ยางพาราเราก็ไม่ได้ ขึ้นราคาสูงหรอกครับ เพราะว่าในขณะนั้นสถานการณ์อาจจะไม่เอื้ออํานวย แต่ว่าในสมัยนั้น ที่เราอยู่ได้เพราะว่าเศรษฐกิจประชาชนไม่ได้มีรายจ่ายสูงมากมายนัก แต่ผมกราบเรียน ท่านประธานว่าสมัยนั้นข้าวของก็ไม่แพงอย่างนี้ เพราะฉะนั้นรายได้กิโลกรัมละ ๔ บาท เขายังพออยู่ได้ กระผมกราบเรียนท่านประธานว่าแม่ผมเลิกกรีดยาง เพราะว่าท่านรับเรื่องนี้ ไม่ไหว เหนื่อยตลอดทั้งวัน แต่ว่าเลี้ยงครอบครัวไม่ไหว เพราะมันมีช่วงหนึ่งยางราคาตกมาก แต่ว่าในที่สุดความผันแปรของราคานี้มันก็หวนไปกลับคืนมามันก็ไม่แน่นอน เพราะฉะนั้นถ้าหากว่า วัตถุประสงค์ในข้อ ๔ เป็นไปได้จริง คือดําเนินการให้ระดับราคายางพารามีเสถียรภาพก็จะ เป็นสิ่งสําคัญยิ่ง

ท่านประธานที่เคารพครับ ข้อสังเกตสุดท้ายก็คือว่าองค์กรที่มีอยู่ขณะนี้ ผมไม่อยากให้เขารอ ไม่อยากให้เขารอกฎหมายฉบับนี้เสร็จ แล้วเขาจะเริ่มทําอะไร ก็อยาก ให้เขาทําภารกิจของเขาในขณะนี้ เพราะผมไม่แน่ใจกฎหมายนี้จะออกมาใช้เวลาอีกกี่เดือน เวลาทุกนาทีมีค่ามากกับพี่น้องชาวสวนยาง ก็ฝากหน่วยงานเหล่านั้นให้ศึกษาดูปัญหาเฉพาะ หน้าที่เผชิญอยู่ขณะนี้เพื่อแบ่งเบาบรรเทาความเดือดร้อนของพี่น้องชาวสวนยางพารา ขอบพระคุณท่านประธานครับ