กราบเรียนท่านประธานสภาผู้แทนราษฎร ที่เคารพ กระผม อรรถพร พลบุตร สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วนจากเพชรบุรี พรรคประชาธิปัตย์ ขอขอบคุณท่านประธานที่ได้กรุณาให้โอกาสอภิปรายในร่างพระราชบัญญัติ การออมแห่งชาติ พ.ศ. .... ในครั้งนี้นะครับ แม้ว่าบ้านเมืองในยามนี้อาจจะมีความเห็นต่างกัน ในบางเรื่องบางประเด็น แต่วันนี้ก็ถือเปึนวันประวัติศาสตร์วันหนึ่งที่สภาผู้แทนราษฎร ในสภาแห่งนี้ไม่ว่าจะยืนอยู่ตรงจุดไหนหรือมองบ้านเมืองอย่างไร แต่ก็มีจุดหนึ่งที่เรา เห็นพ้องต้องกัน นั่นก็คือการสนับสนุนให้ร่างพระราชบัญญัติฉบับนี้ได้มีผลบังคับใช้ โดยเร็วที่สุด สิ่งที่พี่น้องประชาชนรอคอยมาเปึนเวลานานบางทีก็เหมือนความฝันของพวกเรา ทุกคนก็คือคําว่า บํานาญของประชาชน ซึ่งเปึนโลกที่ไกลแสนไกลของพี่น้องประชาชน ผู้สูงอายุที่ยากไร้ และคํานี้ก็จะปรากฏเปึนจริงได้ด้วยกฎหมายฉบับนี้และผมถือว่านี่คือ ของขวัญที่ล้ําค่าที่สุดที่รัฐบาลนี้และสภาแห่งนี้มอบให้กับพี่น้องประชาชนคนไทย ผมเชื่อว่า พวกเราในสภาแห่งนี้อภิปรายในเรื่องนี้ด้วยความรู้สึกเปึนพิเศษ เพราะพวกเราทุกคนในที่นี้ มาจากชาวบ้าน เราก็อยู่ร่วมในวิถีของชาวบ้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่งชาวบ้านที่ยากจน ข้นแค้นและเปึนคนส่วนใหญ่ในประเทศ เราสัมผัสความรู้สึกรู้ดีว่าชีวิตเมื่อสูงวัยหรือ ไร้คนดูแลนั้นมันเปึนโศกนาฏกรรมที่หนักหนาสาหัสอย่างไร ช่วงนี้บ้านผมน้ําท่วมครับ อีกหลายจังหวัดน้ําท่วม ส.ส. ของเรา จังหวัดเพชรบุรี จังหวัดราชบุรี จังหวัดกาญจนบุรี จังหวัดระยองออกไปช่วยเหลือพี่น้องประชาชนที่ประสบอุทกภัยภาพเหล่านี้มันก็ชัดเจน มากยิ่งขึ้น บางทีไปมอบข้าวของซึ่งไม่ได้มีมูลค่าอะไรมากมายเปึนการบรรเทาทุกข์เบื้องต้น ข้าวสารแค่ ๓-๔ กิโลกรัม ผู้สูงอายุบางคนมารอตั้งแต่เช้า กว่าจะได้ข้าวก็ตอนเที่ยง แล้วกว่าจะเดินกลับไปถึงบ้านก็บ่ายสองโมงเย็น ผมเห็นภาพผู้สูงอายุเหล่านั้นนุ่งผ้าถุง ตัวผอมแบกข้าว ๓ กิโลกรัม ๔ กิโลกรัมอยู่บนหลังซึ่งก็งองุ้ม มือหนึ่งถือไม้เท้าแล้วก็ เดินฝ์าน้ํากลับไปที่บ้าน เรารู้ว่าเขาจะมีรอยยิ้มได้เพียงคืนเดียวครับ เมื่อข้าว ๓-๔ กิโลกรัมนี้ หมดไปความทุกข์ทรมานก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งหนึ่ง เรามาจากชาวบ้าน เราอยากจะมีคําตอบบอก พี่น้องประชาชนเหล่านั้นซึ่งมีจํานวนมากมาย ๒๐ กว่าล้านคนทั้งประเทศว่ารัฐบาลจะดูแล พี่น้องประชาชนเหล่านี้ได้อย่างไร วันนี้ วันพรุ่งนี้พวกเรามีคําตอบที่จะไปตอบกับพี่น้อง ประชาชนเหล่านั้นแล้วครับ เช่นเดียวกับพี่น้องประชาชนถามอยู่ตลอดเวลาว่าที่รัฐบาล ภายใต้การนําของท่านอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ และสภาแห่งนี้ที่กล่าวอยู่ตลอดเวลาว่าจะดูแล พี่น้องประชาชนตั้งแต่เริ่มมีลมหายใจมันเปึนอย่างไร นโยบายที่ผ่านมาเราได้ให้คําตอบกับ ชาวบ้านมาตลอดระยะ อย่าว่าแต่มีลมหายใจเลยครับ อยู่ในท้องก็มี อสม. สาธารณสุขเชิงรุก โรงพยาบาลชุมชนไปดูแลตั้งแต่อยู่ในท้อง ลืมตาขึ้นดูโลก เรียนฟรี ๑๕ ป้ กองทุนการศึกษา ซึ่งเริ่มมาสมัย ฯพณฯ ชวน หลีกภัย รักษาพยาบาลฟรี รายได้เพิ่มขึ้นจากประกันรายได้ สินค้าเกษตร ซึ่งน้ําท่วมครั้งนี้จะเปึนบททดสอบโครงการนโยบายประกันรายได้เกษตรกรว่า จะได้รับการดูแลแก้ไขช่วยเหลืออย่างไร หนี้สินล้นพ้นตัว พวกเราไม่เคยมีคําตอบให้กับชาวบ้านเหล่านั้นได้ว่าจะแก้อย่างไร ได้แต่จับมือกอดคอกัน บางทีก็ร้องไห้ด้วยกัน เพราะรู้ว่ามันเปึนทุกข์ที่แสนสาหัสจริง ๆ วันนี้มีคําตอบโครงการ หนี้นอกระบบรอบแรก รอบสอง อย่างน้อยเพื่อนของเราทั้งประเทศกว่า ๓๐๐,๐๐๐ ครอบครัว ก็ได้เปึนไทแก่ตัว หลุดพ้นจากหนี้นอกระบบของนายทุนหน้าเลือดเหล่านั้น และตรงนี้ ที่ทําให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังของเรา ท่านกรณ์ จาติกวณิช ก็กลายเปึนขวัญใจ ของคนจน และกลายเปึนพระเอกละครโทรทัศน์เรื่องวนิดาในท้ายที่สุด แต่สิ่งหนึ่งซึ่งเรา ไม่เคยให้คําตอบกับชาวบ้านได้เลยว่าแล้วเมื่อ ๖๐ ป้ขึ้นไปจะอยู่อย่างไร เบี้ยยังชีพ ผู้สูงอายุ ๕๐๐ บาท ไม่พอครับ แต่ก็มีคุณค่าเหมือนเงินล้านในความรู้สึกของผู้สูงอายุ เหล่านั้น ฉะนั้นร่างพระราชบัญญัติกองทุนการออมแห่งชาติ พ.ศ. .... ที่จะเกิดขึ้น จะเปึนคําตอบที่ทําให้ประโยคที่บอกว่าดูแลตั้งแต่มีลมหายใจจนลมหายใจสุดท้าย ของชีวิตนั้นเปึนอย่างไร คําตอบอยู่ในกฎหมายฉบับนี้

ท่านประธานครับ ประเทศของเรามีปริมาณการออมมากมายพอสมควร ในป้ ๒๕๓๔ ระบบการออมของประเทศ ทั้งการออมสุทธิภาครัฐบาล การออมสุทธิ ภาคประชาชนสูงที่สุดครับ ร้อยละ ๓๐.๕ แล้วก็มาต่ําที่สุดในป้ ๒๕๔๖ ลดลงมาเหลือ ประมาณร้อยละ ๓๐ ต่ําที่สุดในช่วงระยะเวลา ๒๐ ป้หลังของระบบเศรษฐกิจภาพรวม ของประเทศ เหตุผลที่ระบบการออมซึ่งเปึนรากฐานทางเศรษฐกิจของประเทศลดต่ําลง เพราะว่าพี่น้องประชาชนจํานวนมากเข้าถึงระบบกู้ยืมได้มากยิ่งขึ้น มีสถาบันที่เอื้อให้เกิด ระบบสินเชื่อมากยิ่งขึ้น ในที่สุดก็เลยเกิดแนวความคิดในช่วงนั้นขึ้นมาบอกว่าถ้าอยากจะรวย ก็ต้องเปึนหนี้หรือถ้าไม่เปึนหนี้จะรวยได้อย่างไร มันก็เคยมีคนรวยอยู่ไม่กี่คนหรอกครับ แล้วคนส่วนใหญ่ของประเทศก็สิ้นเนื้อประดาตัวในลมหายใจสุดท้ายของชีวิต ประเทศ จะพัฒนาไปได้มันต้องมีฐานจากการออมครับ การออมไม่ได้หมายถึงเม็ดเงินที่เพิ่มพูนขึ้น ในกระเปิาหรือในธนาคาร แต่มันหมายถึงวินัยทางการเงิน มันหมายถึงปรัชญาพื้นฐาน ของระบบรัฐสวัสดิการที่ประชาชนต้องลุกขึ้นต่อสู้ด้วยตนเองจับมือกับภาครัฐ จึงเปึน คําตอบว่าทําไมรัฐบาลจึงจ่ายฝ์ายเดียวไม่ได้ มันต้องจับมือกันสู้ร่วมกันเหมือนในอารยประเทศ แล้วในที่สุดคําว่ารัฐสวัสดิการก็จะเกิดขึ้นในประเทศไทยด้วยการเริ่มต้นของรัฐบาล นายกอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ แน่นอนครับมีหลายประเด็นที่พวกเราเปึนห่วงเปึนกังวล แล้วคงจะต้องใช้การพิจารณาแปรญัตติในวาระที่สอง วาระที่สาม ปรับแก้ต่อไป เพื่อให้เกิดประสิทธิผลสูงสุด ไม่ว่าจะเรื่องของเงื่อนไขการเข้าถึงโครงการของพี่น้อง เกษตรกรในพื้นที่ที่ห่างไกลหรือยากไร้ หรืออยู่ห่างไกลจากระบบของภาครัฐ ทําอย่างไร พี่น้องประชาชนเหล่านั้นจะได้มีโอกาสเข้าถึงกองทุนเหล่านี้ให้มากที่สุด ความเปึนห่วง เปึนกังวลเรื่องความโปร่งใส การบริหารจัดการของคณะกรรมการบริหารกองทุนที่จะ สร้างประโยชน์โภคผลจากดอกผลของกองทุนจะต้องไม่เสียหายเหมือนที่เกิดขึ้นในอดีต ที่ผ่านมา หรือระบบระเบียบที่จะทําให้ระบบกองทุนทั้งหลายในประเทศไทยเกิด การรวมศูนย์อยู่ในระบบเดียวกัน รวมไปถึงความเปึนห่วงเปึนกังวลถึงผู้ที่ได้รับเบี้ยยังชีพ ผู้สูงอายุ ๕๐๐ บาทต่อเดือนในปัจจุบัน ซึ่งคนเหล่านั้นจะไม่มีโอกาสเลยที่จะได้รับ สวัสดิการจากกองทุนเหล่านี้ เขาเลยเวลาไปแล้ว จะปรับปรุงช่วยเหลือได้อย่างไร จะปรับเม็ดเงิน ๕๐๐ บาทต่อเดือนเพิ่มขึ้นอีกสักเล็กน้อยเปึน ๗๐๐ บาท ๘๐๐ บาท ได้ไหม หรือจะเพิ่มสวัสดิการบางด้านเสริมเข้าไปในเรื่องของการรักษาพยาบาล การโดยสาร การเดินทางหรือกองทุนเพื่อให้ประกอบอาชีพสําหรับคนที่ยังมีกําลังวังชา เหล่านี้คือสิ่งที่พวกเราทั้งหมดในสภาแห่งนี้จะใช้โอกาสในวาระที่สอง วาระที่สาม แปรญัตติเพื่อให้กฎหมายฉบับนี้คือของขวัญที่ล้ําค่าที่สุดของรัฐบาลประชาธิปไตย มอบให้กับพี่น้องประชาชนที่เลือกเราเข้ามา กราบขอบพระคุณครับ