ท่านประธานที่เคารพ กระผม ว่าที่ร้อยตรี พงศ์พันธ์ สุนทรชัย สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองคาย พรรคเพื่อไทย ก่อนอื่นผมต้องขอขอบคุณผู้ที่ได้เสนอร่างพระราชบัญญัติเกี่ยวกับเรื่องของการพัฒนา วัฒนธรรมแห่งชาติ เท่าที่ผมได้ศึกษารายละเอียดแล้วก็ได้รับฟังจากท่านผู้เสนอร่างพระราชบัญญัติฉบับนี้ ต้องขออนุญาตที่จะกราบเรียนแล้วก็มีข้อเพิ่มเติมฝากไปยังคณะกรรมาธิการวิสามัญ ที่จะได้ตั้งขึ้นมา ท่านประธานที่เคารพครับ ประเทศไทยของเรานั้นเป็นประเทศที่มี วัฒนธรรม มีประเพณี มีสิ่งจรรโลงสังคมให้อยู่ร่วมกันอย่างผาสุกซึ่งเป็นสิ่งที่ประเสริฐมาก หายากในโลกนี้ที่จะมีประเพณีที่ดีงามเหมือนกับประเทศไทย ที่ผมกล่าวเช่นนี้เพราะว่า ในแต่ละภาคส่วนของประเทศไทยนั้นเรามีประเพณีต่าง ๆ ที่น่าที่จะมีการอนุรักษ์ สนับสนุน พัฒนา ตามกาลเวลา สิ่งเหล่านี้ประเทศไทยเราได้ขึ้นชื่อและเป็นแหล่งที่ทั่วโลก โหยหาและอยากจะมาประเทศไทย แต่เนื่องจากว่าประเพณีของเรานั้นมีหลากหลาย บางประเพณีนั้นก็ถูกลืมเลือน บางประเพณี บางวัฒนธรรมก็ถูกพัฒนาปรับเปลี่ยน ตามอารยะและกาลเวลา นานาประเทศที่เรารับวัฒนธรรมต่าง ๆ เหล่านั้นมาเพื่อจะมา ปรุงแต่งในแต่ละประเพณี ท่านประธานที่เคารพ ผมขออนุญาตที่จะกล่าวเป็นประเด็น ๆ เพื่อสนับสนุนร่างพระราชบัญญัติวัฒนธรรมแห่งชาติ พ.ศ. .... ฉบับนี้ ประเด็นแรก เกี่ยวกับเรื่องสื่อ เกี่ยวกับเรื่องศิลปะ แล้วก็ตัวบุคลากรซึ่งเป็นสิ่งสําคัญ บุคลากรที่ได้ ขึ้นชื่อว่าเป็นปูชนียบุคคล เป็นศิลปิ นแห่งชาติ เป็นบุคคลที่มีความรู้ความสามารถ แต่ละแขนงอาชีพ สิ่งเหล่านี้น่าจะหยิบยกขึ้นมาแล้วก็มีการสนับสนุน ส่งเสริม เชิดชู ในคุณงามความดี ในความสามารถของเขา ที่ผ่านมานั้นเราจะเห็นว่าบางคนเป็น ศิลปินแห่งชาติ บางคนเป็นบุคคลที่สร้างชื่อเสียงให้กับประเทศชาติ บางคนเป็นนักมวย ระดับแชมป์ โลก เป็ นศิลปิ นที่มีชื่อเสียงโด่งดัง แต่บั้นปลายของชีวิตไม่สวยเลย จบชีวิตด้วยการเป็ นบุคคลอนาถา สิ่งเหล่านี้มันสะท้อนให้เห็นว่าสิ่งที่เขาสร้าง คุณงามความดีมานั้นสังคมไม่ได้ให้การเอาใจใส่ดูแลเท่าที่ควร

สิ่งที่ผมอยากจะกราบเรียนต่อไปก็คือในเรื่องของวัฒนธรรมที่กําลังจะมี การกลายหรือว่ามีการเปลี่ยนแปลงเข้าสู่ยุคกลายพันธุ์ของวัฒนธรรม แม้แต่ในเรื่องของ มีบางท่านได้กล่าวถึงขนบธรรมเนียมหรือว่าเป็นศิลปินของภาคอีสาน ไม่ว่าจะเป็นหมอลําก็ดี หมอลํานี่เขาแตกแขนงไปเป็นหมอลําหลายประเภทซึ่งเป็นวัฒนธรรมที่ภาคอีสานนั้น ทุกคนให้การชื่นชอบ แล้วก็ทุกคนถ้าผ่านภาคอีสานมาไม่รู้จักหมอลํานี่ค่อนข้างจะเป็น เรื่องแปลก หมอลํานี่เดิมทีเดียวเริ่มมาจากเป็นหมอลํากลอนแล้วก็มาเป็นหมอลําหมู่ หมอลําหมู่นี่คือเป็นคณะ แล้วก็มาเป็นหมอลําซิ่ง หมอลําซิ่งนี่ก็เป็นหมอลําที่เดี๋ยวนี้ ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากเพราะว่าอุปกรณ์จัดหาง่ายแล้วก็ใช้บุคลากรไม่มาก ให้ความสนุกสนาน จังหวะเร้าใจ สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่จรรโลงขนบธรรมเนียมประเพณี ของเรา ภาคอื่น ๆ ก็มี อย่างเช่น ภาคใต้ก็มีหนังตะลุง มีรํามโนราห์ มีรองเง็ง มีอะไรต่าง ๆ ภาคเหนือก็มีอะไรต่าง ๆ ผมเห็นว่าในเรื่องของการที่มีประเพณีเหล่านี้ มองเห็นว่า คนในสมัยโบราณ คนที่เป็นผู้ที่สรรหาประเพณีต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นสงกรานต์ บุญบั้งไฟ งานแข่งเรือ งานลอยกระทง งานแห่เทียนพรรษา ผมบอกแล้วว่าอัจฉริยะจริง ๆ อัจฉริยะมาก สามารถสร้างประเพณีขึ้นมาให้สอดคล้องกับ ฮีตสิบสองคองสิบสี่ อัจฉริยะจริง ๆ เราต้องชื่นชมคนในสมัยก่อน อย่างเช่นในฤดูร้อน เดือนเมษายนต้องการคลายร้อน เมื่อก่อนไม่มีพัดลม ไม่มีแอร์ (Air) ก็หานํ้ามาสาดกัน หานํ้ามาสาดกันเพื่อให้คลายความร้อนก็กลายเป็นประเพณีสงกรานต์ไป แล้วประเพณีอื่น ๆ อย่างประเพณีบุญมหาชาติ บุญมหาชาตินี่ก็เกิดก่อนที่จะทําการลงนา เป็นการรวมเอา ลูกหลานที่ไปทํางานถิ่นอื่นที่อยู่ห่างไกลหมู่บ้านกลับบ้าน เพื่อไปรวมกันแล้วสนุกสนาน มีดนตรี ร้องรําทําเพลงให้สนุกสนานก่อนที่จะลงนาอย่างนี้เป็นต้น บุญบั้งไฟก็เช่นกัน ไม่ใช่ว่าง่าย ๆ จะทําบุญบั้งไฟขึ้นมาได้ ประเพณีภาคอีสานนี่มีหลายสิ่งหลายอย่าง ที่อยากจะกราบเรียนท่านประธานผ่านไปยังท่านรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม ก็ได้บรรจุลงไปว่าในสิ่งเหล่านี้ถือว่าเป็นเรื่องสําคัญทั้งสิ้นนะครับ

สิ่งที่ผมอยากจะกราบเรียนไปอีกนิดหนึ่ง ผมมองเห็นว่าในร่าง พ.ร.บ. ฉบับนี้ กล่าวถึงสภาวัฒนธรรมในระดับชาติ ในระดับจังหวัด ในระดับอําเภอ ถ้ามองลึก ๆ กันแล้วขนบธรรมเนียมประเพณีนั้นจริง ๆ แล้วรากหญ้า ไม่ใช่ว่าการจัดการนั้นจะอยู่ที่ ระดับสูงขึ้นมา มันอยู่ในระดับหมู่บ้าน ระดับหมู่บ้านนี่มีการประชุมกัน มีผู้ใหญ่บ้าน เป็นองค์กร มี อบต. มีอะไรที่มีการประชุมกัน จัดให้มีประเพณี รักษาขนบธรรมเนียม ประเพณี เพราะฉะนั้นสิ่งเหล่านี้เราจะละเลยไม่ได้ องค์กรที่จะต้องลงลึกลงไปถึงรากหญ้า ไปถึงตําบล หมู่บ้านนั้น เป็นเรื่องสําคัญที่อยากจะฝากเอาไว้สําหรับคณะกรรมาธิการ ที่จะไปพิจารณากัน แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นในเรื่องของประเพณีที่มันมีเป็นสิ่งดีงามอยู่แล้ว แต่การปฏิบัติกลับเป็นเรื่องที่ก่อให้เกิดปัญหาทางสังคมขึ้นมาได้ ความสนุกสนาน มันเกินเลย มันเกินเหตุ รวมถึงมีสิ่งที่เข้ามาปะปนเข้าไป ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของการพนันก็ดี อย่างเช่นในเรื่องของการส่งเสริมประเพณีบุญบั้งไฟก็มีการพนันเข้ามาเกี่ยวข้อง ก็ทําให้ขนบธรรมเนียมประเพณีเหล่านี้มองว่าเป็นเรื่องของการพนัน ก็อยากจะฝาก เรื่องนี้ว่าทําอย่างไรในเรื่องของการส่งเสริมก็จริง การอนุญาตในการที่จะมีการแข่งขัน บั้งไฟก็จริง อยากให้ส่งเสริมในเรื่องของขนบธรรมเนียมประเพณีการแห่บั้งไฟมากกว่า การส่งเสริมการจุดบั้งไฟเป็นเรื่องที่สําคัญ เพราะว่าการพนันอยู่ที่ไหนก็เป็นบ่อเกิด แห่งความฉิบหาย เกิดอาชญากรรม เกิดในเรื่องของการลักเล็กขโมยน้อยเพิ่มขึ้นมานะครับ

อีกเรื่องหนึ่งในเรื่องของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ปะปนเข้ามา แล้วก็ มีการดื่มแล้วก็ฉลองกันในงานประเพณีต่าง ๆ ก็ก่อให้เกิดการทะเลาะวิวาท จากเรื่อง เล็ก ๆ กลายเป็นเรื่องใหญ่ จากเรื่องการชกต่อยธรรมดากลายเป็ นเรื่องของการ มีเหตุการณ์ยิงกัน การปาระเบิด ก็หลายครั้งหลายคราที่เราเห็นว่ามีเหตุการณ์เหล่านี้ เกิดขึ้นเป็นประจํา มีถึงกับกล่าวคําว่า ถ้างานบุญไหนไม่มีการชกต่อย ไม่มีเรื่องกันนี่ ก็ถือว่าไม่เป็นบุญ อย่างนี้คําว่า บุญ หมายถึง งาน ภาษาอีสานบอกว่าถ้าไม่มีการชกต่อยกัน ก็ไม่เป็ นบุญ อย่างนี้ก็ไม่ใช่เป็ นสิ่งที่เราปรารถนานักนะครับ ก็ฝากเอาไว้ใน คณะกรรมาธิการนะครับ

หลายเรื่องนะครับที่ผมมองดูแล้วว่าสิ่งที่เราได้มีการเสนอร่าง พ.ร.บ. วัฒนธรรมแห่งชาติ พ.ศ. .... นี้ขึ้นมาเป็นเรื่องที่ดี เราจะได้มีการขัดเกลาในเรื่องที่เป็น กฎหมายที่ส่วนไหนที่มันล้าสมัยก็นํามาปรับปรุง สิ่งไหนที่เราต้องเติมเต็มเราก็เติมเต็ม เข้าไป ช่วยกันในเรื่องการจรรโลงวัฒนธรรม ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของบุคคล เรื่องของประเพณี เรื่องของดนตรี แล้วก็สื่อต่าง ๆ เรื่องของอาชีพ แม้แต่เรื่องขนมไทย ท่านประธานที่เคารพครับ ขนมไทยนี่เป็นอะไรที่เดี๋ยวนี้แทบจะไม่รู้จัก ลูกหลานเราไม่ค่อย รู้จักเท่าไรว่าขนมชนิดต่าง ๆ มันคืออะไร แม้แต่พวกเราหลายคนอยู่ในห้องประชุมนี้ ก็อาจจะลืมเลือนไปแล้วว่าขนมไทยมันมีอะไรบ้าง ที่มันสร้างความอร่อย แล้วก็เป็น ชื่อเสียงให้กับประเทศไทย ผมอยากจะฝากคณะกรรมาธิการ ฝากท่านประธานไปยัง ท่านรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมว่า ทําอย่างไรที่จะให้สิ่งเหล่านี้ปลูกฝังเข้าไปใน ลูกหลานตั้งแต่เล็ก ๆ เข้าไปในโรงเรียนจัดเป็นหลักสูตรที่เชื่อมโยงกันอย่างบูรณาการ เป็นเรื่องสําคัญนะครับ เด็กเดี๋ยวนี้ไหว้ไม่ค่อยเป็น ยกมือไหว้แป๊ บ ๆ อย่างนี้นะครับ ไหว้ไม่เป็น ไหว้ไม่สวย แล้วเด็กเดี๋ยวนี้กระด้าง ไม่รู้จักที่ตํ่าที่สูงเท่าที่ควร เพราะฉะนั้น ตรงนี้เป็ นเรื่องสําคัญที่ผมอยากจะฝาก แล้วก็ให้เป็ นสิ่งหนึ่งที่บรรจุเข้าไป แล้วก็การบูรณาการ การเชื่อมโยง ไม่ว่าจะเป็ นในเรื่องของกระทรวงวัฒนธรรม กระทรวงศึกษาธิการ กระทรวงอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับลูกหลาน กับตัวบุคคล กับสังคม ได้ช่วยกันในเรื่องของการจรรโลงวัฒนธรรม จรรโลงศิลปะ จรรโลงสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ ประเทศไทยของเราเป็นสยามเมืองยิ้ม การยิ้มให้กัน การไหว้กันนี่เป็นเรื่องสําคัญ เป็ นหนึ่งเดียวในโลกที่มีการไหว้กันและไหว้สวย เพราะฉะนั้นก็ฝากนะครับ ผมขอสนับสนุนอย่างเต็มที่ร่าง พ.ร.บ. ฉบับนี้ ขอบคุณมากครับ