นายชลน่าน ศรีแก้ว น่าน

ท่านประธานที่เคารพ กระผม ชลน่าน ศรีแก้ว พรรคเพื่อไทยจากจังหวัดน่าน ในมาตรา ๒๔ ผมมีข้อเรียนถามผ่านท่านประธาน ไปยังท่านประธานคณะกรรมาธิการกับคณะกรรมาธิการที่ได้แก้ไขในร่างของ สภาผู้แทนราษฎรของเราที่ส่งไปให้นะครับ เนื้อหาสาระที่แก้

ประเด็นที่ ๑ เป็นการแก้เรื่องความรับผิดชอบของผู้ว่าจ้างที่จะคุ้มครอง ความปลอดภัยในการทํางานให้กับผู้รับจ้างในประเด็นของค่าฟื้นฟูสมรรถภาพ เลยเติมคํานี้ เข้ามา มีค่ารักษาพยาบาล ค่าฟื้นฟูสมรรถภาพและค่าทําศพ เดิมมี ๒ รายการ คือค่ารักษาพยาบาลกับค่าทําศพ คณะกรรมาธิการเพิ่มขึ้นมา แล้วเติมคําว่า ทุพพลภาพ เข้าไปเพื่อจะสอดรับกับเรื่องของการที่จะไปฟื้นฟูสมรรถภาพ นั่นเป็นกรณีที่ ๑

กรณีที่สอง กรรมาธิการไปตัดคําว่า ที่ผู้จ้างงานทําหรือส่งมอบให้ ขยายความตรงนี้นะครับ หมายถึง วัสดุอุปกรณ์ วัตถุดิบ ที่ผู้จ้างงานจะต้องส่งมอบให้ผู้รับ จ้างเอาไปดําเนินการในการผลิต ความหมายก็คือว่าในการจ้างงานผู้จ้างก็ต้องส่งวัตถุดิบ ส่งเครื่องจักร เครื่องไม้เครื่องมือให้คุณไปทํา กฎหมายฉบับนี้ในหมวดนี้ผมพยายามไล่ดู ตั้งแต่มาตรา ๒๒ มาตรา ๒๓ มาถึงมาตรา ๒๔ ที่เขียนเอาไว้ว่าด้วยความปลอดภัย ซึ่งบังคับให้นายจ้างต้องดําเนินการเพื่อจะคุ้มครองความปลอดภัยของผู้รับจ้างในหมวดนี้ ผมก็เลยเรียนถามท่านประธานผ่านไปยังกรรมาธิการว่า เจตนารมณ์เท่าที่ผมดูนะครับ กรรมาธิการให้ความสําคัญกับผู้รับจ้างค่อนข้างมากเมื่อเทียบกับผู้ว่าจ้าง จากการแก้ไข ของท่านนะครับ เพราะว่าอนึ่งแก้มาแล้วสิทธิประโยชน์ในการได้รับการดูแล ไม่ว่าจะเป็น ค่าฟื้นฟูสมรรถภาพ การทุพพลภาพจากการทํางานท่านก็ได้รับการชดเชยถ้ากฎหมาย ฉบับนี้ผ่าน กรณีที่สอง ถึงแม้เกิดการบาดเจ็บหรือเจ็บป่ วย หรืออุบัติเหตุที่เกิดขึ้น เอาเฉพาะบาดเจ็บกับเจ็บป่วยก่อนนะครับ ที่เกิดขึ้นจากการทํางานที่ไม่ได้เกิดจากสิ่งที่ ผู้ว่าจ้างส่งมอบมาให้ ผู้ว่าจ้างต้องรับผิดชอบด้วย สาระที่ท่านแก้นะครับ เดิมผู้ว่าจ้าง จะรับผิดชอบเฉพาะกรณีถ้าคุณทํางานในสิ่งที่รับจ้างไป คุณไปเกิดการเจ็บป่ วย หรือประสบอันตรายจากการทํางานจากสิ่งที่ส่งมอบไปให้ เช่น เครื่องจักร เครื่องยนต์ วัตถุดิบ ที่ส่งมอบไปให้ภายใต้มาตรา ๒๒ มาตรา ๒๓ ที่ต้องเขียนไว้อย่างละเอียดว่า คุณต้องมีมาตรฐานความปลอดภัย คุณต้องแจ้ง คุณต้องเตือนต่าง ๆ ต้องปฏิบัติตามนั้น เมื่อส่งไปแล้วลูกจ้างเกิดไปทําแล้วประสบการเจ็บป่วยหรือประสบอันตราย นายจ้างต้อง รับภาระสาระเดิมเป็นอย่างนั้น แต่ว่าพอท่านแก้ไขแล้วไม่ว่าจะเกิดจากอุปกรณ์อะไร เครื่องไม้เครื่องมืออะไร เมื่อเกิดจากการเจ็บป่วยในงานชิ้นงานที่คุณไปทําหรืองานที่ รับจ้างไปทํา นายจ้างจะต้องรับภาระในการที่จะต้องจ่ายค่าดูแล ไม่ว่าจะเป็ น ค่ารักษาพยาบาล ค่าฟื้นฟูสมรรถภาพ หรือแม้กระทั่งค่าทําศพถ้ากรณีที่เสียชีวิตเกิดขึ้น อันนี้เป็นสาระที่ท่านแก้

กรณีที่สาม ท่านเติมคําว่า หรือกรณีอุบัติเหตุเนื่องจากการทํางาน ณ สถานที่ทํางาน เข้ามา ผมเองผมเข้าใจกรรมาธิการครับว่าความปรารถนาดีกับผู้ทํางาน เราออกกฎหมายคุ้มครองแรงงานนอกระบบคือรับงานไปทําที่บ้าน เราก็พยายามคิดถึง ประโยชน์เขาสูงสุด แต่ท่านประธานครับ กฎหมายฉบับนี้ไม่ใช่ใช้บังคับเฉพาะผู้ที่รับงาน ไปทํานะครับ ต้องมีนายจ้าง ผู้รับจ้าง แล้วก็ผู้ควบคุมกฎ ถ้าท่านเขียนอย่างนี้ สิ่งที่ผม เป็นห่วงก็คือว่า ๑. การจ้างงานตรงนี้กติกาค่อนข้างหละหลวมมาก เมื่อสักครู่ท่านสมาชิก ผู้ทรงเกียรติจากจังหวัดลําปางท่านก็พูดนะครับ ประเด็นเรื่องชิ้นงานท่านตอบไม่ชัดเจน มันผ่านไปแล้วผมก็เลยไม่ทักท้วง เพราะท่านใช้มาตรฐานของการกําหนดค่าจ้างตามพื้นที่ ตามลักษณะงานเป็นหลัก แต่ว่าการจ้างงาน งานที่ไปทําที่บ้านไม่มีใครจ้างเป็นวัน หรอกครับ เขาจ้างเป็นชิ้นงานครับ ถ้าจ้างเป็นวันไม่มีหลักประกัน ผมทํางานให้คุณ ๑ ชิ้น ๑ วัน ผมเป็นนายจ้างผมขาดทุนตายเลยครับ เพราะฉะนั้นสิ่งที่ผมต้องการกราบเรียน ท่านประธานตรงนี้ก็คือว่า กรณีท่านบัญญัติมาอย่างนี้เราคํานึงถึงความ ผมไม่ใช้คําว่า ความเป็นธรรม ก็แล้วกันครับ ความเป็นไปได้ที่ผู้ว่าจ้างจะต้องปฏิบัติตามกฎหมายหรือไม่ ผมใช้คําว่า ความเป็นไปได้ สําหรับผู้ว่าจ้างที่จะปฏิบัติตามกฎหมาย ผมไม่เข้าข้างใคร ออกใคร กฎหมายดี ๆ สําหรับผู้รับจ้าง แต่สิ่งที่เราต้องทําให้เป็นประโยชน์ก็คือว่า กฎหมายนี้ต้องไปใช้บังคับกับผู้ว่าจ้างได้ด้วย ถ้าเขียนอย่างนี้ผู้ว่าจ้างปฏิบัติยากมาก ผมยกอีกกรณีครับ มีผู้รับงานทํารองเท้าไปทําที่บ้านจากโรงงาน ขณะที่ทํางานลุกขึ้นเดิน จะไปรับประทานหรือดื่มนํ้า กระหายนํ้า พลาดตกบันไดขาหัก เกิดอุบัติเหตุ ณ ที่ทํางาน เข้านิยามหมดเลยครับ ถามว่านายจ้างต้องจ่ายค่าขาหักไหม ถ้าเขียนตามกฎหมายฉบับนี้ที่เขียนใหม่นายจ้าง ต้องจ่ายเลย เช่นกันขณะที่ทํางานทํารองเท้าอยู่ด้วยอุปกรณ์เครื่องไม้เครื่องมือที่เขาส่งมาให้ เขาลุกขึ้นไปหยิบปืนจะไปยิงนก ปืนลั่นใส่ตัวเองโป้ ง บาดเจ็บหรือแม้กระทั่งเอาปืนจะมา เป็นเครื่องไม้เครื่องมือในการทํางานร่วมด้วย เช่น ต้องการมาระเบิดเหล็กตัวนี้ให้ออกไป ปรากฏปืนแตกเปรี้ยงใส่หน้าตัวเอง อุปกรณ์ตรงนี้ไม่ใช่เครื่องมือที่นายจ้างมอบมาให้ เป็นเครื่องมือที่คุณดัดแปลงมาเอง ทําเองแล้วไปใช้ในการทํางาน แต่คุณประสบอันตราย จากตรงนั้น ถ้าเขียนอย่างนี้นายจ้างคนนั้นต้องรับผิดชอบ ฉะนั้นผมเลยถามท่านประธาน ผ่านไปยังกรรมาธิการว่าด้วยความชัดเจนของการตรากฎหมาย เราเป็นผู้ตรากฎหมาย เราออกกติกาไปผมอยากให้เป็นประโยชน์กับทุกฝ่าย อย่าไปด้านใดด้านหนึ่งมากมายนัก เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นปุ๊ บกฎหมายฉบับนี้เขียนเป็นเพียงเรื่องเล่าที่ทุกคนเอาไปอ้างว่า คุ้มครองแล้วนะแต่ไม่เกิดประโยชน์ใด ๆ ถึงแม้ท่านไปแจ้งเขาแล้วถ้าเกิดเขาพิสูจน์มาปุ๊ บ ว่าไม่เกี่ยวกับการทํางาน ลูกจ้างคนนั้นอาจจะถูกตัดสิทธิด้วยก็ได้ เพราะมีกฎหมายอื่น คุ้มครองอีกนะครับ ไม่ใช่มีกฎหมายฉบับเดียวที่เกี่ยวเนื่องกับภาวะบาดเจ็บจากการ ทํางาน ผมเลยกราบเรียนท่านประธานถามไปยังท่านกรรมาธิการว่าสิ่งที่ท่านออกแบบมา ตรงนี้มันสอดคล้องเหมาะสมไหม ถ้าไม่สอดคล้อง ไม่เหมาะสม ผมคิดว่าร่างเดิมน่าจะ เป็นธรรมกับทุกฝ่าย ถ้าเขาเกิดประสบอันตราย บาดเจ็บ ทุพพลภาพ ผมเห็นด้วยนะ ถ้าใส่ทุพพลภาพไม่ว่าครับ แต่ต้องเกิดจากสิ่งที่ได้รับมาในเงื่อนไขสัญญาที่คุณสัญญา นั่นแหละ อุปกรณ์ที่ให้มาถ้าเป็นอันตราย นายจ้างต้องรับเพราะมาตรา ๒๒ มาตรา ๒๓ เขาเขียนล็อกไว้ว่าคุณต้องไปทํามาตรฐานให้มีความปลอดภัย ถ้าคุณส่งมอบสิ่งที่ไม่เป็น มาตรฐาน ไม่มีความปลอดภัยมาให้เขาทํางาน คุณต้องรับผิดชอบ อันนี้เป็นไปตาม ลักษณะกฎหมายทั่วไปของผู้ที่ต้องละเมิดก็ต้องรับผิดทางละเมิดเช่นกัน มาตรา ๑๓ ท่านกลับไปร่างเดิมครับ จริง ๆ ผมจะอภิปรายมาตรา ๑๓ เมื่อสักครู่ พอท่านกลับไป ร่างเดิมผมจบแล้ว ลักษณะมาตรา ๑๓ กับมาตรา ๒๔ คล้ายกันเลย เพราะฉะนั้น ผมกราบเรียนผ่านท่านประธานไปยังกรรมาธิการว่าท่านลองพิจารณาว่าอะไรที่จะเป็น ประโยชน์สูงสุดในการนํากฎหมายไปใช้ ผมรักที่จะช่วยเหลือผู้รับงานไปทําที่บ้าน แต่ถ้าท่านเขียนแล้วเขาไม่ได้ประโยชน์อย่าเขียนไป ขอบคุณครับ