ท่านประธานที่เคารพ ผม พีรพันธุ์ พาลุสุข พรรคเพื่อไทยจากจังหวัดยโสธรครับ ท่านประธานผมไม่ได้ขอแปรญัตติปรับลด งบประมาณของกระทรวงศึกษาธิการ แต่ว่าผมดูรายงานของคณะกรรมาธิการแล้ว ผมมี ข้อสังเกตเพียงเล็กน้อยนะครับ เรื่องแรกก็คือ งบประมาณของสํานักงานคณะกรรมการ การศึกษาขั้นพื้นฐาน ท่านพูดไว้ชัดว่างบประมาณของสํานักงานนี้เกือบ ๗๖ เปอร์เซ็นต์ เปึนค่าใช้จ่ายบุคลากรและค่าใช้จ่ายประจํา เปึนงบเงินอุดหนุนนักเรียนเพียง ๑๘ เปอร์เซ็นต์ ไม่ทราบว่าทางคณะกรรมาธิการได้ตั้งข้อสังเกตไว้เวลาซักถามกระทรวงศึกษาธิการไหม จะแก้ไขปัญหาจุดนี้อย่างไร คือเพิ่มเงินไปเท่าไร ๆ มันก็ไปลงที่งบค่าใช้จ่ายประจํา ไปถึง นักเรียนน้อยมาก เพราะฉะนั้นปัญหาเรื่องคุณภาพของนักเรียนก็ไม่แปลกที่มันเปึนอย่างนี้ ทําอย่างไรที่จะลดส่วนนี้ให้ได้ ท่านไตรรงค์ท่านคงจะรู้ พอมาดูรายงานที่รัฐบาลนี้ พยายามจะตีข่าวว่าเรียนฟรี ๑๕ ป้ คนชื่นชอบ คนยิ้มกันทั่วประเทศ ลงโฆษณาเยอะแยะ เลย ผมก็ไม่ได้แปลกใจหรอกครับ คือท่านพยายามจะบอกว่าเห็นมันเปึนเรียนฟรีเรียนดี เรียนดี แต่พอไปดูแล้วเรียนฟรีดูกับงบประมาณที่ท่านบอกเกือบ ๘๐ เปอร์เซ็นต์ เปึนเงินเดือนไปหมดแล้ว ให้นักเรียนไปแค่นี้ แล้วพองบเรียนฟรีผมดูตัวเลขที่ท่านจัดไป ๑๙,๐๐๐ กว่าล้านบาท ท่านจ่ายไปอย่างไรครับ เอาจํานวนนักเรียน ๑๒ ล้านคนหารได้ รายหัวเท่านี้ จัดไปเปึนค่าเล่าเรียน ค่าหนังสือ ค่าอุปกรณ์การเรียน ค่าเครื่องแบบนักเรียน และค่าพัฒนาคุณภาพผู้เรียน เอารายหัวมาหารได้เท่ากันหมด ก็ปรากฏว่านักเรียนที่เขา ต้องการจริง ๆ ซึ่งอยู่ในเขตทุรกันดารก็ได้รับเท่ากับนักเรียนที่อยู่ในส่วนกลาง แล้วพอ ส่วนกลางท่านก็บอกว่ามีนักเรียนที่เขาไม่อยากจะได้ค่าเครื่องแบบกับค่าอุปกรณ์การเรียน สละสิทธิไม่เอาส่วนนี้ ได้เงินไป ๔๐ กว่าล้านบาท ก็เลยเอาไปช่วยโรงเรียนที่อยู่ในเขต ทุรกันดารให้ดีขึ้นบ้าง ผมก็บอกว่างบประมาณส่วนนี้มันมีน้อย เมื่อมันมีน้อยแล้วถ้า อยากให้มันเรียนฟรีแล้วได้มีประสิทธิภาพจริง ๆ เพราะรัฐธรรมนูญเขียนว่าต้องมีคุณภาพ ด้วย ทําไมไม่เปลี่ยนแนวคิดในการใช้เงินจํานวนนี้ซึ่งมีอยู่จํากัด ที่บอกว่าเรียนฟรี ๑๕ ป้ เพื่อให้โอกาสกับทุกคนได้มีโอกาสเท่าเทียมกัน คําว่า ความเสมอภาค ในที่นี้อย่าไปคิด อย่างนักกฎหมายอย่างเดียวครับ ต้องคิดแบบนักเศรษฐศาสตร์อย่างท่านไตรรงค์บ้าง ก็คือถ้าจะพูดว่าเปึนความสามารถในโอกาส ก็หมายความว่าเด็กที่อยู่ในเขตทุรกันดารเรา ต้องช่วยเขาเยอะ ส่วนเด็กที่อยู่ในเขตกลางเฉพาะใน กทม. เงินแค่นี้เขาไม่เดือดร้อนเลย ถ้าเปลี่ยนวิธีคิดเสีย กระทรวงศึกษาธิการไปเปลี่ยนวิธีคิดเสีย ใช้เงินที่มีอยู่น้อยนิดไป บริหารจัดการใหม่ ช่วยคนที่เขาต้องการความช่วยเหลือจริง ๆ และส่วนคนที่เขา ไม่อยากจะได้ก็ไม่ต้องไปยัดเยียดให้เขาหรอก อย่างนี้การเรียนฟรีมันก็จะมีคุณภาพ มีประสิทธิภาพมากขึ้น ผมย้อนกลับไปที่งบประมาณของสถาบันอุดมศึกษา ท่านรัฐมนตรี ช่วยว่าการก็นั่งอยู่นะครับ พอไปดูงบของมหาวิทยาลัยราชภัฏ ท่านประธานครับ เปึนอย่างนี้เกือบทุกป้ เปึนมานานแล้ว แล้วมหาวิทยาลัยราชภัฏมีมาก ๔๐ กว่าแห่ง ถาม ว่าคุณภาพผู้เรียนเปึนอย่างไร ไม่ต้องตอบหรอกครับ คุณภาพของผู้เรียนที่ไปเรียนที่ มหาวิทยาลัยราชภัฏคือมันเหลือจากที่อื่นไปอยู่แล้ว แต่พอไปดูงบประมาณอุดหนุนที่มัน แย่ก็เพราะอะไร ก็เพราะวิธีคิดการให้เงินอุดหนุน ท่านทราบไหมครับท่านรัฐมนตรีครับ เฉพาะการเรียนภาษาอย่างเดียวมหาวิทยาลัยในส่วนกลางใน กทม. ค่าใช้จ่ายรายหัว ถ้าผมจําไม่ผิดประมาณเกือบ ๒๐,๐๐๐ บาทต่อคนต่อหัวนะครับ แต่ท่านจัดให้เด็ก มหาวิทยาลัยราชภัฏเพียง ๕,๐๐๐ บาท ฐานที่อย่างนี้มันก็เลยเปึนอยู่อย่างนี้ ถ้าเราไม่ เปลี่ยนวิธีคิดอย่างนี้อย่าหวังเลยว่าคุณภาพของผู้เรียนในต่างจังหวัดและเด็กที่ยากจน กับคนที่มีโอกาสของลูกคนมีเงินในกรุงเทพฯ มันจะได้รับการพัฒนาอย่างเท่าเทียมกัน ก็อยากจะฝากไปยังท่านกรรมาธิการว่าป้หน้าถ้าจะคิดเรื่องอะไรของอุดมศึกษาขอให้ เปลี่ยนวิธีคิดกันใหม่หน่อย วิธีให้เงินอุดหนุนนะครับ

สุดท้ายเรื่องของสถาบันระหว่างประเทศ เรื่องเกี่ยวกับการค้าและ พัฒนาการ ซึ่งแต่ก่อนผมจําได้ว่าเราตีปู้บดังมากตอนที่เราเปึนเจ้าภาพการประชุมอังค์ถัด (UNCTAD) ยูเอ็น (UN) เขาให้เงินมาเพื่อจะตั้งสถาบันนี้ ผมก็ตามดูมาอยู่หลายป้ เพราะผมช่วยงานอยู่ที่กระทรวงศึกษาธิการด้วย บทบาทของสถาบันนี้แทบจะไม่เห็นเลย ในสื่อ นอกจากคนที่สนใจจริง ๆ ไม่ทราบว่าปัญหาของมันที่เราไม่ค่อยเห็นบทบาทของ สถาบันนี้ เปึนเพราะว่าเราเอามาไว้ที่กระทรวงศึกษาธิการหรือเปล่าไม่รู้ ท่านลองคิดดู ว่าย้ายจากกระทรวงศึกษาธิการไปอยู่ที่กระทรวงพาณิชย์ แล้วท่านไตรรงค์ก็ตามไปอยู่ที่ กระทรวงพาณิชย์ เปึนนักการศึกษาด้วย อาจจะทําให้สถาบันนี้ผลิตบุคลากรที่เราต้องการ ในเรื่องการค้าและการพัฒนา ก็ฝากไว้เปึนข้อคิดครับ ขอบพระคุณท่านประธานครับ