นายมิ่งขวัญ แสงสุวรรณ์ รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการ กระทรวงพาณิชย์

กราบเรียนท่านประธานครับ ผม มิ่งขวัญ แสงสุวรรณ์ รองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ สิ่งแรกที่ต้องเรียนก่อนคือท่านสมาชิกสภาผู้ทรงเกียรติ บอกให้ผมตอบสั้น ๆ ผมก็จะตอบสั้นอย่างเดียว แล้วอยากได้เอกสารเดี๋ยวผมจะกราบเรียน เอาไปยื่นให้ ก็คือว่าคําสั่งซื้อที่เมื่อกี้เราคุยกันว่ารัฐบาลที่แล้วได้ออกมติมาให้นําเข้าเท่าไร อะไรอย่างไร คําสั่งซื้อทั้งหมดมันจบก่อนที่เราจะเข้ามารับตําแหน่ง ข้อมูลอันนี้ถ้าท่าน อยากได้อยู่ตรงนี้ จบ เข้าใจชัดเจน ขออภัยที่จะต้องบอกอย่างนี้

มาพูดถึงเรื่องผลไม้ ขออนุญาตเรียนให้ทราบ ๑ ๒ ๓ สั้น ๆ ไม่กี่ประเด็น กลุ่มแรกเลยคือกลุ่มลําไย กลุ่มที่ ๒ คือกลุ่มมังคุดกับทุเรียน กลุ่มที่ ๓ คือผลไม้อื่น ๆ ผมได้เตรียมยุทธศาสตร์ที่จะทําเรื่องนี้ไว้แล้ว ถือโอกาสเรียนให้ท่านสมาชิกสภาผู้ทรงเกียรติ ทุกท่านได้ทราบ แล้วพ่อแม่พี่น้องที่อยู่ต่างจังหวัดเรียงไปตามลําดับดังนี้ เบื้องต้นก่อนเลย วันเสาร์ที่ ๑๐ พฤษภาคมนี้ตั้งแต่สิบโมงเช้าไปถึงบ่ายสามโมงเย็น ผมขออนุญาตนัด แล้วก็นัดผ่านสภานี้ด้วย ผ่านท่านประธานไปยังสมาชิกสภาผู้ทรงเกียรติทุกท่าน ส.ส. จังหวัดไหนที่มีลําไยทั้งหมดประมาณ ๑๐ จังหวัด กรุณาบอกลูกบ้านของท่านด้วยว่า สหกรณ์ทุกสหกรณ์ในหมู่บ้าน ในตําบล ในอําเภอ ในจังหวัดของท่านได้โปรดมาพบกัน ที่โรงแรมเอ็มเพรส จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งผมจะนัดผู้ซื้อจากต่างประเทศเข้ามาเจรจา ซึ่งผู้ซื้อ จะมาทั้งจากอังกฤษ จากฝรั่งเศส จากจีน จากญี่ปุ์น และจากประเทศอื่น ๆ ผมขออภัย กราบเรียนว่าต้องพูดถึงเรื่องลําไยก่อน เพราะว่าลําไยป้นี้ประมาณ ๔ แสนกว่าตัน เราจะขายออกไปหมดถ้าขายได้ อันนี้คําตอบผมยังตอบไม่ได้คําตอบสุดท้ายว่าในที่สุดแล้ว เขาซื้อเขาขายกันที่เท่าไร หลักการจะเปึนวิธีเดียวกัน ผมอธิบายตรงนั้นเพื่อเข้าใจเรื่องของ มังคุดกับทุเรียนต่อนะครับ เราใช้วิธีว่าผมขออาศัยสมาชิกสภาผู้ทรงเกียรติทุกท่าน ได้โปรดแจ้งให้ลูกบ้านของท่านได้เข้าใจด้วยแล้วพาเขามา จํานวนความจุที่จังหวัดเชียงใหม่ ประมาณ ๔๐๐ คน แล้วเราจะแบ่งห้องเปึนล็อก ๆ ประมาณ ๑๕-๒๐ ห้อง ผู้ซื้อจะเข้าไป นั่งคอยอยู่แล้วท่านก็เข้าไปเจรจา ท่านพอใจขายราคาเท่าไรท่านก็ขาย ถ้าโชคดีขายหมด ก็จบป้นี้ไม่ต้องมาพูดกันเรื่องลําไยต่อไปแล้ว ผมย้ํานะครับ ถ้าท่านไม่บอกลูกบ้าน ของท่านวันที่ ๑๐ โอกาสในการซื้อขายลําไยก็จะผ่านไป ครั้งนี้จะเปึนครั้งแรกที่ผมเปลี่ยน ยุทธศาสตร์การขายมาเปึนราคาขายที่เขาเรียกว่าเอฟโอบี ขายที่ราคาประเทศไทย เราไม่ต้องมาแบกภาระในการนําเข้าค่าขนส่ง ค่าอะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมด คราวนี้ ก็กลับมาถึงคําถามว่าทําไมผมถึงต้องไปเล่าเรื่องลําไยก่อนนะครับ ผมก็จะย้อนกลับมา ว่าอีกเรื่องหนึ่งก็คือเรื่องมังคุดกับทุเรียน ซึ่งปัญหามันจะออกมาต่างกันกับเรื่องลําไย ปรากฏว่าลําไย ๙ จังหวัด เรียงจากเหนือสุด ลงมาจนถึงภาคเหนือตอนล่างมันก็จบไป ผมย้ําอีกครั้งหนึ่งการที่ผมมาทํางานตรงนี้ ผมคิดว่าผมอยากมาช่วยเกษตรกรมาช่วยชาวนา ผมไม่ได้คํานึงถึงผลประโยชน์ของใคร ทั้งสิ้น เพราะฉะนั้นโครงการที่ถัดไปอาจจะอยู่ในประมาณบวกลบ ๑-๒ สัปดาห์ ซึ่งผม ขออนุญาตเรียนเชิญเลย ส.ส. ภาคใต้ที่ท่านคิดว่าจังหวัดท่านมีมังคุดแล้วก็มีทุเรียน ส.ส. ภาคตะวันออกที่ท่านคิดว่าท่านมีมังคุดและมีทุเรียนได้โปรดกรุณานัดหมายกับผม เพื่อจะจัดวันประชุม ผมขอแค่ ๒ ครั้ง ครั้งที่ ๑ ประชุมเพื่อทําความเข้าใจกันแล้วกําหนดวัน ครั้งที่ ๒ ท่านพาพวกสหกรณ์ต่าง ๆ มาแล้วผมจะพาผู้ซื้อมาเจรจาการซื้อการขายกับท่าน เหมือนกับลําไย ผมยืนยัน โปร่งใส ยุติธรรม เป่ดกว้างแล้วก็เป่ดให้ขายราคาเอฟโอบี โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิ่งที่ผมเคยได้เรียนผ่านท่านประธานไปยังสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ทุกท่าน เรื่องการเจรจากับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมบอกว่าผลไม้อยู่ตรงไหน ไม่ต้องขนไปไกลรวบรวมกันแล้วเอาขึ้นคาร์โก (Cargo) สายการบิน แล้วแต่คนซื้อเขาจะเลือก เขาจะใช้สายการบินจีน สายการบินฝรั่ง สายการบินญี่ปุ์นขึ้นอยู่กับเขาแล้วก็ส่งกันที่นั่น นี่ผมถือโอกาสนัดนะครับ ผมขออนุญาตย้ําอีกเพียง ๒ ประเด็น สําหรับ ๑๐ จังหวัด ภาคเหนือ วันที่ ๑๐ นี้ขนลูกบ้านท่านมาคุย โรงแรมเอ็มเพรส จังหวัดเชียงใหม่ เริ่มตั้งแต่ ๑๐ โมงเช้า บ่าย ๓ โมงยุติการขาย สําหรับ ส.ส. ภาคใต้ ส.ส. ภาคตะวันออกที่คิดว่า จังหวัดของตัวเองมีทุเรียน มีมังคุด นัดหมายคุยกับผม ๑ ครั้ง สถานที่ผมเกริ่นไว้เลย ภาคใต้หรือภาคตะวันออกเนื่องจากมันแยกกันอยู่แล้วไกลกันด้วยแล้วแต่ท่านให้ท่าน เลือกเอา กระทรวงพาณิชย์จะเปึนคนจัดการแล้วออกค่าใช้จ่ายตรงนี้ให้ท่าน เหมือนอย่างเดียวกับที่ทําที่จังหวัดเชียงใหม่ ผมกราบขอบพระคุณครับ