ท่านประธานที่เคารพ กระผม อภิชาต ศักดิเศรษฐ์ นครศรีธรรมราช พรรคประชาธิปัตย์ ต้องขอบคุณท่านรัฐมนตรีที่ได้เล่า ถึงความคืบหน้าในการแก้ไขปัญหาเรื่องที่ดินทํากินในเขตพื้นที่ป์าไม้นะครับ แต่ผมก็ไม่ค่อย แน่ใจนะครับว่า ๓๑ จังหวัดที่ได้ดําเนินการปักหมุดชัดเจนเรียบร้อยแล้วนี่ปัญหากับเกษตรกร หรือว่าชาวบ้านที่เข้าไปบุกรุกจะไม่มีปัญหาตามมา รวมทั้งกระบวนการทั้งหลายที่ได้มี การดําเนินการ ได้ผ่านการมีส่วนร่วมของพี่น้องประชาชนในพื้นที่อย่างแท้จริงมากน้อย แค่ไหนนะครับ อันนี้เปึนประเด็นที่ฝากไว้ แล้วก็การประกาศให้พี่น้องประชาชนได้รับทราบ ถึงเขตที่ดิน เขตป์าที่ชัดเจน ผมคิดว่าเปึนเรื่องที่มีความสําคัญ และจะต้องมีสื่อที่ลงไปถึง พี่น้องประชาชนที่อยู่ในพื้นที่เหล่านั้นอย่างทั่วถึง แล้วก็อย่างเข้าใจจริง ๆ เช่น การผ่าน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นหรือผู้นําท้องที่ กํานัน ผู้ใหญ่บ้านที่จะต้องไปชี้แจงให้กับ พี่น้องประชาชนได้รับทราบ แล้วก็ทําความเข้าใจว่าถ้าเปึนพื้นที่เขตป์าแล้วเขาไม่สามารถ ที่จะเข้าไปดําเนินการอะไรได้นะครับ ผมอยากจะเรียนกับท่านประธานฝากไปถึง ท่านรัฐมนตรีว่าในพื้นที่จังหวัดนครศรีธรรมราชจริง ๆ แล้วมันมีพื้นที่สภาพการบุกรุก อยู่ใน ๓ โซน (Zone) ใหญ่ ๆ นะครับ อันแรกก็คือ พื้นที่โซนป์าเขาก็คือ ในเขตพื้นที่ป์าอนุรักษ์ ป์าสงวน เขตอุทยานแห่งชาติทั้งหลาย ๒. ก็คือเปึนพื้นที่ป์าพรุซึ่งจะมีเขตห้ามล่าสัตว์ป์า เขตทุ่งสงวนเลี้ยงสัตว์ป์าสงวนแห่งชาติ ทุ่งเลี้ยงสัตว์สาธารณะ อะไรต่าง ๆ จะมีลักษณะ การบุกรุกในพื้นที่ที่เรียกว่า เปึนป์าพรุ อยู่ ส่วนที่ ๓ ก็คือ พื้นที่ป์าชายเลนซึ่งอยู่ตามแนว ชายฝัืงทะเล แล้วก็มีเขตป์าสงวนอยู่ในพื้นที่เหล่านั้น การบุกรุกพื้นที่เหล่านี้เปึนการบุกรุก ของพี่น้องประชาชนที่เข้าไปทํามาหากิน ไม่ได้มีลักษณะการบุกรุกที่เปึนของนายทุน หรือว่า เข้าไปรุกที่เพื่อจะเอาที่ดินไปให้นายทุนทําธุรกิจนะครับ เปึนเรื่องของการทํามาหากิน ทํามาหาเลี้ยงชีพของพี่น้องที่ยากจนโดยแท้จริง ในพื้นที่โซนป์าเขา อุทยานแห่งชาติ ในจังหวัดนครศรีธรรมราชทั้ง ๕ แห่งก็คือ เขาหลวง น้ําตกสี่ขีด น้ําตกโยง เขานัน แล้วก็ หาดขนอม หมู่เกาะทะเลใต้มีปัญหาเรื่องการบุกรุกเหล่านี้ทั้งสิ้นและมีการจับกุมกัน ไม่เว้นแต่ละวัน สภาพที่เปึนอยู่ก็คือ บริเวณชายขอบของอุทยานเหล่านั้น หรือว่าเขตป์าสงวน เหล่านั้นมันมีสภาพที่เปึนป์าเสื่อมโทรมและชาวบ้าน ก็เข้าไปครอบครองทํามาหากินมาตั้งแต่ชั่วปู์ย่าตายายมาแล้วนะครับ แล้วก็เกิดปัญหา ขัดแย้งกับเจ้าหน้าที่ป์าไม้มีการจับกุมดําเนินคดีเรื่อยมา ทางจังหวัดพยายามเข้าไปแก้ไข ปัญหา แต่ว่าเมื่อติดขัดกับอํานาจที่เด็ดขาดของกรมป์าไม้ก็ไม่สามารถที่จะทําอะไรได้ ทางจังหวัดมีหน้าที่เพียงอย่างเดียวก็คือ เปึนตัวกลางในการเชื่อมระหว่างกรมป์าไม้กับ ชาวบ้าน ถ้าเกิดฝ์ายใดฝ์ายหนึ่งนี่ไม่ยอมเข้ามาร่วมมือทางจังหวัดก็ได้แต่นั่งทําตาปริบ ๆ ไม่สามารถทําอะไรได้นะครับ ผมยกตัวอย่างให้เห็นในพื้นที่หลายหมู่บ้านของตําบลหินตก ตําบลร่อนพิบูลย์ อําเภอร่อนพิบูลย์ จังหวัดนครศรีธรรมราช ซึ่งอยู่เปึนพื้นที่ป์าเขาคาบเกี่ยว กับอุทยานแห่งชาติน้ําตกโยงแล้วก็ป์าสงวนแห่งชาติเขาหลวงนะครับ มีการจับกุม ไม่เว้นแต่ละวัน คนเหล่านี้เข้าไปอยู่มา ๕๐-๖๐ ป้แล้วก็ไม่มีเอกสารสิทธิ อันนี้เขารู้อยู่แน่นอน แต่ว่าเขาคิดว่าที่ดินตรงบริเวณเหล่านั้นคือที่ทํากินของเขามาตั้งแต่หลายชั่วอายุคน เขามีสิทธิที่จะอยู่ตรงนั้น และกรมป์าไม้ก็ไม่เคยประกาศเขตให้เห็นชัดเจนว่าอยู่ตรงไหน ตรงไหนเปึนเขตพื้นที่ป์า ตรงไหนเปึนพื้นที่อุทยาน ตรงไหนเปึนพื้นที่เปึนของชาวบ้าน ที่เข้าไปทํากินได้นะครับ ที่ร้ายแรงกว่านั้นก็คือว่าในเขตโซนพื้นที่ป์าเขาชาวบ้านเข้าไป ปลูกยางพารา แล้วก็ถึงเวลาที่ยางพาราหมดอายุนี่เขาก็จะต้องตัดฟันต้นเพื่อที่จะนําไม้ ไปขาย แต่ว่าเมื่อเข้าไปตัดฟันต้นยางพาราในสวนของตัวเองนี่ก็ถูกจับกุมเนื่องจากว่าที่ดิน เหล่านั้นเปึนที่ดินที่อยู่ในเขตพื้นที่ป์าตามกฎหมายเปึนปัญหาที่ชาวบ้านร้องเรียนมา หลายกรณีแล้วก็หลายพื้นที่มาก ชาวบ้านเขาต้องการเพียงแต่ว่าความชัดเจนว่าพื้นที่ตรงไหน เปึนพื้นที่ของป์า เปึนพื้นที่ของทางราชการเขาก็จะไม่เข้าไปถ้าบอกให้ชัดเจน แต่ว่าพื้นที่ไหน ที่เขามีสิทธิที่จะเข้าไปทํากินก็ขอให้พิสูจน์สิทธิในที่ดินของเขาให้ได้

ในส่วนที่ ๒ ที่เรียนกับท่านประธานก็คือ พื้นที่ป์าพรุ เขตพื้นที่ห้ามล่า สัตว์ป์าบ่อล้อ และเขตห้ามล่าสัตว์ป์าแหลมตะลุมพุกในจังหวัดนครศรีธรรมราชนี่ครับ การจับกุมก็มีลักษณะที่ใกล้เคียงกัน เนื่องจากว่าป์าพรุตลอดแนวราบ โดยเฉพาะในพื้นที่ อําเภอเมือง อําเภอร่อนพิบูลย์ อําเภอเฉลิมพระเกียรติ ตลอดไปจนถึงอําเภอชะอวด นครศรีธรรมราชนี่ครับต้องถือว่าเปึนพื้นที่อู่ข้าวอู่น้ําของนครศรีธรรมราช เปึนเขตพัฒนา ลุ่มน้ําปากพนังที่ประชาชนมีความยากจนและต้องการที่จะใช้พื้นที่ในการทํามาหากิน ทั้งการปลูกข้าว ทั้งการปลูกปาล์มเพื่อเปึนพืชทดแทนพลังงานอะไรต่าง ๆ ก็ว่าไป แต่ว่า ปัญหาเรื่องการใช้ที่ดินในบริเวณนี้มีอุปสรรคมาโดยตลอด เนื่องจากเขตที่ดินที่ไม่ชัดเจน วันนี้คนอยู่กับป์าพรุไม่ได้ครับเหมือนกับคนที่อยู่ในเขตป์าไม่ได้

ส่วนที่ ๓ คือพื้นที่ป์าชายเลนครับ นครศรีธรรมราชมีแนวชายฝัืงทะเลยาวถึง ๒๒๕ กิโลเมตรครับ พื้นที่ป์าชายเลนปัจจุบันนี้ก่อนหน้านี้เคยเปึนพื้นที่ในการทํานากุ้ง แต่ว่าเมื่อนากุ้งเริ่มหมด เริ่มเสื่อมลงเกษตรกรยากจนก็ใช้ทําเปึนพื้นที่ในการเพาะเลี้ยงสัตว์ ทําการประมงแบบตามธรรมชาติ มีการเลี้ยงกุ้ง เลี้ยงปู เลี้ยงปลาไปตามยถากรรม แต่ว่า ใช้พื้นที่ในเขตป์าชายเลนซึ่งเปึนเขตป์าสงวน โดยเฉพาะในพื้นที่ตําบลบางจาก ตําบลท่าไร่ ตําบลท่าซัก ตําบลปากนคร ตําบลปากพูน เนื้อที่มีถึงประมาณเกือบ ๒๐,๐๐๐ ไร่ซึ่งถูก ขึ้นทะเบียนเปึนป์าสงวน แต่ว่าชาวบ้านเข้าไปทํามาหากินในพื้นที่ป์าชายเลนเหล่านั้น มาตั้งแต่ป้ ๒๕๑๕ แล้วก็ครอบครองกันเต็มพื้นที่หมดแล้วครับ ทําประมงตามธรรมชาติ เลี้ยงปู เลี้ยงปลาจับขายกันตามมีตามเกิด วันนี้ชาวบ้านไม่สามารถเข้าไปปรับแต่งสภาพ บ่อเลี้ยง ทั้งเลี้ยงปู เลี้ยงกุ้ง เลี้ยงปลาได้เนื่องจากว่าเจ้าหน้าที่หน่วยอนุรักษ์ป์าชายเลน เขาบอกว่า ตรงนั้นเปึนพื้นที่ป์าสงวน การเข้าไปปรับแต่งสภาพพื้นที่ก็เปึนการปรับแต่ง ป์าชายเลนซึ่งผิดกฎหมายทั้ง ๆ ที่เขาทํามาหากินมาร่วม ๔๐-๕๐ ป้แล้วนะครับคนก็อยู่กับ ป์าชายเลนในพื้นที่บริเวณเหล่านั้นไม่ได้นะครับ

อีกส่วนหนึ่งก็คือ พื้นที่ป์าเสื่อมโทรมซึ่งอยู่ในเขตเมืองในเขตเรียกว่า ไม่ใช่ ชนบทแต่เปึนเขตที่ได้พัฒนาขึ้นมาแล้วก็คือ พื้นที่หมู่ที่ ๔ ตําบลหินตก อําเภอร่อนพิบูลย์ จังหวัดนครศรีธรรมราช ชาวบ้านประมาณ ๒๕๐ หลังคาเรือนร้องเรียนเรื่องนี้มาหลายรัฐบาล เพื่อให้เพิกถอนที่ดินสาธารณประโยชน์ที่ป์าพุดหงเนื่องจากว่ามันมีสภาพเปึนป์าเสื่อมโทรม แล้วก็มีสภาพกลายเปึนเมืองไปแล้วนะครับ เพราะว่าพื้นที่เหล่านี้อยู่ใจกลางของ ตําบลหินตก แล้วพื้นที่บางส่วนก็อยู่ในเขตเทศบาลตําบลหินตก ไฟฟัา ประปา ตลาดสด ห้าง ร้านต่าง ๆ เข้าไปอยู่เต็มหมดแล้ว ทั้งวัด ทั้งสาธารณูปโภคพื้นฐานอยู่ครบถ้วน แต่ไม่มีเอกสารสิทธิได้เลยแม้แต่รายเดียวเนื่องจากว่าติดขัดว่าไม่สามารถที่จะเพิกถอน ที่ดินสาธารณประโยชน์ตรงนี้ได้ ก็อยากจะนําเรียนกับท่านรัฐมนตรีแล้วก็มีจดหมาย จากเทศบาล จากพี่น้องประชาชนที่เดือดร้อนเรื่องนี้แล้วก็การดําเนินงานของทางจังหวัด ที่ได้ดําเนินการเรื่องนี้เปึนลําดับมา ผมจะนําเรียนกับท่านประธานเพื่อฝากต่อไปยัง ฯพณฯ รัฐมนตรีด้วยในโอกาสนี้ ท่านประธานครับ ผมมีข้อเสนอ ๔–๕ ประเด็นสําหรับ การแก้ไขปัญหาเรื่องที่ดินทํากินในเขตป์าสงวนแห่งชาตินะครับ

ข้อ ๑ การตรวจสอบการพิสูจน์แนวเขตป์าแต่ละประเภทต้องเร่งทําแล้วก็ ต้องทําอย่างรอบคอบด้วย ทั้งวิธีการทางวิทยาศาสตร์และการพิสูจน์หลักฐานที่รอบด้าน หลักฐานของฝ์ายชาวบ้านแม้จะเปึนหลักฐานที่บางทีก็อาจจะฟังดูแล้วไม่มีเหตุผลขัดแย้ง กับหลักทางวิทยาศาสตร์แต่ว่าเปึนหลักฐานที่จะต้องรับฟังนะครับ ที่สําคัญก็คือ การมีส่วนร่วม ของพี่น้องประชาชนในพื้นที่ต้องถือเปึนหลักการสําคัญในการจัดการกับปัญหาที่ดิน

ข้อ ๒ ต้องประกาศให้ชาวบ้านรับรู้อย่างทั่วถึง อย่างที่ผมเรียนกับท่านว่า เมื่อมีการประกาศเขตที่ชัดเจนแล้วต้องบอกกับชาวบ้าน ต้องบอกไปให้ถึงตัว ต้องมีสื่อ ที่จะไปถึงชาวบ้านตรงนั้นให้ได้ไม่ว่าองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นหรือว่าผู้นําท้องที่ก็ตาม และต้องดําเนินคดีอย่างเด็ดขาดกับผู้บุกรุกเมื่อมีการประกาศเขตกันชัดเจนแล้ว

ข้อ ๓ รัฐบาลต้องจัดการอย่างเด็ดขาดกับเจ้าหน้าที่ของรัฐเองที่ทุจริต ต่อหน้าที่ ต้องยอมรับว่าด้วยเงื่อนไข ด้วยช่องว่างการประกาศด้วยเขตที่มันไม่ชัดเจน ทําให้เจ้าหน้าที่ของรัฐหาประโยชน์ เพราะฉะนั้นทําอย่างไรที่ท่านจะต้องจัดการกับ คนของท่านไม่ให้ไปทํามาหากินบนความเดือดร้อนของพี่น้องประชาชนและอย่าไปใช้ วิธีการป์าเถื่อนกับชาวบ้าน เพราะเกรงว่าจะได้รับการตอบโต้ที่รุนแรงกลับมาด้วย และจะเปึนปัญหาที่ไม่สิ้นสุด

ข้อ ๔ กรณีพื้นที่ป์าชายเลนในพื้นที่ ๒๐,๐๐๐ ไร่ ในพื้นที่ ๕-๖ ตําบล ที่ผมเรียนกับท่านประธานนะครับ ผมขอเสนอว่าจําเปึนที่จะต้องเป่ดพื้นที่เหล่านั้น ให้มีการใช้ที่ดินให้ได้ประโยชน์มากที่สุด ผมคิดว่ากรมป์าไม้ กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อมต้องเป่ดให้เกษตรกรหรือกลุ่มเกษตรกรที่ทํากินอยู่แล้วเข้าไปเช่าเลยครับ เพราะมีตัวอย่างอยู่แล้วในนิคมปากพญาก็ไปเช่าที่ดินของกรมป์าไม้เข้าไปทํานะครับ กรณีเช่นนี้ก็สามารถที่จะแบ่งที่ดินให้กับชาวบ้านเช่าว่าทําบ่อกุ้ง ทําบ่อเลี้ยงปลาคนละ ไม่เกินกี่ไร่ ๕๐ ไร่ ๖๐ ไร่ก็ว่าไปแล้วก็กันพื้นที่เหล่านั้นบางส่วน เช่น ๑๐ เปอร์เซ็นต์ ๒๐ เปอร์เซ็นต์ คุณต้องปลูกป์าเพื่ออนุรักษ์พื้นที่ป์าชายเลนเอาไว้นะครับ แล้วข้อ ๒ ต้องอนุญาตให้เขานําเครื่องมือจักรกลที่จําเปึนในการไปปรับแต่งบ่อเลี้ยงกุ้ง เลี้ยงปลา ซึ่งเปึนไปตามธรรมชาติไม่ได้ทําลายสภาพแวดล้อมเหมือนกับการเลี้ยงกุ้งแบบพัฒนา ทั้งหลายนะครับ

ส่วนสุดท้ายครับที่จะฝากไว้ก็คือ กรณีพื้นที่สาธารณประโยชน์ในป์าพุดหง ในพื้นที่ หมู่ ๔ ของตําบลหินตก อําเภอร่อนพิบูลย์ จังหวัดนครศรีธรรมราช ดําเนินการ ถอนสภาพป์าสงวนแล้วก็ออกเอกสารสิทธิให้กับชาวบ้านอย่างชอบธรรมต่อไป ผมคิดว่า ประเด็นปัญหาเหล่านี้รัฐบาลจะรับไปพิจารณาได้หรือไม่ครับ