ท่านประธานที่เคารพ กระผม นายแพทย์บัญญัติ เจตนจันทร์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดระยอง พรรคประชาธิปัตย์ ผมก็ต้องขอขอบคุณแทนผู้ที่มีรายได้ที่อุปการะคนพิการที่ทางรัฐบาลได้มีเมตตาและก็ให้ การสงเคราะห์และก็ช่วยแบ่งเบาภาระแก่เขาเหล่านั้น ผมได้อ่านตัวร่างกฎหมายตัวนี้แล้วก็เห็นว่ามันมีจุดบกพร่องหลายประการ ซึ่งจะมีผลกระทบต่อดุลยพินิจของเจ้าหน้าที่สรรพากร ซึ่งเราไม่อยากจะเป่ดโอกาสให้ใช้ ดุลยพินิจ อย่างที่ท่าน ส.ส. นายแพทย์เธียรชัยได้อภิปรายไปแล้วว่าการเสียภาษีนั้น ต้องกระทําให้เสียได้โดยง่าย และไม่ต้องใช้ดุลยพินิจ แล้วก็เปึนการเข้าใจตรงกัน ในเรื่อง ของบัตรผู้พิการนั้นผมได้โอกาสเปึนผู้ออกใบรับรองแพทย์ประเมินคนพิการมาสมัยที่เปึน แพทย์เมื่อไม่กี่ป้ที่ผ่านมาตลอดระยะเวลา พบว่าแพทย์แต่ละท่านนี้ให้คะแนนความพิการ ไม่เท่ากันเลย และแพทย์คนเดียวกันให้คนละวันก็ไม่เท่ากัน เพราะว่าด้วยระยะเวลา ที่จํากัดแล้วก็แพทย์ต่าง ๆ นั้นที่ผ่านก็ไม่ได้รับการอบรมการประเมินคะแนนความพิการ ดังนั้นคนพิการแบบเดียวกันที่อยู่บ้านติดกันอาจจะได้รับใบรับรองที่ไปขึ้นทะเบียน คนพิการที่แตกต่างกัน จนมีผู้ป์วยพิการนั้นต้องมาขอร้องให้หมอใส่คะแนนพิการให้ เยอะ ๆ เขาจะได้รับการช่วยเหลือ ได้รับการขึ้นทะเบียนคนพิการ ผมถึงอยากจะตั้ง ข้อสังเกตว่าไม่ใช่ง่ายที่กระทรวงการคลังจะกําหนดกฎเกณฑ์ความพิการโดยที่อยู่ นอกเหนืออํานาจที่ตนเองเกี่ยวข้อง ไม่ทราบว่าจะต้องไปแก้กฎหมายในการประเมิน ความพิการหรือไม่ ปัจจุบันการประเมินความพิการนั้นอยู่ในแพทย์คนเดียว ผมยังคิดว่า ในเมื่อความพิการนั้นเปึนสิ่งให้คุณให้โทษแล้วก็สร้างความไม่เปึนธรรมในชนบท ในชุมชน ว่าสังคมไม่มีความเปึนธรรม พิการเหมือนกันแต่ทําไมถึงได้ไม่เหมือนกัน จะต้องเปึนในรูป ของคณะกรรมการแพทย์หรือไม่ กําหนดระยะเวลาว่า ๒ ป้หรือ ๑ ป้ หรือ ๔ ป้ประเมินกัน ครั้งหนึ่ง และทุกครั้งที่ประเมิน ไม่ว่าจะประเมินที่จังหวัดใดน่าจะต้องมีความเที่ยงธรรม มีความแม่นยํา แล้วก็มีมาตรฐานที่เท่าเทียมกันเสียก่อนค่อยมาใช้กฎหมายนี้ ให้เปึนประโยชน์ในการสงเคราะห์ อนุเคราะห์ หรือจะเรียกว่าในการกระตุ้นเศรษฐกิจ ก็แล้วแต่ อันนี้เปึนข้อสังเกตตัวใหญ่เลย ซึ่งฝากไว้ว่าท่านจําเปึนจะต้องประสาน เพื่อนําเรื่องนี้มาพิจารณาไว้ เพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ของการตรากฎหมายฉบับนี้
อีกเรื่องหนึ่งก็คือว่า คนพิการคนหนึ่งนั้นจําเปึนจะต้องได้รับ การหักลดหย่อนเพียงครั้งเดียว ไม่ใช่ว่าคนพิการนั้นถูกนําไปหักลดหย่อนภาษี ในหลายแห่ง ในหลายเลขที่ผู้หักภาษี อันนี้ก็มีมาตรการในการดูแลในส่วนนี้อย่างไร เพื่อไม่ให้เกิดการไม่เปึนธรรม หรือเกิดการเอารัดเอาเปรียบภาครัฐ
ในประเด็นถัดไปก็คือเรื่องของบิดา มารดาหรือบุตร ซึ่งในอดีตที่ผ่านมานั้น ได้รับการหักลดหย่อนภาษีอยู่แล้ว เมื่อบุตรหรือบิดามารดานั้นพิการจะได้รับ การหักลดหย่อนภาษีเพิ่มขึ้นหรือไม่ เนื่องจากผู้พิการกับผู้ที่ไม่พิการนั้นค่าใช้จ่าย ในการดูแลแตกต่างกัน ผู้พิการนั้นจําเปึนจะต้องจ้างคนดูแล ต้องมีค่าใช้จ่ายที่สูงขึ้น อย่างแน่นอน ถ้าดูแลบุพการีผู้สูงอายุหรือเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ยกตัวอย่าง หักได้ ๓๐,๐๐๐ บาท ถ้าดูแลบิดา มารดาหรือบุตรที่พิการจะหักเพิ่มขึ้นอีก ๓๐,๐๐๐ บาท ได้หรือไม่ ต้องมีความชัดเจนตรงส่วนนี้ด้วย ต้องฝากตั้งข้อสังเกตไว้เพื่อให้ ทางผู้ที่เกี่ยวข้องนําไปใช้ในการพิจารณา
แล้วก็ในประเด็นสุดท้ายในเรื่องของภาษีเงินได้ส่วนบุคคลนั้น ผมยังมี ความเห็นว่าผู้ที่ได้รับประโยชน์ในส่วนนี้ก็คงเปึนผู้ที่มีรายได้สูงอยู่แล้ว สําหรับส่วนใหญ่ผู้พิการนั้นที่ได้รับการดูแลในครอบครัวในชนบทส่วนใหญ่จะเปึน คนยากจนดูแลคนพิการ ในส่วนนี้จําเปึนจะต้องใช้เบี้ยยังชีพสําหรับคนพิการให้ทั่วถึง แล้วก็ประเด็นที่น่าจะต้องคิด แล้วก็เปึนคําที่คํานึงกันก็คือว่า พวกเราทุกคนนั้น ชั่วชีวิตหนึ่งจะเปึนคนพิการก็คือผู้สูงอายุในระยะสุดท้ายจะเปึนคนพิการ เพราะฉะนั้น เรื่องของความพิการและเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุนั้นจําเปึนอย่างยิ่งที่จะต้องได้รับการแจกจ่าย ให้ทั่วถึงกัน ปัจจุบันถือเกณฑ์ ๖๐ ป้ ในการที่จะให้เบี้ยผู้สูงอายุ แล้วก็ได้ไม่ทั่วถึงกัน ทะเลาะเบาะแว้งกันในชุมชน ก็กําหนดไปสิครับ ๘๐ ป้ขึ้นไปได้ทุกคน ถ้าเงินพอ ๗๕ ป้ขึ้นไปได้ทุกคน จะดีไหม แทนที่จะ ๖๐ ป้ขึ้นไป แต่ได้ไม่ทุกคน อันนี้ก็ฝาก เปึนข้อสังเกตให้ผู้ที่เกี่ยวข้องนําไปพิจารณาด้วยครับ ขอกราบขอบพระคุณครับ