กราบเรียนท่านประธานที่เคารพ ดิฉัน วรศุลี สุวรรณปริสุทธิ์ พรรครวมใจไทยชาติพัฒนา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดมุกดาหาร ดิฉันขอร่วมอภิปรายร่างพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ ...) พ.ศ. .... ดิฉันเห็นด้วยในกรณีที่มีร่างพระราชบัญญัติกฎหมายฉบับนี้เกิดขึ้น ในป้ ๒๕๕๑ นี้ เข้ากับสภาวะวิกฤติเศรษฐกิจในขณะนี้เช่นเดียวกัน ทราบว่าท่านรัฐมนตรี คงเห็นสภาพนักธุรกิจที่ย่ําแย่อยู่ในปัจจุบัน ไม่ว่าจะประเทศไทยหรือประเทศ สหรัฐอเมริกาเศรษฐกิจต่าง ๆ นี้ เกิดผลมาจากประชากรที่อยู่ ก็อาจจะเกี่ยวผลไปกับ การจ่ายภาษี ชําระภาษี หรือการให้การช่วยเหลือด้านภาษีอีกเช่นเดียวกัน งบประมาณ แผ่นดินก็เกิดจากภาษีราษฎรเช่นเดียวกัน ดิฉันเห็นด้วยในกรณีที่จะให้มีการแก้ไขและ เพิ่มเติมประมวลรัษฎากรนี้ ในสาระสําคัญของพระราชบัญญัติแห่งนี้ ดิฉันได้อ่านแล้ว และเข้าใจว่ากําหนดให้มีผู้ที่มีรายได้ ก็เท่ากับว่าผู้ที่ทําการค้าขาย ไม่ว่าจะเปึนร้านค้าย่อย ไม่ว่าจะเปึนผู้ที่ขายก๋วยเตี๋ยวในตลาด ไม่ว่าจะเปึนผู้ที่ค้าขายร้านขายโชห่วยอย่างนี้นะคะ หรือแม้กระทั่งผู้ที่มีโรงงานที่ตั้งขึ้น หรือแม้กระทั่งที่มีโรงงานที่ด้านผลผลิตทางการเกษตร หรืออีกอย่างหนึ่งก็คือด้านรถยนต์อะไรต่าง ๆ ซึ่งเกี่ยวกับเศรษฐกิจที่จะต้องชําระภาษี ดิฉันเห็นด้วยว่าให้การลดหย่อน ให้การลดหย่อนค่าอุปการะเลี้ยงดู บิดา มารดา สามีและ ภรรยา บุตรชอบด้วยกฎหมาย หรือบุตรบุญธรรมของผู้มีรายได้ กลุ่มผู้ค้า ยกตัวอย่าง กลุ่มผู้ค้าปุิย ทางรัฐบาลได้กําหนดให้มีการนําเข้าปุิย ทั้ง ๆ ที่ซื้อปุิยจากประเทศจีน ทางจีนตั้งแต่ที่ตั้งอัตราภาษีนําเข้า ๐ เปอร์เซ็นต์ จนเดี๋ยวนี้ ๑๓๕ เปอร์เซ็นต์ แต่ไทยเรา พอจัดเข้ามาถึง ส่งพืชผลออกไปที่จีนแดง ไม่คิดภาษี แล้วก็กําหนดให้กับพวกโรงงาน ไม่ต้องเสียภาษีในส่วนนี้ ตัวนี้ก็คือเงินภาษีที่จะได้นั้นก็ลดไปแล้ว แต่ว่าส่วนภาษี ที่ต้องจ่ายให้กับประเทศจีนนั้นเพิ่มขึ้น ก็เท่ากับว่าเกิดขึ้นให้กับกลุ่มเกษตรกรที่จะต้อง จ่ายค่าภาษีเพิ่มขึ้นคือซื้อปุิยแพงมากขึ้น ดิฉันเห็นด้วยในส่วนนี้ เพราะว่าในกฎหมาย ในการที่กําหนดให้ผู้ที่ค้าสารเคมี อย่างเช่น ปุิยเคมี สารระเหยต่าง ๆ นี้ ไม่ต้องเสียภาษี แต่ก็ดีค่ะ ไม่ต้องเก็บค่าภาษี แต่ผู้ค้าถ้าไม่ได้เก็บภาษีกับเขา แต่ทางกระทรวงพาณิชย์ ไม่ได้กําหนดราคาให้เขาขาย ก็เท่ากับว่าเขาเอาผลภาษีในส่วนที่เปึนรายได้มาจ่ายให้ ก็ดีเหมือนกันค่ะ ดิฉันขอสนับสนุนในส่วนนี้เนื่องจากว่า อย่างเช่นยกตัวอย่าง ในโรงงาน ในแต่ละโรงงานนี้ผู้ที่เปึนเจ้าของโรงงานมีสารระเหยและมีสารเคมีอยู่ในโรงงาน ลูกของผู้มีอันจะกินก็ผู้มีรายได้ ส่วนมากจะพิการ อยู่ในจังหวัดมุกดาหารของดิฉัน ก็มีอยู่ ๒ ราย ๑ รายก็คือขายก๋วยเตี๋ยว อีก ๑ ราย เปึนโรงงานอัดมัน ลูกเกิดมา ไม่ใช่พิการมาแต่กําเนิด แต่พิการมาจากที่วงการแพทย์ใช้ยาที่หมดอายุในการที่ฉีดยา ปัองกันโปลิโอฉีดให้ แล้วทําให้เด็กนั้นพิการเปึนโปลิโอ ปัจจุบันนี้เด็กคนนั้นอายุตั้ง ๒๙ ป้แล้วค่ะ ๒๙ ป้ทําอะไรไม่ได้ พ่อแม่นี้อยู่ในโรงงาน พอในโรงงานนั้นเขาจัดซื้อพวกผลผลิตทางการเกษตร ซื้อมา ทีนี้ในกรณีที่ในการรักษา ในการดูแล ๑. ทําให้ พ่อ แม่ เคร่งเครียด แล้วจะต้องมาดูว่าราคาผลผลิตนี้มันตกต่ําบ้าง หรือมันต้องซื้อในราคาเท่าไร ถ้าหากว่าในกรณีที่รัฐบาลกําหนดให้ซื้อราคา ๑.๖๐ บาท อย่างนี้ เขาอาจจะไปซื้อกับเกษตรกรแค่ ๑.๒๐ บาท ก็จะเอาส่วนต่างนั้นนะคะ เอาส่วนต่างนั้นไปรักษาลูกที่พิการ นี่ล่ะค่ะเปึนผลในส่วนที่ว่าในกรณีที่กฎหมายนี้ เขียนบอกว่าสามารถที่จะกระตุ้นเศรษฐกิจแล้วฟุ๋นฟู แล้วก็พัฒนาส่งเสริมคุณภาพชีวิต ให้กับประชาชน ซึ่งไม่นับว่าจะระดับเกษตรกรหรือระดับผู้มีอันจะกิน ผู้มีรายได้ กฎหมายนี้เอื้อให้กับประชาชนทุก ๆ ระดับ แต่ในการตั้งข้อสังเกตในกฎหมายที่กําหนดนี้ ไว้ว่าให้ลดหย่อนภาษีได้คนละ ๓๐,๐๐๐ บาท ดิฉันอยากตั้งข้อสังเกตให้กับกรรมาธิการ ที่จะเข้าพิจารณา ในประมวลกฎหมายนี้ว่า ไม่น่าจะกําหนดให้คนละ ๓๐,๐๐๐ บาท อย่างเช่น ผู้พิการที่มากหน่อย ผู้พิการที่น้อยหน่อยอย่างนี้นะคะ ผู้พิการที่มาก อย่างพิการ หู พิการตา ในการรักษาตา รักษาหูในปัจจุบันนี้นะคะ หมอที่รักษานั้นคิดราคาสูงมากค่ะ สูงมาก อาจจะไม่อยู่ในกรอบของการให้รักษาฟรี ๓๐ บาทนั้น ไม่ว่าจะเรื่องรักษาจักษุ แพทย์ หู คอ ตา จมูก อย่างนี้นะคะ ปัญหาที่เกิดขึ้นในส่วนตาและในส่วนหู ในส่วนนี้จะ เกิดขึ้นส่วนมากในกลุ่มของผู้ที่อยู่ในโรงงาน เพราะกลุ่มผู้ที่อยู่ในโรงงานนั้นเสียงค่ะ เสียงที่อยู่ในโรงงานนี้ดังมาก ประสาทหูนี้จะเสียไป ดิฉันก็เลยอยากจะขอตั้งข้อสังเกต ในส่วนนี้ว่า ในกรรมาธิการที่จะพิจารณาว่าคนละ ๓๐,๐๐๐ บาทนั้น ควรที่จะพิจารณา ในส่วนที่ระดับว่าจะจ่ายให้ลดหย่อนมากกว่านี้ได้ไหม หรือลดกว่านี้ได้ไหม ตามขนาด ของบุคคลผู้พิการนั้นนะคะ เพราะคิดว่าผู้พิการหูและพิการตานี้ก็คงจะใช่ผู้ที่ไม่สามารถ ที่จะทําอะไรให้กับครอบครัวนั้นได้ ก็รังแต่เฉพาะอาศัยเงินรายได้ของพ่อแม่ที่จะต้อง ไปขูดรีด ไม่ใช่ขูดรีดค่ะ ไปขายสินค้าตนเองออกให้กับประชาชนส่วนล่างอีกระดับหนึ่ง เปึนผู้มาจับจ่าย ดิฉันขอตั้งข้อสังเกตในส่วนนี้ แล้วก็ขออภิปรายว่า ในส่วนที่ท่านรัฐมนตรี มีข้อคิดเห็นในการที่จะลดหย่อนในส่วนนี้ อยากจะขอฝากไปอีกเรื่องหนึ่งว่าในกลุ่มของ ผู้พิการทางจิต ก็ไม่ทราบว่าผู้พิการทางจิตนี้ในกระบวนการของกระทรวงสาธารณสุขนั้น ประกอบด้วยอะไร แต่เห็นว่าในพื้นที่ภาคอีสาน ตามบ้านนอกนะคะ เขาเรียกว่า ผีบ้า พวกกลุ่มผีบ้าที่สติสตังค์ไม่ดี แล้วไม่ใช่ว่าเขาอยากจะผีบ้า ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะสติสตังค์ ไม่ดีอย่างนี้ แต่ในส่วนว่าเคร่งเครียดนะคะ เกษตรกรที่ปลูกเกษตรกรรมผลผลิต ทางการเกษตรอย่างนี้ อย่างเช่นมันที่ตกต่ํา ไม่ว่าจะ ๒.๕๐ บาท จนถึงปัจจุบันนี้ ได้แค่ ๙๕ สตางค์ พ่อแม่ของเขาคิดมากนะคะ จะคงไว้อยู่ ยังไม่ขุดออกมาขายก็กลัวว่า จะเน่าเป๋ือยเสียก่อน เพราะว่าน้ํามันจะท่วม ก็ทําให้ลูก ๆ นั้นก็โดนปัญหานี้เกิดขึ้น ทําให้ตัวเองนี้เคร่งเครียดมาก แล้วก็เกิดเปึนปัญหาว่าตัวเองนั้นเปึนผีบ้าไป ไม่ทราบว่าผีบ้านี้ ไม่ทราบว่าจะแปลอย่างไรนะคะ ท่านประธานก็คงจะฝากคําพูดนี้ให้กับ ท่านรัฐมนตรีได้เข้าใจถึงว่าปัญหาที่เกิดขึ้นนี้เกิดขึ้นจากเหตุเพราะอะไร การที่จะกระตุ้น เศรษฐกิจหรือว่าฟุ๋นฟู หรือพัฒนา ส่งเสริมพัฒนาคุณภาพชีวิตให้กับประชาชน ก็อยากจะขอให้พัฒนาคุณภาพชีวิตให้ทุกระดับ ไม่ใช่ว่าให้เฉพาะครอบคลุมกลุ่มที่มี รายได้ ท่านเจาะจงว่ากลุ่มที่มีรายได้ กลุ่มที่มีรายได้ไม่เพียงพอแก่การยังชีพ ตัวนี้กําหนด อัตราไว้เลยได้ไหม ขนาดไหนที่ไม่เพียงพอแก่การยังชีพ โรงงานนี้ก็จะต้องมีกําหนดต้นทุน ของเขาไม่เพียงพอในการที่จะจ้างให้กับคนงานในโรงงานนั้นก็เปึนอีกระดับหนึ่งในการ ที่จะต้องใช้เงินทุน ในการทําโรงงาน และอีกระดับหนึ่งก็พวกกลุ่มเกษตรกร หรืออีกระดับ หนึ่งก็คือ กลุ่มพวกขายก๋วยเตี๋ยวบ้าง พวกขายข้าวแกงอะไรต่าง ๆ บ้าง ดิฉันก็ขอฝาก นะคะ กลุ่มไหนที่จะมาเปึน ส.ส. ท่านผู้ทรงเกียรติที่จะมาเปึนกรรมาธิการ ถ้าหากว่า มีการตั้งกรรมาธิการนะคะ

อีกเรื่องหนึ่ง อยากจะขอฝากท่านกรรมาธิการในการที่กฎหมายนี้ จะออกมารองรับความเปึนอยู่ของประชาชนในการลดหย่อนนี้ กลุ่มผู้ที่เปึนปู์ ย่า ตา ทวด เพราะตอนนี้เข้าใจว่าลูกหลานต่าง ๆ นี้เข้ามาทํางานที่กรุงเทพฯ ดีแล้วค่ะที่ประชาชน ที่เปึนผู้พิการจะต้องอยู่ในทะเบียนเดียวกัน เพราะลูกหลานภาคอีสานมาทํางาน ที่กรุงเทพฯ ไว้เยอะ แต่ทะเบียนบ้านเขาคงไม่ได้ย้ายกลับมาเพราะเห็น ๆ อยู่แล้วว่า ในทะเบียนบ้านในภาคอีสานนั้นประชากรยังมีเยอะอยู่ แต่เขาเหล่านั้นก็เข้ามาทํางาน ที่กรุงเทพฯ เปึนส่วนมาก แต่ปู์ ย่า ตา ยาย ที่อยู่ในบ้านเปึนผู้อุปถัมภ์เลี้ยงดูหลาน ที่ลูกคลอดไว้แล้ว แล้วก็ส่งไปเลี้ยงดูที่หมู่บ้าน กลุ่มนี้ล่ะค่ะหลานที่พิการหรือ ปู์ ย่า ตา ทวด ที่พิการแต่ยังต้องมาดูแลหลานเล็ก ๆ น้อย ๆ อีก ก็อยากจะขอให้ดูแลกลุ่มนี้ด้วย ลูก ๆ ที่มาทํางานที่กรุงเทพฯ ก็ขอให้ลดหย่อนภาษีในส่วนนี้ให้กับเขา ถ้าหากว่าในกรณีที่ เขามีลูกของตัวเองหรือ พ่อ แม่ ปู์ ย่า ตา ทวดของเขาพิการ ซึ่งไม่เข้าเกณฑ์การที่จะดูแล ก็ขอฝากในกฎหมายที่จะรองรับคุณภาพชีวิตให้กับประชาชนทุกระดับนี้ด้วย ในส่วนที่ ท่านให้กําหนดว่าให้สามีและภรรยาที่แยกยื่นรายการและเสียภาษีหักลดหย่อน ค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตรที่เปึนคนพิการได้ตามอัตรา ไม่ทราบว่าในการกําหนดนี้จะกําหนด อย่างไร แต่ก็ขอตั้งสังเกตในกรณีที่แยกยื่น ถ้าหากว่า สามี ภรรยา แยกกันอยู่และโดยที่ ไปมีสามี ภรรยาใหม่ขึ้นมา ลูกคนนี้ใครจะเปึนคนลดหย่อนให้ ก็ขอให้บรรจุอยู่ในกฎหมาย นี้ด้วยว่าจะกําหนดให้ใครเปึนคู่ลดหย่อนให้กับบุตรที่เปึนลูกของบุคคลคนนี้อย่างนี้ค่ะ คือมีอยู่ ๒ คน แต่พอมาถึงกลับเปึน ๓ คน คืออาจจะมีแม่ ๒ คน หรืออาจจะมีพ่อ ๒ คน แต่ลูกคนเดียวอย่างนี้นะคะ ในกรณีลดหย่อนในส่วนของการแยกยื่นภาษีนี้ เพราะสามี และภรรยาอาจจะแยกยื่นในส่วนที่เขาทํางานในแต่ละหน่วยงาน ก็ขอตั้งข้อสังเกตนี้ ในกฎหมายเพิ่มเติมประมวลรัษฎากรนี้ที่จะเพิ่มเติม ถ้าหากว่าเพิ่มเติมแล้วเราไม่ได้ให้ ประโยชน์กับประชาชนที่ได้รับการยื่นภาษีและได้รับการลดหย่อนก็คงจะไม่เกิดประโยชน์ ดิฉันก็ขอตั้งข้อสังเกตนี้ให้กับท่านรัฐมนตรีผู้ดูแลในส่วนที่จะแก้ไขกฎหมายนี้ให้กับ ประชาชนทุก ๆ พื้นที่ ดิฉันยกตัวอย่างไว้เมื่อสักครู่นี้อาจจะพูดแล้วไม่สรุป มันมีอยู่ ๒ คนที่ในจังหวัดมุกดาหาร อยากจะแจ้งให้ท่านทราบว่าความรู้สึกของคุณพ่อ คุณแม่ เห็นลูกที่พิการทั้ง ๆ ที่คุณหมอบอกว่าควรจะให้เขาไปแล้ว เวลาเขาถึงแล้ว แต่คุณพ่อ คุณแม่จําเปึน อย่างไร ๆ ก็คงจะต้องเลี้ยงดู แม้ว่าเงินค่าครองชีพหรือเงินที่เขาขาย ก๋วยเตี๋ยวได้ในแต่ละวันนั้นไม่เพียงพอแก่ค่ายาที่รักษาให้กับลูก แต่จําเปึนจะต้องเลี้ยงลูก ให้จนถึงวาระสุดท้าย ดิฉันก็ดีใจมากที่ได้เห็นกฎหมายนี้มีการเพิ่มเติมและที่จะลดหย่อน ให้กับกลุ่มผู้ค้า ไม่ว่าจะเปึนผู้ค้ารายเล็กหรือรายใหญ่ แต่อยากจะให้ท่านประธานฝากถึง ท่านรัฐมนตรีให้ดูแลผู้ค้ารายย่อยมากกว่าผู้ค้ารายใหญ่ เพราะผู้ค้ารายใหญ่อาจจะ มีพื้นฐานของการดูแลหรือการช่วยเหลือ แต่พื้นฐานของกลุ่มผู้ค้ารายย่อยที่อยู่ ในพื้นที่ตลาด อย่างยกตัวอย่างที่อยู่ตลาดสด เห็นกลุ่มสรรพากรออกไปจัดเก็บภาษี ไปถามว่าวันนี้ขายผักได้กี่บาท วันนี้ไปขายปลาร้าได้กี่ปู้บ วันนี้ขายมะละกอนี้ได้กี่ผล วันนี้ขายก๋วยเตี๋ยวได้กี่ห่อ นี่ล่ะค่ะในส่วนที่การจัดเก็บนั้นไม่น่าที่จะไปสอบถามที่ในตลาด ไม่น่าที่จะไปสอบถามในพื้นที่ในตัวร้านค้าของเขา ถ้าจะให้สอบถามหรือจัดเก็บ ให้เพียงพอหรือให้ได้ตามกําหนดที่ทางสรรพากรกําหนดการจัดเก็บภาษีแล้ว ควรจะทําให้ ถูกต้องตามกระบวนการในการจัดเก็บหรือเรียกขอเท่ากับขอเงินกับเขา ฉะนั้นก็ขอเงิน กับเขา เขายังไม่รู้เลยว่าเขาจะกําไรในวันหนึ่งเท่าไร แต่ไปถามเขาว่าคุณขายได้เท่าไร แล้วพอถามได้แล้วก็เอาจํานวนที่เขาขายได้มาคํานวณราคาที่ขายออก ในขณะที่เขาขายออกนี้เขาขายในราคา อย่างก๋วยเตี๋ยวนี้แค่ถ้วยละ ๒๕ บาท แต่ในกําหนดราคานั้นไปตั้งอยู่ ๓๕ บาท มาตรฐานในการขาย ซึ่งไปกําหนดราคา มาตรฐานในส่วนกลางหรือในส่วนพื้นที่ก็ไม่ทราบในการกําหนดนั้น แต่ไปคิดภาษีในส่วน ๓๕ บาท ถ้ามาคิด ๓๕ บาทไปคูณกับภาษีรายได้ของเขาก็เท่ากับขาดทุนไปในตัวของ ผู้ที่ค้าอยู่แล้ว ดิฉันก็เลยจะขอร้องว่าในการจัดเก็บเพื่อจะให้เพียงพอนั้น ให้มองไปถึง ผู้ค้ารายใหญ่ อย่างเช่น ผู้ค้าส่งออก ผู้ที่ค้าส่งออกในการส่งออกอย่างที่จังหวัดมุกดาหาร ที่ส่งออกนี้ เห็นบอกว่าการส่งออกปูนซิเมนต์ ปูนซิเมนต์ที่ส่งออกข้ามประเทศ จากประเทศไทยข้ามไปที่ฝัืงลาว หรือแม้กระทั่งส่งออกน้ําตาลค่ะ