กราบเรียนท่านประธานที่เคารพครับ สําหรับกระผมจะอภิปรายในส่วนที่เพื่อนสมาชิกผู้มีเกียรติที่อภิปรายไว้แล้วที่ยังไม่ได้ พูดถึงเท่าไรนะครับ

อันดับแรกก็อยากพูดถึงผลการดําเนินงานด้านภาวะโภชนาการ จากการ รายงานนี้พบว่าผลการดําเนินงานด้านภาวะโภชนาการอาหารกลางวันมีแนวโน้มลดลง อันนี้ดูสถิติจากตัวเลขแล้วก็เหลืออยู่ประมาณร้อยละ ๕ ร้อยละ ๖ ประมาณนี้ ที่ยังเหลือ ภาวะโภชนาการ

สําหรับการขาดแคลนด้านพลังงานด้านต่าง ๆ ที่สรุปอยู่ในหน้า ๖ จากการ รวมทุกสังกัดของนักเรียนแล้ว ปรากฏว่านักเรียนจะขาดแคลเซียมสูงที่สุด ได้รับต่ํามาก ร้อยละ ๑๔.๘๑ รองลงไปก็คือวิตามิน เอ ร้อยละ ๓๘.๘๔ รองลงไปก็คือแร่เหล็ก ร้อยละ ๔๘.๙๐ อันนี้คือตัวเลขที่เรามองเห็นง่าย ๆ โดยภาพรวมของนักเรียนทุกสังกัด ถ้ามาดู นักเรียนในสังกัดของ สพฐ. ที่เรากําลังพูดถึงโครงการนี้อยู่ ต่ําที่สุดก็คือ ร้อยละ ๑๕ ร้อยละ ๑๕ คือแคลเซียม รองลงไปก็คือวิตามิน เอ ร้อยละ ๓๕.๒ รองลงไป คือแร่เหล็ก ร้อยละ ๔๖.๗ เมื่อเราดูตัวเลขตรงนี้แล้ว ทางคณะผู้ดําเนินการโครงการ ได้เสนอแนะเกี่ยวกับปัญหาอุปสรรค ผมเห็นด้วยในเรื่องปัญหาอุปสรรคเกี่ยวกับเรื่อง ถ่ายโอนให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น อันนี้ตอนแรกสับสนมาก เพราะว่าตอนแรก ๆ นั้น องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไม่ชํานาญในเรื่องนี้ ก็เลยทําให้เสียเวลาอยู่หลายเดือน ในฐานะที่ผมเคยทํางานเปึนครู เปึนศึกษานิเทศก์มาก่อนก็เห็นว่าอันนี้เปึนอุปสรรคจริง ๆ ตามที่รายงาน โดยเฉพาะข้อที่ ๒ ขาดกําลังคน ผมเห็นด้วย ไม่เพียงพอจริง ๆ เพราะว่า ช่วงระยะเวลา ๔ - ๕ ป้ ถอยหลังคืนไปนี้ นโยบายลดกําลังคน เมื่อลดกําลังคน คนก็ไม่พอ คนเกษียณออกไป ครูเกษียณก็ไม่ได้เพิ่ม จะเพิ่มมาก็ประมาณร้อยละ ๒๐ ประมาณนี้ จากการเกษียณ อันนี้ก็คือปัญหาอุปสรรคด้านกําลังคน บางโรงเรียนมีนักเรียน ๑๐๐ คน มีครูอยู่ ๔ - ๕ คน ห้องใดก็ตามที่ครูคนไหนเปึนเวรจัดทําอาหารให้เด็กนักเรียน เพราะว่า เราไม่มีบุคลากร ต้องเปึนครูประจําชั้น วันนี้ครูคนนี้เปึนคนทําอาหาร เด็กนักเรียนห้องนั้น ก็ทําอาหารช่วยครูทั้งชั้น ทั้งวัน อันนี้คือข้อเท็จจริง ปัญหาของมันก็คือขาดกําลังคน เพราะฉะนั้นตามที่ผู้มีเกียรติบอกว่าต้องจัดให้มีบุคลากรด้านนี้ ผมเห็นด้วย ไม่ต้องถึงจบ ปริญญาตรี เอาแค่ ปวช. เรื่องนี้ก็พอแล้ว ทําอย่างไรจะมีคนเปึนหัวขบวนในการทําอาหาร ให้เด็กกินแต่ละวัน ปกติแล้วเดี๋ยวนี้เปึนครูประจําชั้นเปึนเวร อันนี้โรงเรียนที่อยู่บ้านนอก มันเปึนลักษณะอย่างนั้นจริง ๆ ขาดบุคลากร

ปัญหาอุปสรรคที่ผมอยากอภิปรายเพิ่มเติมก็คือ ถ้าพูดถึงเรื่องการนิเทศ ติดตามผลก็มีอยู่ แต่ไม่ค่อยมีระบบอย่างที่ว่า เพราะว่าแต่ละสถาบัน แต่ละเขตการศึกษา ก็คิดกัน ระบบวิธีการนิเทศของศึกษานิเทศก์หรือผู้รับผิดชอบคิดขึ้นมาเอง ไม่เปึนระบบ

สําหรับข้อเสนอแนะที่ทางคณะผู้ดําเนินการโครงการนี้เสนอแนะมา ผมเห็นด้วยทุกข้อ แต่ผมอยากเสนอแนะเพิ่มเติมดังนี้ เมื่อเห็นว่าเด็กขาดวิตามิน ขาดแคลเซียม ขาดแร่ธาตุต่าง ๆ วิตามิน เอ วิตามิน บี แล้วก็แคลเซียม ผมมองเห็นว่า ปัญหาของเกษตรกรของบ้านเรา ผมอยากเสนอแนะทางคณะผู้ดําเนินการโครงการว่าทําอย่างไร ถ้ามันเปึนกฎหมาย หรือพระราชบัญญัติผิดอะไรตรงไหนที่ทําไม่ได้ เราจะแก้ได้ไหม ตั้งเปึนกองทุนพิเศษ ขึ้นมาในกองทุนนี้อีก เช่น ผมยกตัวอย่าง บ้านผมอยู่ภาคอีสานไม่มีสวนเงาะหรอกครับ ถ้าเวลามีปัญหาเงาะทางภาคตะวันออก ทําอย่างไรนักเรียนในภาคอีสาน ภาคเหนือจะได้ กินเงาะ อยากให้ทางกระทรวงศึกษาธิการมองเห็นว่า ทําอย่างไรจะระบายผลไม้อันนี้ออก ให้นักเรียนกิน อย่างน้อยคนละ ๑ กิโลกรัม ก็บุญแล้วครับ เปึนบุญของเด็กแล้ว ถ้าได้ มากกว่านั้นยิ่งดี อยากให้ทางกระทรวงศึกษาธิการไปคิดว่าเราจะช่วยเหลือเกษตรกร อย่างไร โดยให้เด็กได้กินผลไม้ที่มีคุณภาพและราคาถูก เวลาผลไม้ล้นตลาดเราก็เอา กองทุนอันนี้ออกมาจัดซื้อ ส่งงบประมาณไปยังจังหวัดหรือเขตการศึกษาให้จัดการให้แก่ โรงเรียนเฉลี่ยเปึนรายหัวละกี่บาทก็ว่าไปนะครับ อีกอย่างหนึ่งถ้าพี่น้องทางภาคใต้มี ปัญหาเรื่องลองกอง เด็กบ้านอีสานไม่มีหรอกลองกอง ทําอย่างไรจะได้กินลองกอง สักคนละครึ่งกิโลกรัม อยากให้เอาตรงนี้เข้าไปคิด เพื่อจะได้ช่วยเกษตรกรแล้วก็เปึน วงการศึกษา ถ้าทุกโรงเรียน ๓๐,๐๐๐ กว่าโรงของชั้นประถม ซื้อไปแจกให้โรงเรียนกิน คนละ ๑ มันก็จะได้ราคาถูก แล้วก็จะได้กินผลไม้ที่มีคุณภาพ เวลาลําไยที่ภาคเหนือ ล้นตลาด ทําอย่างไรเด็กจะได้กินลําไยทั่วประเทศ ซึ่งภาคใต้ก็ไม่มีลําไย ภาคอีสานก็มีลูก เล็ก ๆ แกน ๆ ตามริมฝัืงโขง ถ้าลึกเข้ามาทางศรีสะเกษไม่ต้องพูดถึง ไม่มีต้นลําไยหรอก อันนี้ก็อยากเสนอแนะให้ทางผู้รับผิดชอบโครงการของกระทรวงศึกษาธิการได้นําสิ่งที่ผม ได้เสนอแนะนี้เปึนการช่วยเหลือเกษตรกรไปอีกทางหนึ่ง ขอบคุณมากครับ