กรุณพล เทียนสุวรรณ เสนอปัญหาการปรับปรุงสถานีรถไฟและระบบบริการตามหลักอารยสถาปัตย์ในกรุงเทพมหานคร โดยยกตัวอย่างกรณีสถานีวงเวียนใหญ่และธนบุรี ระบุปัญหาที่จอดรถและห้องน้ำไม่พร้อมใช้งาน พร้อมเน้นย้ำความจำเป็นในการปรับปรุงสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับผู้สูงอายุและผู้พิการ นอกจากนี้ยังชี้ให้เห็นถึงจุดพักคอยขาดร่มเงา ระบบระบายอากาศไม่เพียงพอ และระบบข้ามฝั่งสำหรับผู้พิการที่ยังไม่ได้เปิดใช้งาน โดยสอบถามแนวทางแก้ไขเพื่อรองรับสังคมผู้สูงอายุและผู้ทุพพลภาพ
เรียนท่านประธานสภา ที่เคารพครับ ผม กรุณพล เทียนสุวรรณ ผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ พรรคประชาชน วันนี้ต้องขอขอบคุณท่านรัฐมนตรีมากที่ให้เกียรติมาตอบกระทู้ แล้วก็หาทางแก้ปัญหาให้กับ พี่น้องประชาชนร่วมกันนะครับ วันนี้คืออยากจะสอบถามท่าน เรื่อง แผนงานปรับปรุงสถานี รถไฟในกรุงเทพมหานคร และการให้บริการของขบวนรถไฟตามหลักอารยสถาปัตย์ หรือว่า Universal Design ซึ่งเราก็ทราบกันดีว่ารถไฟปกติโดยทั่วไปคนที่ใช้โดยประจำทุกวัน ส่วนใหญ่ ก็จะเป็นผู้มีรายได้น้อย แล้วก็คนที่อยู่นอกชานเมืองที่การเข้าถึงการขนส่งสาธารณะอาจจะ ลำบาก หรือว่าไม่สามารถที่จะมีเงินที่จะเข้าใช้ขนส่งสาธารณะในพื้นที่ชั้นในได้นะครับ ก็จะแบ่งปัญหาเป็นหลายอย่างไม่ว่าตามสถานีรถไฟต่าง ๆ ผมก็จะยกตัวอย่างที่เพิ่งไปถ่ายรูป มาเมื่อวานมานำเสนอนะครับ แต่ว่าปัญหานี้ก็คือติดตามมาหลายเดือนแล้ว ก็คือที่สถานี รถไฟวงเวียนใหญ่ แล้วก็สถานีรถไฟธนบุรีครับ
(เจ้าหน้าที่ดำเนินการเปิดคลิปภาพ)
จากภาพแรก ก็คือสถานี รถไฟวงเวียนใหญ่นี่เราก็จะพูดถึงปัญหาเรื่องที่จอดรถก่อน เพราะว่าแน่นอนเมื่อเป็นผู้ที่มี รายได้น้อยส่วนใหญ่ก็จะมารถกระป๊อ รถขนส่งสาธารณะ หรือรถจักรยานยนต์เสียเป็น ส่วนใหญ่ แล้วปัญหาของเราส่วนใหญ่ก็คือที่จอดรถ ซึ่งแน่นอนว่าพื้นที่ในกรุงเทพมหานคร มันก็มีราคาค่อนข้างสูง มีการขยายตัวของเมืองจนทำให้พื้นที่ที่การรถไฟได้เตรียมไว้ในการ ที่จะรองรับผู้ที่จะใช้งานมีน้อยตามไปด้วย จากภาพจะเห็นว่าส่วนใหญ่ก็จะเป็นที่จอดรถของ จักรยานยนต์แล้วก็ไม่มีการแบ่งอย่างชัดเจนไม่ว่าจะเป็นที่จอดรถของผู้พิการ ซึ่งอาจจะเป็น รถจักรยานยนต์สามล้อหรือว่ารถยนต์ที่มาส่งผู้พิการนะครับ ตามอัตราส่วนตามระเบียบก็คือ ๒๕ : ๑ เราเองก็ยังไม่ได้มีการจัดอย่างเป็นระเบียบ รวมถึงการจัดระเบียบของพื้นที่ในการ จอดรถ รวมถึงการจัดทางเดินที่ทำให้ผู้สัญจรไปมาได้ใช้ประโยชน์อย่างเต็มที่ รวมถึงภาพ ต่อไปเลยนะครับ จุดพักคอยมาดูห้องน้ำก่อน ซึ่งห้องน้ำดูจากสภาพก็น่าจะเห็นแล้วว่า ยังไม่ค่อยสะอาดเท่าไร แล้วที่เรากังวลคือเนื่องจากประเทศไทยเป็นสังคมผู้สูงอายุ เรียกว่า เข้มข้นแล้ว ผู้ที่ใช้ส่วนใหญ่ก็เป็นผู้สูงอายุ ผู้พิการ หรือผู้ทุพพลภาพ แต่สิ่งที่เราเจอก็คือ เป็นห้องน้ำที่พร้อมใช้งาน แต่ไม่พร้อมที่จะอำนวยความสะดวก อย่างเช่นไฟส่องสว่าง หรือปุ่มฉุกเฉินที่ควรจะต้องมีสำหรับผู้สูงอายุหรือผู้พิการหากเกิดอุบัติเหตุ ซึ่งจากสภาพ ที่เห็นเราจะเห็นว่าพื้นก็เป็นกระเบื้องห้องน้ำที่เมื่อเปียกอาจจะมีการลื่น ถึงจะมีราวจับแต่ว่า ถ้าหากเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาการที่จะแจ้งบุคคลภายนอกเป็นไปได้ยาก นั่นทำให้กว่าที่คนจะ เข้าถึงผู้พิการหรือผู้สูงอายุที่ประสบเหตุในห้องน้ำเราก็เห็นนะครับขนาดอยู่ในบ้านกันเอง ยังใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าคนในบ้านจะไปเจอ แต่อยู่ในที่สาธารณะซึ่งปิดล็อก แล้วแทบจะ ไม่มีคนเข้าไปใช้โอกาสที่จะเจออาจจะเสียชีวิตหรือว่าอาการหนักไปแล้ว ตรงนี้ก็อยากจะให้ ติดตั้ง หรือว่าดูแลเกี่ยวกับเรื่องสัญญาณเตือนภัยนะครับ
ต่อไปเลยครับ เป็นเรื่องของจุดพักคอย จุดพักคอยที่เห็นเราก็มีทั้งมีร่มและ ไม่มีร่ม ซึ่งเราก็ทราบกันดีว่าประเทศไทยเป็นประเทศที่มีฤดู ๓ ฤดูร้อน ร้อนมาก แล้วก็ร้อน ที่สุดนะครับ ก็ในพื้นที่กลางแจ้งผมคิดว่าคงเป็นไปได้ยากที่จะให้คนมาพักคอยในขนาด อุณหภูมิ ๓๐ กว่าจนถึง ๔๐ กว่า ส่วนในร่มที่เราเห็นก็คือมันมีพื้นที่แคบมากระหว่าง ชานชาลาและตัวรถไฟ ซึ่งแน่นอนเมื่อพื้นที่แคบขนาดนี้การถ่ายเทของอากาศก็เป็นเรื่องยาก แต่สิ่งที่เราเจอก็คือไม่มีพัดลม ไม่มีระบบระบายอากาศ แล้วไฟส่องสว่างเองถ้าได้เข้าไปดู ในเวลาที่พลบค่ำหรือเวลาที่ฝนตกไฟส่องสว่างก็ไม่เพียงพอนะครับ แต่ก็เข้าใจว่ามันเป็นพื้นที่ ที่สร้างมานานแล้ว แล้วก็มีการขยายตัว มีอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่เพิ่มเข้ามา แต่ก็อยากจะให้ ปรับปรุงให้เพิ่มมากขึ้น เอาละครับตอนนี้ก็มาดูกันว่าอิงตามกฎกระทรวงในเรื่องของการ กำหนดสิ่งอำนวยความสะดวกในอาคารสำหรับผู้พิการ คนชรา และทุพลภาพ ฉบับที่ ๑ ฉบับที่ ๒ ได้มีการปรับปรุงไปหรือยัง แล้วก็อีกรูปหนึ่งรูปเกี่ยวกับ Wheelchair เป็นไฮดรอลิก สำหรับการข้ามฝั่งของ Wheelchair ซึ่งในมุมของการพยายามแก้ไขนี่ก็ต้องบอกว่าเป็นการ ทำนโยบายที่น่าสนใจ แต่ปัญหาคือพอมันมีเรื่องที่น่าสงสัย แล้วก็มีการถกเถียง จนสุดท้าย ก็หยุดการก่อสร้าง จนวันนี้ก็ยังไม่ได้มีการเปิดใช้งาน และที่สำคัญคือได้มีการวางแผนไว้ หรือไม่ ถ้าเปิดใช้งานจริง ๆ แล้วในระหว่างที่กำลังข้ามไปแล้วเสียขึ้นมาไม่ได้ รถไฟมา อันนี้ ผมคิดว่าน่าจะเป็นปัญหาค่อนข้างหนักทีเดียว จนตอนนี้ก็ยังไม่ได้มีการติดตั้งเพิ่มเติม หรือดำเนินการเพิ่มเติมเกี่ยวกับระบบไฮดรอลิกของ Wheelchair ในสถานีรถไฟ แต่แน่นอนว่า การรถไฟก็มีการพัฒนาตัวเองตลอดเวลา แต่สิ่งที่เราเจอคือมีการพัฒนาเรื่องการจำหน่าย ตั๋วออนไลน์ มีการพัฒนาเครื่องจ่ายตั๋วอัตโนมัติ มีการพัฒนาความสะอาด ความงดงาม การตกแต่งภายใน แต่การพัฒนาในการให้บริการประชาชนนี่เหมือนยังพัฒนาได้อย่าง เชื่องช้า จึงเข้าถึงคำถามแรกนะครับ ปัญหาที่เรียนมาข้างต้นนี้กระทรวงมีโครงการใด หรือแนวทางใดในการปรับปรุงให้สอดคล้องกับหลัก Universal Design ที่จะช่วยรองรับ สังคมผู้สูงอายุ ผู้ทุพพลภาพ และคนชราบ้างไหมครับ ขอบคุณครับ