เรียนท่านประธานสภาที่เคารพ ผม อนุสรณ์ แก้ววิเชียร สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขต ๓ จังหวัดนนทบุรี อำเภอบางกรวย ตำบล บางไผ่ พรรคประชาชน วันนี้ผมขออนุญาตมีส่วนร่วมในรายงานผลการพิจารณาศึกษา เรื่อง ญัตติพิจารณาศึกษาและจัดทำข้อเสนอในการส่งเสริมเยาวชนและสร้างคนให้เป็น พลเมืองที่มีส่วนร่วมในระบอบประชาธิปไตย ชื่อยาวมากเลยนะครับ ของคณะกรรมาธิการ การพัฒนาการเมือง การสื่อสารมวลชน และการมีส่วนร่วมของประชาชน วันนี้ผมเริ่มต้น อย่างนี้ก่อนนะครับท่านประธาน ถ้าเกิดเราแบ่งในเนื้อหาของรายงานฉบับนี้ออกเป็น ประธาน กิริยา และกรรม ประธานของประโยคนี้ก็คือเด็กและเยาวชน ซึ่งเพื่อนสมาชิก หลายท่านพูดไปแล้วนะครับ ส่วนกิริยาก็คือส่งเสริมหรือการมีส่วนร่วม ซึ่งเพื่อนสมาชิกหลาย ท่านก็พูดไปแล้ว ส่วนกรรมของประโยคนี้คือระบอบประชาธิปไตย ยังไม่ค่อยมีเพื่อนสมาชิกพูด ผมขออนุญาตพูดมาถึงระบอบประชาธิปไตย เพราะผมไม่แน่ใจว่าในรายงานฉบับนี้ เราต้องการให้เยาวชนหรือเด็กของเราไปส่งเสริมและมีส่วนร่วมกับระบอบประชาธิปไตย แบบไหน นี่คือโจทย์ของผม ผมตั้งต้นอย่างนี้นะครับท่านประธาน ถ้าเรานับจากระบอบ ประชาธิปไตยที่เกิดขึ้นเมื่อ ปี ๒๔๗๕ ระยะเวลาผ่านมาแล้ว ๙๓ ปี ประเทศไทยมีรัฐประหาร ถึง ๑๓ ครั้ง ตกเฉลี่ยแล้ว ๗ ปีมีรัฐประหาร ๑ ครั้ง ถ้านับอายุเยาวชนที่เริ่มที่ ๑๘ ปี สมมุติ วันนี้มีเด็กคนหนึ่งอายุ ๑๘ ปี วันที่เขาเกิดถอยออกไปเขาจะเกิดในปี ๒๕๕๐ ในปี ๒๕๕๐ รัฐธรรมนูญที่ใช้ในขณะที่เด็กคนนั้นเกิด ในรัฐธรรมนูญ พ.ศ. ๒๕๕๐ ซึ่งมีที่มาจากการ รัฐประหารปี ๒๕๔๙ น่าภูมิใจนะครับว่าเด็กคนหนึ่งเกิดมาภายใต้รัฐธรรมนูญที่มาจากการ รัฐประหาร โดยเฉพาะในรัฐธรรมนูญฉบับนั้นมีมาตรา ๓๐๙ ซึ่งเป็นที่อภินิหารและเป็นที่ ตกใจของระบอบประชาธิปไตยที่ไม่ได้อยู่ในประเทศไทย ในมาตรา ๓๐๙ สรุปสั้น ๆ ง่าย ๆ เลยนะครับท่านประธาน บรรดาการกระทำใด ๆ ที่รับรองไว้ในรัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราว ให้ ถือว่าเป็นการชอบด้วยกฎหมายและรัฐธรรมนูญ รวมทั้งการกระทำที่เกี่ยวเนื่องกับกรณี ดังกล่าวไม่ว่าก่อนหรือหลังวันประกาศใช้รัฐธรรมนูญนี้ ให้ถือว่าการกระทำนั้นชอบด้วย รัฐธรรมนูญนี้ ผมเข้าใจว่าน่าจะมีรัฐธรรมนูญของประเทศไทยในฉบับนี้ ละครับที่ตั้งต้นและ เขียนด้วยบทบัญญัติในมาตราแบบนี้ ที่เราให้เด็กและเยาวชนเกิดมาเจอในรัฐธรรมนูญฉบับนี้ ที่มาจากการรัฐประหาร ขยับออกไปเมื่อวันที่ ๒๒ พฤษภาคม ๒๕๕๗ เด็กคนนั้นก็จะอายุประมาณ ๗ ขวบ เด็กคนนั้น ก็จะมาเจอการรัฐประหารในครั้งที่ ๒ นะครับท่านประธาน ครั้งนี้ก็ฉีกรัฐธรรมนูญฉบับ ๒๕๕๐ แล้วเขียนรัฐธรรมนูญใหม่โดยคณะรัฐประหาร แต่เด็กคนนี้วันนี้ ๗ ขวบแล้วครับ เขาพอ รู้เรื่องรู้ราว รู้ข้อเท็จจริงบางอย่าง ในวันนั้นเด็กคนนี้ได้เห็นคดี Sticker โหวต No ครับ ท่านประธาน มีการจับกุมนักกิจกรรม ๓ คน มีแมน ปกรณ์ มีอนันต์ มีอนุชา แล้วก็ทวีศักดิ์ ซึ่งเป็นผู้สื่อข่าวของเว็บไซต์ประชาไทจากการทำกิจกรรมโหวต No นอกจากนั้นยังมีคดีของ สมาชิกขบวนการประชาธิปไตยใหม่ สมาชิกสหภาพแรงงาน รวม ๑๓ คน หนึ่งในนั้นคือ ท่านรังสิมันต์ โรม เป็นผู้ต้องหาในคดีนี้ เหตุผลในการจับคือการจัดกิจกรรมและแจกเอกสาร รณรงค์ประชามติร่างรัฐธรรมนูญ ด้วยข้อกล่าวหาว่าฝ่าฝืนคำสั่งหัวหน้า คสช. และถูกนำตัว ขึ้นศาลทหาร นี่คือเด็กอายุ ๗ ขวบมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ในระบอบประชาธิปไตยที่อยู่ใน รายงานเล่มนี้ ปัจจุบันในรัฐธรรมนูญ ๒๕๖๐ ที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบันเด็กคนนี้ก็จะมาเจอมาตรา ๒๗๙ ที่เขียนรับรองเอาไว้ว่า แปลกนะครับในมาตรานี้ บรรดาประกาศ คำสั่งและการกระทำ ของ คสช. ทั้งหมด ทั้งที่ใช้บังคับอยู่ในปัจจุบัน ในอดีต อนาคต ตลอดอนันตกาลให้ถือว่าชอบ ด้วยกฎหมายและรัฐธรรมนูญ นอกจากนั้นยังไปรับรองถึงรัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราวในปี ๒๕๕๗ แก้ไขเพิ่มเติม ทั้งหลาย ทั้งแหล่ ทั้งมวล ให้ถือว่าการกระทำนั้นโดยชอบด้วยกฎหมาย และรัฐธรรมนูญ ผมก็ไม่เข้าใจว่าเด็กและเยาวชนที่เกิดในประเทศแห่งนี้ ภายใต้รัฐธรรมนูญ ที่มาจากการรัฐประหารที่บ่อยและถี่ขนาดนี้ มีเนื้อหาในรัฐธรรมนูญที่ไม่เป็นประชาธิปไตย ขนาดนี้ เรากำลังจะส่งเสริมและการมีส่วนร่วม หรือเราผลักเขาเข้าไปสู่ระบอบประชาธิปไตย แบบไหน นอกจากนั้นในวันที่ ๑๙ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๖๗ คณาจารย์ นักวิชาการ นักกฎหมาย ๑๓๖ ท่าน ออกคำแถลงการณ์ไม่เห็นด้วยกับกรณียุบพรรคก้าวไกล เซาะกร่อนบ่อนทำลาย อันนี้คือยุบพรรคการเมืองจากการเสนอกฎหมาย นอกจากนั้นรวมถึงกรณีวินิจฉัยให้นาย เศรษฐา ทวีสิน พ้นจากตำแหน่ง อันนี้คือสอยนายกรัฐมนตรีซึ่งเป็นหัวหน้าฝ่ายบริหารโดยใช้ อำนาจของตุลาการ หลักประชาธิปไตย คือหลักการแบ่งแยกอำนาจระหว่างนิติบัญญัติ บริหาร และตุลาการมันอยู่ตรงไหน เรากำลังจะบอกเด็กและเยาวชนในประเทศนี้ว่าหลักนี้มันยืนอยู่ อย่างไร นอกจากนั้นนะครับท่านประธาน ในรายงานฉบับนี้ในหน้าที่ ๑๔ ได้พูดถึงโครงการ ยุวชนประชาธิปไตย ซึ่งอยู่ในสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งบอกว่าให้เด็กและ เยาวชนเรียนรู้เกี่ยวกับการทำงานขององค์กรสำคัญ เช่น ศาล ครม. และรัฐสภาของเรา สิ่งที่ ผมอยากจะถามต่อไปก็คือ ในการประชุมครั้งถัดไปของเราอาจจะมีวาระที่เราไม่แน่ใจว่างาน นิติบัญญัติสามารถแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญได้หรือไม่ มีวาระที่จะเสนอไปถามศาล รัฐธรรมนูญ นี่ละครับเด็กและเยาวชนกำลังถามพวกเราอยู่ว่าตกลงอำนาจนิติบัญญัติมันต้อง ถามฝ่ายตุลาการก่อนหรือเปล่า หลักการแบ่งแยกอำนาจ หลักประชาธิปไตย ที่เด็กและ เยาวชนในประเทศนี้เขาเจอกันคืออะไร หรืออำนาจตุลาการเป็นใหญ่กว่าอำนาจนิติบัญญัติ นอกจากนั้นถ้าเรามองไปที่อำนาจตุลาการเอง ท่านคณากร เพียรชนะ อดีตผู้พิพากษา หัวหน้าคณะศาลชั้นต้นในศาลจังหวัดยะลา ท่านได้กระทำอัตวิบากกรรม ด้วยเหตุผลว่ามีการ แทรกแซงพิพากษาคดี คำสุดท้ายที่ท่านทิ้งไว้ให้กับพวกเราคือ คืนคำพิพากษาให้ผู้พิพากษา คืนความยุติธรรมให้กับประชาชน อันนี้ก็มีปัญหาในระบอบตุลาการอีกนะครับ จะจบแล้ว ครับท่านประธาน สรุปแล้วครับ ก็คือเด็กในขณะที่เด็กอายุน้อย ๆ เขามีพฤติกรรม เขาฟัง และเลียนแบบพฤติกรรม โตขึ้นมาเขาก็เลียนเสียง เลียนพฤติกรรม พอเขาขึ้นมาเป็นเยาวชน เยาวชนนี่ก็คือการเตรียมที่จะเป็นผู้ใหญ่ เราจะส่งมอบหรือส่งต่อสังคมแบบไหนประชาธิปไตย แบบใดให้เด็กและเยาวชนของเรามีส่วนร่วมมันอยู่ที่สภาแห่งนี้ละครับ ขอบคุณครับ ท่านประธาน